Oma heeft gisteren boodschappen gedaan maar het brood en de glutenvrije producten zijn op. Er zit niets anders op. Hubby is op cursus vandaag. Ik moet eruit. Een oude kennis herkent me vaag vanonder mijn dikke muts.
Zij: Ben je nog altijd ziek?
Ik: Het gaat al beter.
Zij: Waarom komt je man niet meer sporten? (Ze was onze fitnesslerares.)
Ik: Sorry, hij heeft zijn handen vol met mij nu.
Zou ze het begrepen hebben?
Vandaag besloten naar London te gaan in mei. Mijn optimisme ziet het helemaal zitten. Mijn mexicaanse griep is dan over, mijnbehandeling met LDN weer een paar maanden verder. En als ik ter plekke instort, is er vast wel een dokter in de zaal.
Die kan ik nu ook wel gebruiken ...
http://www.investinme.org/
Welke arts komt ook mee?
maandag 7 februari 2011
Dag 351 Mexicaanse griep
Verdict van de huisarts: mexicaanse griep. "Dat is niet goed voor jou." Tell me something ... We zullen het 10 dagen mogen uitzieken. Het eerste slachtoffer in huis is nu al een week ziek, nog even doorzetten.
Mijn moraal heeft een klapje gekregen. Ik kijk uit naar de dag dat ik gezond en hubsch kan zijn. Keep the faith ...
Mijn moraal heeft een klapje gekregen. Ik kijk uit naar de dag dat ik gezond en hubsch kan zijn. Keep the faith ...
Dag 350 Number 3
Ik heb de hoofdprijs gewonnen: griepslachtoffer nummer drie. Wat een verschrikkelijke hoofdpijn deze nacht! En nu voor het eerst sinds langs zelfs verhoging: 37,8°
Keelpijn, kortademig, hoofdpijn, spierpijn, ... enfin het griepplaatje. Voelt toch anders aan dan wat ik elke dag voel.
Moet net lukken dat ik straks afspraak heb voor een MRI scan. Ik zal oma moeten inschakelen wellicht.
Net terug van de MRI-scan. Bizarre gewaarwording, ik voelde de hittestralen in stroken door mijn hersenpan gaan. Het begon onderaan en versprong beetje per beetje naar boven. De verpleger vond het straf dat ik dat kon voelen. Hij had dat nog nooit gehoord.
Ik begin haast te geloven dat ik me niet inbeeld dat ik de stralen van mijn laptop ook door mijn been voel gaan terwijl dat ding op mijn schoot ligt.
Misschien had mijn neuraal arts toch gelijk en ben ik gevoelig voor straling?
Keelpijn, kortademig, hoofdpijn, spierpijn, ... enfin het griepplaatje. Voelt toch anders aan dan wat ik elke dag voel.
Moet net lukken dat ik straks afspraak heb voor een MRI scan. Ik zal oma moeten inschakelen wellicht.
Net terug van de MRI-scan. Bizarre gewaarwording, ik voelde de hittestralen in stroken door mijn hersenpan gaan. Het begon onderaan en versprong beetje per beetje naar boven. De verpleger vond het straf dat ik dat kon voelen. Hij had dat nog nooit gehoord.
Ik begin haast te geloven dat ik me niet inbeeld dat ik de stralen van mijn laptop ook door mijn been voel gaan terwijl dat ding op mijn schoot ligt.
Misschien had mijn neuraal arts toch gelijk en ben ik gevoelig voor straling?
Dag 349 Longpijn
Knallende hoofdpijn, nog steeds. Die rookworst moet ik nu toch wel verteerd hebben ... Mijn longen doen echter ook pijn, zo ergens vanachter tussen de schouderbladen.
Doet me denken aan de spuitjes neuraal therapie indertijd. Die dokter legde haar vinger op die specifieke plek. Het voelde aan alsof ze door wak ijs ging.
Vandaag ga ik pogen de keuken op te meten en te herindelen. Na anderhalf jaar zonder dampkap, droom ik van een geurvrij huis.
