Eén van de pubers heeft griep. Met een vette hoest ligt hij koortsig op de bank. Zelfs de tv kan hem niet bekoren ditmaal. Een warme chocomelk en een dafalgan vormen zijn ontbijt.
Een dekentje dat al jaren dienst doet voor mama, heeft een andere patient gevonden. Zijn lange benen zijn loodzwaar en de kleine jongen van weleer, ligt als een grote zieke baby dra weer in dromenland.
Ik ben als de dood dat ik het ook krijg. Alle gewoontes die je hebt aangekweekt om een eventuele besmetting van ME/CVS niet door te geven aan je familie, komt nu als een boemerang terug in het gezicht. Zouden zij zich ook zo voelen bij mij?
Een nieuwe ontsteking kan ik missen als kiespijn. En de rust die ik hoopte te hebben na de Kerstvakantie verschuift weer. Ik merk dat ik op mijn reserves begin te teren. Zelfs alle dagen een huishouden runnen, is teveel. Het is te vroeg.
maandag 7 februari 2011
Dag 346 Coeliakie
Het accent van de hoofdpijn is verlegd. Ditmaal zit ie vooraan. Ik klasseer het maar onder migraine. Het vel van mijn voorhoofd wordt er haast gevoelloos door. Het koude water in de spoelbak bevestigt mijn vermoeden. Zodra ik mijn handen in het water dompel, krimpt sito presto de inhoud van schedel. De boosdoener is wellicht de rookworst van gisteren. De savooikool smaakte best lekker zo maar de prijs is pijn. Rookworst blijft chemische rotzooi.
Bericht dat de jongste spruit toch behoorlijk hoog scoort op exorfinen, met name gluten. Met andere woorden, hij breekt ze niet af. Hij had 10 x de max toegelaten hoeveelheid in zijn urine. Behoorlijke kans op coeliakie dus. Dat wordt afspraak maken bij een kinderarts.
We weten nu tenminste dat ik geen spoken zag en dat hij echt ziek was het afgelopen jaar.
Het gaat beter sinds hij op dieet is maar de tijd zal het moeten uitwijzen. De rest van het gezin wilde me niet geloven, vond dat ik me niet moest aanstellen. Hubby was bang dat dit kind nooit groot zou kunnen worden met een glutenvrij dieet van mama. Het tegendeel is waar. Kinderen met niet-gedetecteerde coeliakie groeien niet en lijden aan calcium deficientie.
Info:
Coeliakie is niet hetzelfde als gluten-intolerantie. Ze geven wel dezelfde klachten. Gluten eten geven buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, enz.
Coeliakie is het eindstadium, het tast je darmen aan. Gluten-intolerantie niet. Daarom is intolerantie ook niet vast te stellen met een darmbiopsie.
Bericht dat de jongste spruit toch behoorlijk hoog scoort op exorfinen, met name gluten. Met andere woorden, hij breekt ze niet af. Hij had 10 x de max toegelaten hoeveelheid in zijn urine. Behoorlijke kans op coeliakie dus. Dat wordt afspraak maken bij een kinderarts.
We weten nu tenminste dat ik geen spoken zag en dat hij echt ziek was het afgelopen jaar.
Het gaat beter sinds hij op dieet is maar de tijd zal het moeten uitwijzen. De rest van het gezin wilde me niet geloven, vond dat ik me niet moest aanstellen. Hubby was bang dat dit kind nooit groot zou kunnen worden met een glutenvrij dieet van mama. Het tegendeel is waar. Kinderen met niet-gedetecteerde coeliakie groeien niet en lijden aan calcium deficientie.
Info:
Coeliakie is niet hetzelfde als gluten-intolerantie. Ze geven wel dezelfde klachten. Gluten eten geven buikpijn, darmklachten, hoofdpijn, keelpijn, spierpijn, enz.
