De dagen en nachten zijn een aaneenschakeling van liggen, hoesten, longpijn, keelpijn, knallende hoofdpijn, tandpijn, spierpijn, ellendig gevoel. Ik hou het niet meer. De huisarts herkent mijn stem nauwelijks aan de telefoon. Mijn autistische vader toont zich bezorgd. Oma laat haar werk en huishouden vallen om aanwezig te zijn. Gewoon hier zijn, wat een luxe om een glas thee aan iemand te kunnen vragen. Het duurt een uur om mijn pyama om te wisselen en een jeans aan te trekken.
Verdict; de mexicaanse griep heeft zich uitgebreid. Een bronchitis, keelontsteking en sinusitis erbovenop. Antibiotica om erger te voorkomen. Indien binnen 48 uur geen verbetering, longfoto's en bloed prikken.
Voor één keer dat ik AB slik, duimen maar dat het werkt.
maandag 7 februari 2011
Dag 353 Oude demonen
De griep lijkt oude demonen te hebben wakkergemaakt. Wakker en slaap mengen als een vinaigrette. Het ene moment ben je op de wereld en even later ben je weer weggezakt in een doffe slaap.
Het duurt uren vooraleer ik volledig bij positieven ben deze middag. Mijn keel is inmiddels uitgedroogd en de kracht ontbreekt me om naar de wc te gaan. Alles lijkt zo ver weg.
Mijn kinderen hebben minder last van de griep tot hiertoe. Gelukkig maar. Ze hebben dan ook geen ME/cvs.
Het duurt uren vooraleer ik volledig bij positieven ben deze middag. Mijn keel is inmiddels uitgedroogd en de kracht ontbreekt me om naar de wc te gaan. Alles lijkt zo ver weg.
Mijn kinderen hebben minder last van de griep tot hiertoe. Gelukkig maar. Ze hebben dan ook geen ME/cvs.
Dag 352 Invest in ME
Oma heeft gisteren boodschappen gedaan maar het brood en de glutenvrije producten zijn op. Er zit niets anders op. Hubby is op cursus vandaag. Ik moet eruit. Een oude kennis herkent me vaag vanonder mijn dikke muts.
Zij: Ben je nog altijd ziek?
Ik: Het gaat al beter.
Zij: Waarom komt je man niet meer sporten? (Ze was onze fitnesslerares.)
Ik: Sorry, hij heeft zijn handen vol met mij nu.
Zou ze het begrepen hebben?
Vandaag besloten naar London te gaan in mei. Mijn optimisme ziet het helemaal zitten. Mijn mexicaanse griep is dan over, mijnbehandeling met LDN weer een paar maanden verder. En als ik ter plekke instort, is er vast wel een dokter in de zaal.
Die kan ik nu ook wel gebruiken ...
http://www.investinme.org/
Welke arts komt ook mee?
Zij: Ben je nog altijd ziek?
Ik: Het gaat al beter.
Zij: Waarom komt je man niet meer sporten? (Ze was onze fitnesslerares.)
Ik: Sorry, hij heeft zijn handen vol met mij nu.
Zou ze het begrepen hebben?
Vandaag besloten naar London te gaan in mei. Mijn optimisme ziet het helemaal zitten. Mijn mexicaanse griep is dan over, mijnbehandeling met LDN weer een paar maanden verder. En als ik ter plekke instort, is er vast wel een dokter in de zaal.
Die kan ik nu ook wel gebruiken ...
http://www.investinme.org/
Welke arts komt ook mee?
Dag 351 Mexicaanse griep
Verdict van de huisarts: mexicaanse griep. "Dat is niet goed voor jou." Tell me something ... We zullen het 10 dagen mogen uitzieken. Het eerste slachtoffer in huis is nu al een week ziek, nog even doorzetten.
Mijn moraal heeft een klapje gekregen. Ik kijk uit naar de dag dat ik gezond en hubsch kan zijn. Keep the faith ...
Mijn moraal heeft een klapje gekregen. Ik kijk uit naar de dag dat ik gezond en hubsch kan zijn. Keep the faith ...
Dag 350 Number 3
Ik heb de hoofdprijs gewonnen: griepslachtoffer nummer drie. Wat een verschrikkelijke hoofdpijn deze nacht! En nu voor het eerst sinds langs zelfs verhoging: 37,8°
Keelpijn, kortademig, hoofdpijn, spierpijn, ... enfin het griepplaatje. Voelt toch anders aan dan wat ik elke dag voel.