Doet me denken aan de spuitjes neuraal therapie indertijd. Die dokter legde haar vinger op die specifieke plek. Het voelde aan alsof ze door wak ijs ging.
Vandaag ga ik pogen de keuken op te meten en te herindelen. Na anderhalf jaar zonder dampkap, droom ik van een geurvrij huis.
Dag 348 Number 2 too
Spruit nummer drie heeft nu ook de griep te pakken. Niemand mag nog mijn kamer binnen. Heilig domein!
Moeder geeft op gezette tijden een perdolan hier en een dafalgan daar. Een puffer voor de astmatische puber wordt bovengehaald. Dit is een gezellig kliekje.
Moeder geeft op gezette tijden een perdolan hier en een dafalgan daar. Een puffer voor de astmatische puber wordt bovengehaald. Dit is een gezellig kliekje.
Dag 347 Griep
Eén van de pubers heeft griep. Met een vette hoest ligt hij koortsig op de bank. Zelfs de tv kan hem niet bekoren ditmaal. Een warme chocomelk en een dafalgan vormen zijn ontbijt.
Een dekentje dat al jaren dienst doet voor mama, heeft een andere patient gevonden. Zijn lange benen zijn loodzwaar en de kleine jongen van weleer, ligt als een grote zieke baby dra weer in dromenland.
Ik ben als de dood dat ik het ook krijg. Alle gewoontes die je hebt aangekweekt om een eventuele besmetting van ME/CVS niet door te geven aan je familie, komt nu als een boemerang terug in het gezicht. Zouden zij zich ook zo voelen bij mij?
Een nieuwe ontsteking kan ik missen als kiespijn. En de rust die ik hoopte te hebben na de Kerstvakantie verschuift weer. Ik merk dat ik op mijn reserves begin te teren. Zelfs alle dagen een huishouden runnen, is teveel. Het is te vroeg.
Een dekentje dat al jaren dienst doet voor mama, heeft een andere patient gevonden. Zijn lange benen zijn loodzwaar en de kleine jongen van weleer, ligt als een grote zieke baby dra weer in dromenland.
Ik ben als de dood dat ik het ook krijg. Alle gewoontes die je hebt aangekweekt om een eventuele besmetting van ME/CVS niet door te geven aan je familie, komt nu als een boemerang terug in het gezicht. Zouden zij zich ook zo voelen bij mij?
Een nieuwe ontsteking kan ik missen als kiespijn. En de rust die ik hoopte te hebben na de Kerstvakantie verschuift weer. Ik merk dat ik op mijn reserves begin te teren. Zelfs alle dagen een huishouden runnen, is teveel. Het is te vroeg.
Dag 346 Coeliakie
Het accent van de hoofdpijn is verlegd. Ditmaal zit ie vooraan. Ik klasseer het maar onder migraine. Het vel van mijn voorhoofd wordt er haast gevoelloos door. Het koude water in de spoelbak bevestigt mijn vermoeden. Zodra ik mijn handen in het water dompel, krimpt sito presto de inhoud van schedel. De boosdoener is wellicht de rookworst van gisteren. De savooikool smaakte best lekker zo maar de prijs is pijn. Rookworst blijft chemische rotzooi.
Bericht dat de jongste spruit toch behoorlijk hoog scoort op exorfinen, met name gluten. Met andere woorden, hij breekt ze niet af. Hij had 10 x de max toegelaten hoeveelheid in zijn urine. Behoorlijke kans op coeliakie dus. Dat wordt afspraak maken bij een kinderarts.
We weten nu tenminste dat ik geen spoken zag en dat hij echt ziek was het afgelopen jaar.
Het gaat beter sinds hij op dieet is maar de tijd zal het moeten uitwijzen. De rest van het gezin wilde me niet geloven, vond dat ik me niet moest aanstellen. Hubby was bang dat dit kind nooit groot zou kunnen worden met een glutenvrij dieet van mama. Het tegendeel is waar. Kinderen met niet-gedetecteerde coeliakie groeien niet en lijden aan calcium deficientie.