Coeliakie is het eindstadium, het tast je darmen aan. Gluten-intolerantie niet. Daarom is intolerantie ook niet vast te stellen met een darmbiopsie.
donderdag 27 januari 2011
Oudere chirurgen lopen vaker met suïcidegedachten rond
20 januari 2011
Zestien procent van de Amerikaanse chirurgen ouder dan 45 jaar loopt met zelfmoordgedachten rond. Het beroep blijkt een bijkomende risicofactor, zo leert ons een onderzoek waarvan de resultaten in de Archives of Surgery verschenen.
In vergelijking met andere beroepsgroepen en met de algemene bevolking plegen Amerikaanse artsen vaker zelfmoord. Nochtans komt depressie, een belangrijke risicofactor voor zelfdoding, bij artsen niet vaker voor. Dus moest de oorzaak elders worden gezocht, zoals in de toegang tot letale geneesmiddelen of burn-out.
Maar dat was nauwelijks onderzocht, stelden onderzoekers van de Mayo Clinic, de Johns Hopkins University, de Winchester Surgical Clinic maar ook het American College of Surgeons en het Washington Physicians Health Program van de University of Washington vast. Ze gingen dan maar zelf aan de slag en stuurden de 25.000 leden van het American College of Surgeons een vragenlijst waarin ze peilden naar zelfmoordgedachten, mentale stress en het gebruik van geestelijke gezondheidszorg.
Bijna 8.000 chirurgen stuurden de vragenlijst terug. Zestien procent (501 respondenten) gaf aan in het jaar dat de bevraging voorafging aan zelfmoord te hebben gedacht. Bij de artsen jonger van 45 jaar kwamen suïcidegedachten niet vaker voor dan in de algemene bevolking. Anders was het gesteld bij de 45-plussers: zij hadden anderhalf tot drie keer meer zelfmoordgedachten. Depressie en burnout kwamen als belangrijkste risicofactoren naar voor. Maar ook recente ernstige medische missers dreven chirurgen vaker tot zelfmoordgedachten.
Dat slechts een kwart van deze artsen de stap naar hulpverlening zette, was voorspelbaar. Ook het argument dat ze geen hulp zochten voor psychische klachten uit angst voor een beroepsverbod, zal niemand verwonderen. Van de 460 chirurgen die het jaar dat de peiling voorafging antidepressiva gebruikten, schreef 9% de medicatie zelf voor en klopte 7,5% hiervoor aan bij een collega. De conclusies die de onderzoekers uit de bevraging trekken zijn duidelijk: de stress onder chirurgen moet naar omlaag en er moet worden voor gezorgd dat ze de weg vinden naar de gespecialiseerde hulplening.
AdM
Archives of Surgery 2011;146(1):54-62. doi:10.1001/archsurg.2010.292. Suicidal Ideation Among American Surgeons
Botte moraal van het verhaal:
Blijf weg van een chirurg boven de 45 jaar, 16% zal niet toegeven dat hij zelf medische hulp nodig heeft.
20 januari 2011
Zestien procent van de Amerikaanse chirurgen ouder dan 45 jaar loopt met zelfmoordgedachten rond. Het beroep blijkt een bijkomende risicofactor, zo leert ons een onderzoek waarvan de resultaten in de Archives of Surgery verschenen.
In vergelijking met andere beroepsgroepen en met de algemene bevolking plegen Amerikaanse artsen vaker zelfmoord. Nochtans komt depressie, een belangrijke risicofactor voor zelfdoding, bij artsen niet vaker voor. Dus moest de oorzaak elders worden gezocht, zoals in de toegang tot letale geneesmiddelen of burn-out.
Maar dat was nauwelijks onderzocht, stelden onderzoekers van de Mayo Clinic, de Johns Hopkins University, de Winchester Surgical Clinic maar ook het American College of Surgeons en het Washington Physicians Health Program van de University of Washington vast. Ze gingen dan maar zelf aan de slag en stuurden de 25.000 leden van het American College of Surgeons een vragenlijst waarin ze peilden naar zelfmoordgedachten, mentale stress en het gebruik van geestelijke gezondheidszorg.