Moet net lukken dat ik straks afspraak heb voor een MRI scan. Ik zal oma moeten inschakelen wellicht.
Net terug van de MRI-scan. Bizarre gewaarwording, ik voelde de hittestralen in stroken door mijn hersenpan gaan. Het begon onderaan en versprong beetje per beetje naar boven. De verpleger vond het straf dat ik dat kon voelen. Hij had dat nog nooit gehoord.
Ik begin haast te geloven dat ik me niet inbeeld dat ik de stralen van mijn laptop ook door mijn been voel gaan terwijl dat ding op mijn schoot ligt.
Misschien had mijn neuraal arts toch gelijk en ben ik gevoelig voor straling?
Keelpijn, kortademig, hoofdpijn, spierpijn, ... enfin het griepplaatje. Voelt toch anders aan dan wat ik elke dag voel.
Moet net lukken dat ik straks afspraak heb voor een MRI scan. Ik zal oma moeten inschakelen wellicht.
Net terug van de MRI-scan. Bizarre gewaarwording, ik voelde de hittestralen in stroken door mijn hersenpan gaan. Het begon onderaan en versprong beetje per beetje naar boven. De verpleger vond het straf dat ik dat kon voelen. Hij had dat nog nooit gehoord.
Ik begin haast te geloven dat ik me niet inbeeld dat ik de stralen van mijn laptop ook door mijn been voel gaan terwijl dat ding op mijn schoot ligt.
Misschien had mijn neuraal arts toch gelijk en ben ik gevoelig voor straling?
Dag 349 Longpijn
Knallende hoofdpijn, nog steeds. Die rookworst moet ik nu toch wel verteerd hebben ... Mijn longen doen echter ook pijn, zo ergens vanachter tussen de schouderbladen.
Doet me denken aan de spuitjes neuraal therapie indertijd. Die dokter legde haar vinger op die specifieke plek. Het voelde aan alsof ze door wak ijs ging.
Vandaag ga ik pogen de keuken op te meten en te herindelen. Na anderhalf jaar zonder dampkap, droom ik van een geurvrij huis.
Doet me denken aan de spuitjes neuraal therapie indertijd. Die dokter legde haar vinger op die specifieke plek. Het voelde aan alsof ze door wak ijs ging.
Vandaag ga ik pogen de keuken op te meten en te herindelen. Na anderhalf jaar zonder dampkap, droom ik van een geurvrij huis.
Dag 348 Number 2 too
Spruit nummer drie heeft nu ook de griep te pakken. Niemand mag nog mijn kamer binnen. Heilig domein!
Moeder geeft op gezette tijden een perdolan hier en een dafalgan daar. Een puffer voor de astmatische puber wordt bovengehaald. Dit is een gezellig kliekje.
Moeder geeft op gezette tijden een perdolan hier en een dafalgan daar. Een puffer voor de astmatische puber wordt bovengehaald. Dit is een gezellig kliekje.
Dag 347 Griep
Eén van de pubers heeft griep. Met een vette hoest ligt hij koortsig op de bank. Zelfs de tv kan hem niet bekoren ditmaal. Een warme chocomelk en een dafalgan vormen zijn ontbijt.
Een dekentje dat al jaren dienst doet voor mama, heeft een andere patient gevonden. Zijn lange benen zijn loodzwaar en de kleine jongen van weleer, ligt als een grote zieke baby dra weer in dromenland.
Ik ben als de dood dat ik het ook krijg. Alle gewoontes die je hebt aangekweekt om een eventuele besmetting van ME/CVS niet door te geven aan je familie, komt nu als een boemerang terug in het gezicht. Zouden zij zich ook zo voelen bij mij?
Een nieuwe ontsteking kan ik missen als kiespijn. En de rust die ik hoopte te hebben na de Kerstvakantie verschuift weer. Ik merk dat ik op mijn reserves begin te teren. Zelfs alle dagen een huishouden runnen, is teveel. Het is te vroeg.
Een dekentje dat al jaren dienst doet voor mama, heeft een andere patient gevonden. Zijn lange benen zijn loodzwaar en de kleine jongen van weleer, ligt als een grote zieke baby dra weer in dromenland.
Ik ben als de dood dat ik het ook krijg. Alle gewoontes die je hebt aangekweekt om een eventuele besmetting van ME/CVS niet door te geven aan je familie, komt nu als een boemerang terug in het gezicht. Zouden zij zich ook zo voelen bij mij?