Info:
Coeliakie is niet hetzelfde als gluten-intolerantie. Ze geven wel dezelfde klachten. Gluten eten geven buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, enz.
Coeliakie is het eindstadium, het tast je darmen aan. Gluten-intolerantie niet. Daarom is intolerantie ook niet vast te stellen met een darmbiopsie.
Bericht dat de jongste spruit toch behoorlijk hoog scoort op exorfinen, met name gluten. Met andere woorden, hij breekt ze niet af. Hij had 10 x de max toegelaten hoeveelheid in zijn urine. Behoorlijke kans op coeliakie dus. Dat wordt afspraak maken bij een kinderarts.
We weten nu tenminste dat ik geen spoken zag en dat hij echt ziek was het afgelopen jaar.
Het gaat beter sinds hij op dieet is maar de tijd zal het moeten uitwijzen. De rest van het gezin wilde me niet geloven, vond dat ik me niet moest aanstellen. Hubby was bang dat dit kind nooit groot zou kunnen worden met een glutenvrij dieet van mama. Het tegendeel is waar. Kinderen met niet-gedetecteerde coeliakie groeien niet en lijden aan calcium deficientie.
Info:
Coeliakie is niet hetzelfde als gluten-intolerantie. Ze geven wel dezelfde klachten. Gluten eten geven buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, enz.
Coeliakie is het eindstadium, het tast je darmen aan. Gluten-intolerantie niet. Daarom is intolerantie ook niet vast te stellen met een darmbiopsie.
donderdag 27 januari 2011
Oudere chirurgen lopen vaker met suïcidegedachten rond
20 januari 2011
Zestien procent van de Amerikaanse chirurgen ouder dan 45 jaar loopt met zelfmoordgedachten rond. Het beroep blijkt een bijkomende risicofactor, zo leert ons een onderzoek waarvan de resultaten in de Archives of Surgery verschenen.
In vergelijking met andere beroepsgroepen en met de algemene bevolking plegen Amerikaanse artsen vaker zelfmoord. Nochtans komt depressie, een belangrijke risicofactor voor zelfdoding, bij artsen niet vaker voor. Dus moest de oorzaak elders worden gezocht, zoals in de toegang tot letale geneesmiddelen of burn-out.
Maar dat was nauwelijks onderzocht, stelden onderzoekers van de Mayo Clinic, de Johns Hopkins University, de Winchester Surgical Clinic maar ook het American College of Surgeons en het Washington Physicians Health Program van de University of Washington vast. Ze gingen dan maar zelf aan de slag en stuurden de 25.000 leden van het American College of Surgeons een vragenlijst waarin ze peilden naar zelfmoordgedachten, mentale stress en het gebruik van geestelijke gezondheidszorg.
Bijna 8.000 chirurgen stuurden de vragenlijst terug. Zestien procent (501 respondenten) gaf aan in het jaar dat de bevraging voorafging aan zelfmoord te hebben gedacht. Bij de artsen jonger van 45 jaar kwamen suïcidegedachten niet vaker voor dan in de algemene bevolking. Anders was het gesteld bij de 45-plussers: zij hadden anderhalf tot drie keer meer zelfmoordgedachten. Depressie en burnout kwamen als belangrijkste risicofactoren naar voor. Maar ook recente ernstige medische missers dreven chirurgen vaker tot zelfmoordgedachten.
Dat slechts een kwart van deze artsen de stap naar hulpverlening zette, was voorspelbaar. Ook het argument dat ze geen hulp zochten voor psychische klachten uit angst voor een beroepsverbod, zal niemand verwonderen. Van de 460 chirurgen die het jaar dat de peiling voorafging antidepressiva gebruikten, schreef 9% de medicatie zelf voor en klopte 7,5% hiervoor aan bij een collega. De conclusies die de onderzoekers uit de bevraging trekken zijn duidelijk: de stress onder chirurgen moet naar omlaag en er moet worden voor gezorgd dat ze de weg vinden naar de gespecialiseerde hulplening.