Bijna 8.000 chirurgen stuurden de vragenlijst terug. Zestien procent (501 respondenten) gaf aan in het jaar dat de bevraging voorafging aan zelfmoord te hebben gedacht. Bij de artsen jonger van 45 jaar kwamen suïcidegedachten niet vaker voor dan in de algemene bevolking. Anders was het gesteld bij de 45-plussers: zij hadden anderhalf tot drie keer meer zelfmoordgedachten. Depressie en burnout kwamen als belangrijkste risicofactoren naar voor. Maar ook recente ernstige medische missers dreven chirurgen vaker tot zelfmoordgedachten.
Dat slechts een kwart van deze artsen de stap naar hulpverlening zette, was voorspelbaar. Ook het argument dat ze geen hulp zochten voor psychische klachten uit angst voor een beroepsverbod, zal niemand verwonderen. Van de 460 chirurgen die het jaar dat de peiling voorafging antidepressiva gebruikten, schreef 9% de medicatie zelf voor en klopte 7,5% hiervoor aan bij een collega. De conclusies die de onderzoekers uit de bevraging trekken zijn duidelijk: de stress onder chirurgen moet naar omlaag en er moet worden voor gezorgd dat ze de weg vinden naar de gespecialiseerde hulplening.
AdM
Archives of Surgery 2011;146(1):54-62. doi:10.1001/archsurg.2010.292. Suicidal Ideation Among American Surgeons
Botte moraal van het verhaal:
Blijf weg van een chirurg boven de 45 jaar, 16% zal niet toegeven dat hij zelf medische hulp nodig heeft.
dinsdag 25 januari 2011
Dag 345 Geleerde bollen
Als we oprecht communiceren met een ander, is het een kunst om ons te ontdoen van onze vooroordelen. We kijken al te graag op onze eigen manier naar de wereld. Vanaf onze geboorte wordt ons hoofd volgestouwd met ervaringen en opgedane kennis. Wanneer was de laatste keer dat je het gevoel had dat men echt naar je luisterde? Waarom kreeg je dat gevoel? Wat deed die persoon anders dan anderen?
Bij het lezen van een artikel in de Standaard omtrent "CV(s) in een vuilnisbelt?" werd ik haast onpasselijk.
Ik citeer Prof Blockmans:
'Wat sommige dokters ook beweren, in de wetenschappelijke literatuur is haast iedereen het erover eens: CVS is een psychosomatische aandoening, punt uit. Natuurlijk zijn bij CVS-patiënten soms het immuunsysteem en de hormonenhuishouding ontregeld, maar dat is de hele discussie over de kip of het ei: die storingen zijn niet de oorzaak van de oververmoeidheid, ze zijn er het gevolg van. Dokters die dat omkeren, zijn kwakzalvers, ook al hebben ze dan een diploma op zak.'
Niet alleen is professor Blockmans een schoolvoorbeeld van de arts waar de gemiddelde ME/CVS patient tegenaan loopt. Een paard met oogkleppen op. Hij zal wellicht uitblinken in het behalen van de hoogste cijfers in geneeskunde maar is niet in staat ze op de mens toe te passen. Oorzaak en gevolg worden door schaamteloos mekaar gehaald. Vriendjespolitiek verblindt hun gezond verstand. Zo vaak zag ik het in het bedrijfsleven. Hoe hoger op de ladder, hoe minder oprechte feedback de managers kregen. De manager zag zijn eigen fouten niet meer. Ze duldden ook geen tegenspraak.
Dit soort artsen doen zelfs geen doorgedreven onderzoek meer naar immuniteit en hormonen. Hoogstens de standaard testen. Eenmaal ze hun diploma hebben, hebben ze amper nog de tijd om zich bij te scholen. Hun postje is verzekerd, hun spiegel praat niet terug.
Alle prulresultaten worden systematisch naar de stress-mand verwezen. Laten we de volgende analogie nemen. Een enchondroma, een goedaardige bottumor.
Wat als stress alleen maar een enchondroma is die een breuk veroorzaakt? Waar komt de enchondroma dan vandaan? Welk chemisch proces is daaraan vooraf gegaan? Noemt men de enchondroma dan stress? Of is een tik tegen het bot aangevreten door een enchondroma de stress?