Een nieuwe ontsteking kan ik missen als kiespijn. En de rust die ik hoopte te hebben na de Kerstvakantie verschuift weer. Ik merk dat ik op mijn reserves begin te teren. Zelfs alle dagen een huishouden runnen, is teveel. Het is te vroeg.
Dag 346 Coeliakie
Het accent van de hoofdpijn is verlegd. Ditmaal zit ie vooraan. Ik klasseer het maar onder migraine. Het vel van mijn voorhoofd wordt er haast gevoelloos door. Het koude water in de spoelbak bevestigt mijn vermoeden. Zodra ik mijn handen in het water dompel, krimpt sito presto de inhoud van schedel. De boosdoener is wellicht de rookworst van gisteren. De savooikool smaakte best lekker zo maar de prijs is pijn. Rookworst blijft chemische rotzooi.
Bericht dat de jongste spruit toch behoorlijk hoog scoort op exorfinen, met name gluten. Met andere woorden, hij breekt ze niet af. Hij had 10 x de max toegelaten hoeveelheid in zijn urine. Behoorlijke kans op coeliakie dus. Dat wordt afspraak maken bij een kinderarts.
We weten nu tenminste dat ik geen spoken zag en dat hij echt ziek was het afgelopen jaar.
Het gaat beter sinds hij op dieet is maar de tijd zal het moeten uitwijzen. De rest van het gezin wilde me niet geloven, vond dat ik me niet moest aanstellen. Hubby was bang dat dit kind nooit groot zou kunnen worden met een glutenvrij dieet van mama. Het tegendeel is waar. Kinderen met niet-gedetecteerde coeliakie groeien niet en lijden aan calcium deficientie.
Info:
Coeliakie is niet hetzelfde als gluten-intolerantie. Ze geven wel dezelfde klachten. Gluten eten geven buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, enz.
Coeliakie is het eindstadium, het tast je darmen aan. Gluten-intolerantie niet. Daarom is intolerantie ook niet vast te stellen met een darmbiopsie.
Bericht dat de jongste spruit toch behoorlijk hoog scoort op exorfinen, met name gluten. Met andere woorden, hij breekt ze niet af. Hij had 10 x de max toegelaten hoeveelheid in zijn urine. Behoorlijke kans op coeliakie dus. Dat wordt afspraak maken bij een kinderarts.
We weten nu tenminste dat ik geen spoken zag en dat hij echt ziek was het afgelopen jaar.
Het gaat beter sinds hij op dieet is maar de tijd zal het moeten uitwijzen. De rest van het gezin wilde me niet geloven, vond dat ik me niet moest aanstellen. Hubby was bang dat dit kind nooit groot zou kunnen worden met een glutenvrij dieet van mama. Het tegendeel is waar. Kinderen met niet-gedetecteerde coeliakie groeien niet en lijden aan calcium deficientie.
Info:
Coeliakie is niet hetzelfde als gluten-intolerantie. Ze geven wel dezelfde klachten. Gluten eten geven buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, enz.
Coeliakie is het eindstadium, het tast je darmen aan. Gluten-intolerantie niet. Daarom is intolerantie ook niet vast te stellen met een darmbiopsie.
donderdag 27 januari 2011
Oudere chirurgen lopen vaker met suïcidegedachten rond
20 januari 2011
Zestien procent van de Amerikaanse chirurgen ouder dan 45 jaar loopt met zelfmoordgedachten rond. Het beroep blijkt een bijkomende risicofactor, zo leert ons een onderzoek waarvan de resultaten in de Archives of Surgery verschenen.
In vergelijking met andere beroepsgroepen en met de algemene bevolking plegen Amerikaanse artsen vaker zelfmoord. Nochtans komt depressie, een belangrijke risicofactor voor zelfdoding, bij artsen niet vaker voor. Dus moest de oorzaak elders worden gezocht, zoals in de toegang tot letale geneesmiddelen of burn-out.
Maar dat was nauwelijks onderzocht, stelden onderzoekers van de Mayo Clinic, de Johns Hopkins University, de Winchester Surgical Clinic maar ook het American College of Surgeons en het Washington Physicians Health Program van de University of Washington vast. Ze gingen dan maar zelf aan de slag en stuurden de 25.000 leden van het American College of Surgeons een vragenlijst waarin ze peilden naar zelfmoordgedachten, mentale stress en het gebruik van geestelijke gezondheidszorg.