AdM
Archives of Surgery 2011;146(1):54-62. doi:10.1001/archsurg.2010.292. Suicidal Ideation Among American Surgeons
Botte moraal van het verhaal:
Blijf weg van een chirurg boven de 45 jaar, 16% zal niet toegeven dat hij zelf medische hulp nodig heeft.
20 januari 2011
Zestien procent van de Amerikaanse chirurgen ouder dan 45 jaar loopt met zelfmoordgedachten rond. Het beroep blijkt een bijkomende risicofactor, zo leert ons een onderzoek waarvan de resultaten in de Archives of Surgery verschenen.
In vergelijking met andere beroepsgroepen en met de algemene bevolking plegen Amerikaanse artsen vaker zelfmoord. Nochtans komt depressie, een belangrijke risicofactor voor zelfdoding, bij artsen niet vaker voor. Dus moest de oorzaak elders worden gezocht, zoals in de toegang tot letale geneesmiddelen of burn-out.
Maar dat was nauwelijks onderzocht, stelden onderzoekers van de Mayo Clinic, de Johns Hopkins University, de Winchester Surgical Clinic maar ook het American College of Surgeons en het Washington Physicians Health Program van de University of Washington vast. Ze gingen dan maar zelf aan de slag en stuurden de 25.000 leden van het American College of Surgeons een vragenlijst waarin ze peilden naar zelfmoordgedachten, mentale stress en het gebruik van geestelijke gezondheidszorg.
Bijna 8.000 chirurgen stuurden de vragenlijst terug. Zestien procent (501 respondenten) gaf aan in het jaar dat de bevraging voorafging aan zelfmoord te hebben gedacht. Bij de artsen jonger van 45 jaar kwamen suïcidegedachten niet vaker voor dan in de algemene bevolking. Anders was het gesteld bij de 45-plussers: zij hadden anderhalf tot drie keer meer zelfmoordgedachten. Depressie en burnout kwamen als belangrijkste risicofactoren naar voor. Maar ook recente ernstige medische missers dreven chirurgen vaker tot zelfmoordgedachten.
Dat slechts een kwart van deze artsen de stap naar hulpverlening zette, was voorspelbaar. Ook het argument dat ze geen hulp zochten voor psychische klachten uit angst voor een beroepsverbod, zal niemand verwonderen. Van de 460 chirurgen die het jaar dat de peiling voorafging antidepressiva gebruikten, schreef 9% de medicatie zelf voor en klopte 7,5% hiervoor aan bij een collega. De conclusies die de onderzoekers uit de bevraging trekken zijn duidelijk: de stress onder chirurgen moet naar omlaag en er moet worden voor gezorgd dat ze de weg vinden naar de gespecialiseerde hulplening.
AdM
Archives of Surgery 2011;146(1):54-62. doi:10.1001/archsurg.2010.292. Suicidal Ideation Among American Surgeons
Botte moraal van het verhaal:
Blijf weg van een chirurg boven de 45 jaar, 16% zal niet toegeven dat hij zelf medische hulp nodig heeft.
dinsdag 25 januari 2011
Dag 345 Geleerde bollen
Als we oprecht communiceren met een ander, is het een kunst om ons te ontdoen van onze vooroordelen. We kijken al te graag op onze eigen manier naar de wereld. Vanaf onze geboorte wordt ons hoofd volgestouwd met ervaringen en opgedane kennis. Wanneer was de laatste keer dat je het gevoel had dat men echt naar je luisterde? Waarom kreeg je dat gevoel? Wat deed die persoon anders dan anderen?
Bij het lezen van een artikel in de Standaard omtrent "CV(s) in een vuilnisbelt?" werd ik haast onpasselijk.
Ik citeer Prof Blockmans:
'Wat sommige dokters ook beweren, in de wetenschappelijke literatuur is haast iedereen het erover eens: CVS is een psychosomatische aandoening, punt uit. Natuurlijk zijn bij CVS-patiënten soms het immuunsysteem en de hormonenhuishouding ontregeld, maar dat is de hele discussie over de kip of het ei: die storingen zijn niet de oorzaak van de oververmoeidheid, ze zijn er het gevolg van. Dokters die dat omkeren, zijn kwakzalvers, ook al hebben ze dan een diploma op zak.'