Hij verwijst naar zijn collega professor Van Houdenhove die in het freudiaanse tijdperk is blijven haperen. Duizenden publicaties en miljoenen patienten die het tegenovergestelde beweren maar hij blijft steken in zijn eigen leugen. Hij brainwasht zichzelf. Als ie het maar lang genoeg blijft herhalen, blijft hij het zelf geloven. Iets anders verkondigen, zou hem misschien teveel gezichtsverlies doen opleveren.
Nochtans zou hij het leven van tienduizenden belgische patienten aangenamer kunnen maken. Hij zou vele wetenschappers aan het werk kunnen zetten. Laboratoria zouden interesse kunnen vertonen in het zoeken van een oplossing. Wie weet opent deze ziekte de doos van pandora voor vele neurologische aandoeningen? We zouden België op de wereldkaart kunnen zetten qua research. Maar er wordt niets gedaan. Wat een verspilling. Prof Van Houdenhove zou dan zijn eigen psychotherapie succesvol kunnen afronden. Het is een kwestie van tijd, mensen verenigingen zich. Nog even, en dan zijn we van dat circus vanaf.
Laten we nog eens de stress-theorie van Van Houdenhove and Co erbij halen. Onze oerinstincten zouden ons parten spelen. Onze hersenstam kent alleen maar vluchten of vechten. In de zoo schrikken we als de leeuw onverwachts een uithaal naar ons doet. Onze oerhersenen zien niet dat er tralies staan. We lopen niet weg, de opgekropte stress zit in ons lijf. Onze baas roept tegen ons, we kunnen niet reageren zoniet riskeren we onze job. In het verkeer snijdt iemand ons de pas af. We kunnen hem niet te lijf gaan, de ander zit veilig in zijn stalen ros. Leeft ie op een andere planeet dat hem dat nooit overkomt?
Denkt ie dat we zo primitief zijn dat we niet eens goed met onszelf hebben kunnen lachen? Dat we nooit in staat zijn een goed gesprek te voeren met mensen rondom om ons heen? Toch laat verkeersagressie ons koud en zijn we blij zijn dat onze bumper het overleefd heeft.
Wat al die geleerde bollen denken te weten maar niet voelen, is dat we middels puppytraining (GET) onze oerinstincten kunnen negeren. Ik vind die oerinstincten prima. Als ik die niet had, kon ik nu niet luisteren naar mijn lichaam om niet volledig kapot te gaan aan inspanningsintolerantie. Mijn hoger bewustzijn is voldoende ontwikkeld om een intellectueel gesprek aan te gaan. Eentje dat de geleerde heren weigeren.
Als het plaatje daar nu enkel zou stoppen, maar jammer genoeg, is er nog veel meer aan de hand. Door bewust om te gaan met mijn lichaam, beheers ik mijn lichaamstemperatuur niet, noch mijn orthostatische intolerantie, noch mijn bradychardie, noch mijn witte vlekken in mijn hersenen, noch mijn laag aantal natural killer cells, nog mijn anti-phospholipidensyndroom dat mijn bloed doet samenklonteren, noch mijn dysautonomie die alle electriciteit uit mijn lijf zuigt, noch mijn griepaanvallen als ik rechtsta, nog mijn ligpijn, nog mijn 10 kilo's aan spiermassa die ik inmiddels ben verloren en me de looks van een anorexia model geven, ...
Prof Van Houdenhove en Blockmans, mijn hersenstam roept primitieve reacties op als ik uw naam lees.
Last but not least, professor Blockmans beticht artsen die patienten willen helpen voor kwakzalvers. Blijkbaar ben ik niet de enige die er last van heeft.
Misschien heeft Van Houdenhove nog een plaats vrij voor zijn collega op zijn dienst. Dan kan deze bewust leren omgaan met de dagelijkse realiteit want ze is er wel degelijk.
Bij het lezen van een artikel in de Standaard omtrent "CV(s) in een vuilnisbelt?" werd ik haast onpasselijk.