Bijna 8.000 chirurgen stuurden de vragenlijst terug. Zestien procent (501 respondenten) gaf aan in het jaar dat de bevraging voorafging aan zelfmoord te hebben gedacht. Bij de artsen jonger van 45 jaar kwamen suïcidegedachten niet vaker voor dan in de algemene bevolking. Anders was het gesteld bij de 45-plussers: zij hadden anderhalf tot drie keer meer zelfmoordgedachten. Depressie en burnout kwamen als belangrijkste risicofactoren naar voor. Maar ook recente ernstige medische missers dreven chirurgen vaker tot zelfmoordgedachten.
Dat slechts een kwart van deze artsen de stap naar hulpverlening zette, was voorspelbaar. Ook het argument dat ze geen hulp zochten voor psychische klachten uit angst voor een beroepsverbod, zal niemand verwonderen. Van de 460 chirurgen die het jaar dat de peiling voorafging antidepressiva gebruikten, schreef 9% de medicatie zelf voor en klopte 7,5% hiervoor aan bij een collega. De conclusies die de onderzoekers uit de bevraging trekken zijn duidelijk: de stress onder chirurgen moet naar omlaag en er moet worden voor gezorgd dat ze de weg vinden naar de gespecialiseerde hulplening.
AdM
Archives of Surgery 2011;146(1):54-62. doi:10.1001/archsurg.2010.292. Suicidal Ideation Among American Surgeons
Botte moraal van het verhaal:
Blijf weg van een chirurg boven de 45 jaar, 16% zal niet toegeven dat hij zelf medische hulp nodig heeft.
20 januari 2011
Zestien procent van de Amerikaanse chirurgen ouder dan 45 jaar loopt met zelfmoordgedachten rond. Het beroep blijkt een bijkomende risicofactor, zo leert ons een onderzoek waarvan de resultaten in de Archives of Surgery verschenen.
In vergelijking met andere beroepsgroepen en met de algemene bevolking plegen Amerikaanse artsen vaker zelfmoord. Nochtans komt depressie, een belangrijke risicofactor voor zelfdoding, bij artsen niet vaker voor. Dus moest de oorzaak elders worden gezocht, zoals in de toegang tot letale geneesmiddelen of burn-out.
Maar dat was nauwelijks onderzocht, stelden onderzoekers van de Mayo Clinic, de Johns Hopkins University, de Winchester Surgical Clinic maar ook het American College of Surgeons en het Washington Physicians Health Program van de University of Washington vast. Ze gingen dan maar zelf aan de slag en stuurden de 25.000 leden van het American College of Surgeons een vragenlijst waarin ze peilden naar zelfmoordgedachten, mentale stress en het gebruik van geestelijke gezondheidszorg.
Bijna 8.000 chirurgen stuurden de vragenlijst terug. Zestien procent (501 respondenten) gaf aan in het jaar dat de bevraging voorafging aan zelfmoord te hebben gedacht. Bij de artsen jonger van 45 jaar kwamen suïcidegedachten niet vaker voor dan in de algemene bevolking. Anders was het gesteld bij de 45-plussers: zij hadden anderhalf tot drie keer meer zelfmoordgedachten. Depressie en burnout kwamen als belangrijkste risicofactoren naar voor. Maar ook recente ernstige medische missers dreven chirurgen vaker tot zelfmoordgedachten.
Dat slechts een kwart van deze artsen de stap naar hulpverlening zette, was voorspelbaar. Ook het argument dat ze geen hulp zochten voor psychische klachten uit angst voor een beroepsverbod, zal niemand verwonderen. Van de 460 chirurgen die het jaar dat de peiling voorafging antidepressiva gebruikten, schreef 9% de medicatie zelf voor en klopte 7,5% hiervoor aan bij een collega. De conclusies die de onderzoekers uit de bevraging trekken zijn duidelijk: de stress onder chirurgen moet naar omlaag en er moet worden voor gezorgd dat ze de weg vinden naar de gespecialiseerde hulplening.
AdM
Archives of Surgery 2011;146(1):54-62. doi:10.1001/archsurg.2010.292. Suicidal Ideation Among American Surgeons
Botte moraal van het verhaal:
Blijf weg van een chirurg boven de 45 jaar, 16% zal niet toegeven dat hij zelf medische hulp nodig heeft.
Abonneren op:
Posts (Atom)