Niet alleen is professor Blockmans een schoolvoorbeeld van de arts waar de gemiddelde ME/CVS patient tegenaan loopt. Een paard met oogkleppen op. Hij zal wellicht uitblinken in het behalen van de hoogste cijfers in geneeskunde maar is niet in staat ze op de mens toe te passen. Oorzaak en gevolg worden door schaamteloos mekaar gehaald. Vriendjespolitiek verblindt hun gezond verstand. Zo vaak zag ik het in het bedrijfsleven. Hoe hoger op de ladder, hoe minder oprechte feedback de managers kregen. De manager zag zijn eigen fouten niet meer. Ze duldden ook geen tegenspraak.
Dit soort artsen doen zelfs geen doorgedreven onderzoek meer naar immuniteit en hormonen. Hoogstens de standaard testen. Eenmaal ze hun diploma hebben, hebben ze amper nog de tijd om zich bij te scholen. Hun postje is verzekerd, hun spiegel praat niet terug.
Alle prulresultaten worden systematisch naar de stress-mand verwezen. Laten we de volgende analogie nemen. Een enchondroma, een goedaardige bottumor.
Wat als stress alleen maar een enchondroma is die een breuk veroorzaakt? Waar komt de enchondroma dan vandaan? Welk chemisch proces is daaraan vooraf gegaan? Noemt men de enchondroma dan stress? Of is een tik tegen het bot aangevreten door een enchondroma de stress?
Hij verwijst naar zijn collega professor Van Houdenhove die in het freudiaanse tijdperk is blijven haperen. Duizenden publicaties en miljoenen patienten die het tegenovergestelde beweren maar hij blijft steken in zijn eigen leugen. Hij brainwasht zichzelf. Als ie het maar lang genoeg blijft herhalen, blijft hij het zelf geloven. Iets anders verkondigen, zou hem misschien teveel gezichtsverlies doen opleveren.
Nochtans zou hij het leven van tienduizenden belgische patienten aangenamer kunnen maken. Hij zou vele wetenschappers aan het werk kunnen zetten. Laboratoria zouden interesse kunnen vertonen in het zoeken van een oplossing. Wie weet opent deze ziekte de doos van pandora voor vele neurologische aandoeningen? We zouden België op de wereldkaart kunnen zetten qua research. Maar er wordt niets gedaan. Wat een verspilling. Prof Van Houdenhove zou dan zijn eigen psychotherapie succesvol kunnen afronden. Het is een kwestie van tijd, mensen verenigingen zich. Nog even, en dan zijn we van dat circus vanaf.
Laten we nog eens de stress-theorie van Van Houdenhove and Co erbij halen. Onze oerinstincten zouden ons parten spelen. Onze hersenstam kent alleen maar vluchten of vechten. In de zoo schrikken we als de leeuw onverwachts een uithaal naar ons doet. Onze oerhersenen zien niet dat er tralies staan. We lopen niet weg, de opgekropte stress zit in ons lijf. Onze baas roept tegen ons, we kunnen niet reageren zoniet riskeren we onze job. In het verkeer snijdt iemand ons de pas af. We kunnen hem niet te lijf gaan, de ander zit veilig in zijn stalen ros. Leeft ie op een andere planeet dat hem dat nooit overkomt?
Denkt ie dat we zo primitief zijn dat we niet eens goed met onszelf hebben kunnen lachen? Dat we nooit in staat zijn een goed gesprek te voeren met mensen rondom om ons heen? Toch laat verkeersagressie ons koud en zijn we blij zijn dat onze bumper het overleefd heeft.
Wat al die geleerde bollen denken te weten maar niet voelen, is dat we middels puppytraining (GET) onze oerinstincten kunnen negeren. Ik vind die oerinstincten prima. Als ik die niet had, kon ik nu niet luisteren naar mijn lichaam om niet volledig kapot te gaan aan inspanningsintolerantie. Mijn hoger bewustzijn is voldoende ontwikkeld om een intellectueel gesprek aan te gaan. Eentje dat de geleerde heren weigeren.