Ik citeer Prof Blockmans:
'Wat sommige dokters ook beweren, in de wetenschappelijke literatuur is haast iedereen het erover eens: CVS is een psychosomatische aandoening, punt uit. Natuurlijk zijn bij CVS-patiënten soms het immuunsysteem en de hormonenhuishouding ontregeld, maar dat is de hele discussie over de kip of het ei: die storingen zijn niet de oorzaak van de oververmoeidheid, ze zijn er het gevolg van. Dokters die dat omkeren, zijn kwakzalvers, ook al hebben ze dan een diploma op zak.'
Niet alleen is professor Blockmans een schoolvoorbeeld van de arts waar de gemiddelde ME/CVS patient tegenaan loopt. Een paard met oogkleppen op. Hij zal wellicht uitblinken in het behalen van de hoogste cijfers in geneeskunde maar is niet in staat ze op de mens toe te passen. Oorzaak en gevolg worden door schaamteloos mekaar gehaald. Vriendjespolitiek verblindt hun gezond verstand. Zo vaak zag ik het in het bedrijfsleven. Hoe hoger op de ladder, hoe minder oprechte feedback de managers kregen. De manager zag zijn eigen fouten niet meer. Ze duldden ook geen tegenspraak.
Dit soort artsen doen zelfs geen doorgedreven onderzoek meer naar immuniteit en hormonen. Hoogstens de standaard testen. Eenmaal ze hun diploma hebben, hebben ze amper nog de tijd om zich bij te scholen. Hun postje is verzekerd, hun spiegel praat niet terug.
Alle prulresultaten worden systematisch naar de stress-mand verwezen. Laten we de volgende analogie nemen. Een enchondroma, een goedaardige bottumor.
Wat als stress alleen maar een enchondroma is die een breuk veroorzaakt? Waar komt de enchondroma dan vandaan? Welk chemisch proces is daaraan vooraf gegaan? Noemt men de enchondroma dan stress? Of is een tik tegen het bot aangevreten door een enchondroma de stress?
Hij verwijst naar zijn collega professor Van Houdenhove die in het freudiaanse tijdperk is blijven haperen. Duizenden publicaties en miljoenen patienten die het tegenovergestelde beweren maar hij blijft steken in zijn eigen leugen. Hij brainwasht zichzelf. Als ie het maar lang genoeg blijft herhalen, blijft hij het zelf geloven. Iets anders verkondigen, zou hem misschien teveel gezichtsverlies doen opleveren.
Nochtans zou hij het leven van tienduizenden belgische patienten aangenamer kunnen maken. Hij zou vele wetenschappers aan het werk kunnen zetten. Laboratoria zouden interesse kunnen vertonen in het zoeken van een oplossing. Wie weet opent deze ziekte de doos van pandora voor vele neurologische aandoeningen? We zouden België op de wereldkaart kunnen zetten qua research. Maar er wordt niets gedaan. Wat een verspilling. Prof Van Houdenhove zou dan zijn eigen psychotherapie succesvol kunnen afronden. Het is een kwestie van tijd, mensen verenigingen zich. Nog even, en dan zijn we van dat circus vanaf.
Laten we nog eens de stress-theorie van Van Houdenhove and Co erbij halen. Onze oerinstincten zouden ons parten spelen. Onze hersenstam kent alleen maar vluchten of vechten. In de zoo schrikken we als de leeuw onverwachts een uithaal naar ons doet. Onze oerhersenen zien niet dat er tralies staan. We lopen niet weg, de opgekropte stress zit in ons lijf. Onze baas roept tegen ons, we kunnen niet reageren zoniet riskeren we onze job. In het verkeer snijdt iemand ons de pas af. We kunnen hem niet te lijf gaan, de ander zit veilig in zijn stalen ros. Leeft ie op een andere planeet dat hem dat nooit overkomt?
Denkt ie dat we zo primitief zijn dat we niet eens goed met onszelf hebben kunnen lachen? Dat we nooit in staat zijn een goed gesprek te voeren met mensen rondom om ons heen? Toch laat verkeersagressie ons koud en zijn we blij zijn dat onze bumper het overleefd heeft.
Wat al die geleerde bollen denken te weten maar niet voelen, is dat we middels puppytraining (GET) onze oerinstincten kunnen negeren. Ik vind die oerinstincten prima. Als ik die niet had, kon ik nu niet luisteren naar mijn lichaam om niet volledig kapot te gaan aan inspanningsintolerantie. Mijn hoger bewustzijn is voldoende ontwikkeld om een intellectueel gesprek aan te gaan. Eentje dat de geleerde heren weigeren.
Als het plaatje daar nu enkel zou stoppen, maar jammer genoeg, is er nog veel meer aan de hand. Door bewust om te gaan met mijn lichaam, beheers ik mijn lichaamstemperatuur niet, noch mijn orthostatische intolerantie, noch mijn bradychardie, noch mijn witte vlekken in mijn hersenen, noch mijn laag aantal natural killer cells, nog mijn anti-phospholipidensyndroom dat mijn bloed doet samenklonteren, noch mijn dysautonomie die alle electriciteit uit mijn lijf zuigt, noch mijn griepaanvallen als ik rechtsta, nog mijn ligpijn, nog mijn 10 kilo's aan spiermassa die ik inmiddels ben verloren en me de looks van een anorexia model geven, ...
Prof Van Houdenhove en Blockmans, mijn hersenstam roept primitieve reacties op als ik uw naam lees.
Last but not least, professor Blockmans beticht artsen die patienten willen helpen voor kwakzalvers. Blijkbaar ben ik niet de enige die er last van heeft.
Misschien heeft Van Houdenhove nog een plaats vrij voor zijn collega op zijn dienst. Dan kan deze bewust leren omgaan met de dagelijkse realiteit want ze is er wel degelijk.
Our reality in a humorous context
The Golden Girls: our reality in a humorous context
The arrogance of doctors, treating people as numbers, friends who supposedly know how you feel, ... and also GOOD people.
http://www.youtube.com/watch?v=us8iGG2biDw
With thanks to a fellow patient to dig this video up. Little has changed after all these years.
The arrogance of doctors, treating people as numbers, friends who supposedly know how you feel, ... and also GOOD people.
http://www.youtube.com/watch?v=us8iGG2biDw
With thanks to a fellow patient to dig this video up. Little has changed after all these years.
maandag 24 januari 2011
Dag 344 Vlees en bloed
De hormonen spelen me een beetje parten. Geen vervelende buikpijn maar het irritatieniveau stijgt evenredig met het volume van de maan. Dat belooft voor degenen die me dwars liggen vandaag!
Opvallend is dat het me ditmaal fysieke energie geeft. Hoopvol!
Dat lichaam zit aan de goede kant van de balans! De duistere kanten van een mens zijn een bron van kracht, een gevoel dat ik in geen jaren meer heb gehad. Geweldig om weer in een huis te wonen van vlees en bloed.
Info:
Progesterone increases levels of mu-opioid receptor mRNA in the preoptic area and arcuate nucleus of ovariectomized, estradiol-treated female rats.
Petersen SL, LaFlamme KD.
Department of Biology, Neuroscience and Behavior Program, University of Massachusetts at Amherst 01003, USA. sandyp@bio.umass.edu
Abstract
Estradiol (E2) and progesterone (P) play different roles in generating the preovulatory surge release of luteinizing hormone-releasing hormone (LH-RH) and luteinizing hormone (LH). Results of our previous studies suggest that at least some of these steroid-specific effects may be mediated by beta-endorphinergic neurons. However, it is also possible that E2 and P differentially regulate responsiveness to opioids by altering mu-opioid receptor gene expression.