Als het plaatje daar nu enkel zou stoppen, maar jammer genoeg, is er nog veel meer aan de hand. Door bewust om te gaan met mijn lichaam, beheers ik mijn lichaamstemperatuur niet, noch mijn orthostatische intolerantie, noch mijn bradychardie, noch mijn witte vlekken in mijn hersenen, noch mijn laag aantal natural killer cells, nog mijn anti-phospholipidensyndroom dat mijn bloed doet samenklonteren, noch mijn dysautonomie die alle electriciteit uit mijn lijf zuigt, noch mijn griepaanvallen als ik rechtsta, nog mijn ligpijn, nog mijn 10 kilo's aan spiermassa die ik inmiddels ben verloren en me de looks van een anorexia model geven, ...
Prof Van Houdenhove en Blockmans, mijn hersenstam roept primitieve reacties op als ik uw naam lees.
Last but not least, professor Blockmans beticht artsen die patienten willen helpen voor kwakzalvers. Blijkbaar ben ik niet de enige die er last van heeft.
Misschien heeft Van Houdenhove nog een plaats vrij voor zijn collega op zijn dienst. Dan kan deze bewust leren omgaan met de dagelijkse realiteit want ze is er wel degelijk.
Bij het lezen van een artikel in de Standaard omtrent "CV(s) in een vuilnisbelt?" werd ik haast onpasselijk.
Ik citeer Prof Blockmans:
'Wat sommige dokters ook beweren, in de wetenschappelijke literatuur is haast iedereen het erover eens: CVS is een psychosomatische aandoening, punt uit. Natuurlijk zijn bij CVS-patiënten soms het immuunsysteem en de hormonenhuishouding ontregeld, maar dat is de hele discussie over de kip of het ei: die storingen zijn niet de oorzaak van de oververmoeidheid, ze zijn er het gevolg van. Dokters die dat omkeren, zijn kwakzalvers, ook al hebben ze dan een diploma op zak.'
Niet alleen is professor Blockmans een schoolvoorbeeld van de arts waar de gemiddelde ME/CVS patient tegenaan loopt. Een paard met oogkleppen op. Hij zal wellicht uitblinken in het behalen van de hoogste cijfers in geneeskunde maar is niet in staat ze op de mens toe te passen. Oorzaak en gevolg worden door schaamteloos mekaar gehaald. Vriendjespolitiek verblindt hun gezond verstand. Zo vaak zag ik het in het bedrijfsleven. Hoe hoger op de ladder, hoe minder oprechte feedback de managers kregen. De manager zag zijn eigen fouten niet meer. Ze duldden ook geen tegenspraak.
Dit soort artsen doen zelfs geen doorgedreven onderzoek meer naar immuniteit en hormonen. Hoogstens de standaard testen. Eenmaal ze hun diploma hebben, hebben ze amper nog de tijd om zich bij te scholen. Hun postje is verzekerd, hun spiegel praat niet terug.
Alle prulresultaten worden systematisch naar de stress-mand verwezen. Laten we de volgende analogie nemen. Een enchondroma, een goedaardige bottumor.
Wat als stress alleen maar een enchondroma is die een breuk veroorzaakt? Waar komt de enchondroma dan vandaan? Welk chemisch proces is daaraan vooraf gegaan? Noemt men de enchondroma dan stress? Of is een tik tegen het bot aangevreten door een enchondroma de stress?
Hij verwijst naar zijn collega professor Van Houdenhove die in het freudiaanse tijdperk is blijven haperen. Duizenden publicaties en miljoenen patienten die het tegenovergestelde beweren maar hij blijft steken in zijn eigen leugen. Hij brainwasht zichzelf. Als ie het maar lang genoeg blijft herhalen, blijft hij het zelf geloven. Iets anders verkondigen, zou hem misschien teveel gezichtsverlies doen opleveren.
Nochtans zou hij het leven van tienduizenden belgische patienten aangenamer kunnen maken. Hij zou vele wetenschappers aan het werk kunnen zetten. Laboratoria zouden interesse kunnen vertonen in het zoeken van een oplossing. Wie weet opent deze ziekte de doos van pandora voor vele neurologische aandoeningen? We zouden België op de wereldkaart kunnen zetten qua research. Maar er wordt niets gedaan. Wat een verspilling. Prof Van Houdenhove zou dan zijn eigen psychotherapie succesvol kunnen afronden. Het is een kwestie van tijd, mensen verenigingen zich. Nog even, en dan zijn we van dat circus vanaf.
Laten we nog eens de stress-theorie van Van Houdenhove and Co erbij halen. Onze oerinstincten zouden ons parten spelen. Onze hersenstam kent alleen maar vluchten of vechten. In de zoo schrikken we als de leeuw onverwachts een uithaal naar ons doet. Onze oerhersenen zien niet dat er tralies staan. We lopen niet weg, de opgekropte stress zit in ons lijf. Onze baas roept tegen ons, we kunnen niet reageren zoniet riskeren we onze job. In het verkeer snijdt iemand ons de pas af. We kunnen hem niet te lijf gaan, de ander zit veilig in zijn stalen ros. Leeft ie op een andere planeet dat hem dat nooit overkomt?
Denkt ie dat we zo primitief zijn dat we niet eens goed met onszelf hebben kunnen lachen? Dat we nooit in staat zijn een goed gesprek te voeren met mensen rondom om ons heen? Toch laat verkeersagressie ons koud en zijn we blij zijn dat onze bumper het overleefd heeft.
Wat al die geleerde bollen denken te weten maar niet voelen, is dat we middels puppytraining (GET) onze oerinstincten kunnen negeren. Ik vind die oerinstincten prima. Als ik die niet had, kon ik nu niet luisteren naar mijn lichaam om niet volledig kapot te gaan aan inspanningsintolerantie. Mijn hoger bewustzijn is voldoende ontwikkeld om een intellectueel gesprek aan te gaan. Eentje dat de geleerde heren weigeren.
Als het plaatje daar nu enkel zou stoppen, maar jammer genoeg, is er nog veel meer aan de hand. Door bewust om te gaan met mijn lichaam, beheers ik mijn lichaamstemperatuur niet, noch mijn orthostatische intolerantie, noch mijn bradychardie, noch mijn witte vlekken in mijn hersenen, noch mijn laag aantal natural killer cells, nog mijn anti-phospholipidensyndroom dat mijn bloed doet samenklonteren, noch mijn dysautonomie die alle electriciteit uit mijn lijf zuigt, noch mijn griepaanvallen als ik rechtsta, nog mijn ligpijn, nog mijn 10 kilo's aan spiermassa die ik inmiddels ben verloren en me de looks van een anorexia model geven, ...
Prof Van Houdenhove en Blockmans, mijn hersenstam roept primitieve reacties op als ik uw naam lees.
Last but not least, professor Blockmans beticht artsen die patienten willen helpen voor kwakzalvers. Blijkbaar ben ik niet de enige die er last van heeft.
Misschien heeft Van Houdenhove nog een plaats vrij voor zijn collega op zijn dienst. Dan kan deze bewust leren omgaan met de dagelijkse realiteit want ze is er wel degelijk.
Our reality in a humorous context
The Golden Girls: our reality in a humorous context
The arrogance of doctors, treating people as numbers, friends who supposedly know how you feel, ... and also GOOD people.
http://www.youtube.com/watch?v=us8iGG2biDw
With thanks to a fellow patient to dig this video up. Little has changed after all these years.
The arrogance of doctors, treating people as numbers, friends who supposedly know how you feel, ... and also GOOD people.
http://www.youtube.com/watch?v=us8iGG2biDw
With thanks to a fellow patient to dig this video up. Little has changed after all these years.
Abonneren op:
Posts (Atom)