To test this hypothesis, we used quantitative in situ hybridization histochemistry (ISHH) to measure the effects of E2 and P on mu-opioid receptor mRNA levels in cells of the preoptic area (POA) and arcuate nucleus (Arc). We examined several groups of animals in the morning and afternoon on the day of LH surge release: (1) 1-week ovariectomized (OVX) rats with or without E2 treatment sacrificed between 09:00 and 09:30 h (48 h after E2 capsules inserted); (2) OVX with or without E2 treatment sacrificed between 15:30 and 16:00 h; and (3) OVX with both E2 and P treatment sacrificed between 15:30 and 16:00 h (approximately 54 h after E2 and 6 h after P administration).
We found that E2 had no effect on morning or afternoon levels of mu-opioid receptor mRNA levels in either the POA or Arc. In contrast, P treatment increased afternoon levels of mu-opioid receptor mRNA in both regions. These findings indicate that differential effects of E2 and P on LH-RH release may be mediated by steroid-specific effects on mu-opioid receptor gene expression in neurons of the POA and/or Arc.
Opvallend is dat het me ditmaal fysieke energie geeft. Hoopvol!
Dat lichaam zit aan de goede kant van de balans! De duistere kanten van een mens zijn een bron van kracht, een gevoel dat ik in geen jaren meer heb gehad. Geweldig om weer in een huis te wonen van vlees en bloed.
Info:
Progesterone increases levels of mu-opioid receptor mRNA in the preoptic area and arcuate nucleus of ovariectomized, estradiol-treated female rats.
Petersen SL, LaFlamme KD.
Department of Biology, Neuroscience and Behavior Program, University of Massachusetts at Amherst 01003, USA. sandyp@bio.umass.edu
Abstract
Estradiol (E2) and progesterone (P) play different roles in generating the preovulatory surge release of luteinizing hormone-releasing hormone (LH-RH) and luteinizing hormone (LH). Results of our previous studies suggest that at least some of these steroid-specific effects may be mediated by beta-endorphinergic neurons. However, it is also possible that E2 and P differentially regulate responsiveness to opioids by altering mu-opioid receptor gene expression.
To test this hypothesis, we used quantitative in situ hybridization histochemistry (ISHH) to measure the effects of E2 and P on mu-opioid receptor mRNA levels in cells of the preoptic area (POA) and arcuate nucleus (Arc). We examined several groups of animals in the morning and afternoon on the day of LH surge release: (1) 1-week ovariectomized (OVX) rats with or without E2 treatment sacrificed between 09:00 and 09:30 h (48 h after E2 capsules inserted); (2) OVX with or without E2 treatment sacrificed between 15:30 and 16:00 h; and (3) OVX with both E2 and P treatment sacrificed between 15:30 and 16:00 h (approximately 54 h after E2 and 6 h after P administration).
We found that E2 had no effect on morning or afternoon levels of mu-opioid receptor mRNA levels in either the POA or Arc. In contrast, P treatment increased afternoon levels of mu-opioid receptor mRNA in both regions. These findings indicate that differential effects of E2 and P on LH-RH release may be mediated by steroid-specific effects on mu-opioid receptor gene expression in neurons of the POA and/or Arc.
donderdag 20 januari 2011
ME achter de gordijnen
,,Weet je wat ik mis? Lopen door de sneeuw. Het geknisper onder je schoenen. Al zijn het maar twee stapjes. Of lopen in de miezerige regen. Dat lijkt me af en toe zó ontzettend fijn. Ik ben altijd binnen en lig in bed. Alles doe ik liggend. Zitten kan ik niet, want dat kunnen mijn spieren niet meer. Het is mooi hier hoor. Mijn ouders hebben hebben hun bakkerij verbouwd en daar woon ik sinds 2008 samen met mijn lieve katten. Mijn moeder brengt elke dag het eten en verder heb ik elke dag twee uur hulp. Mijn verzorgers wassen me, geven me mijn medicijnen en verwisselen het icontinentiemateriaal.
Tussen 11.00 en 17.00 uur rust ik en probeer een beetje te slapen. Dan lig ik ook echt met de rolluiken dicht in mijn slaapkamer, zonder de katten. Daarna, als ik de energie heb, sms ik wat. Of ga een gesproken boek luisteren. Soms schrijf ik een kaartje of brief of borduur een beetje. Van die dingen kan ik echt genieten!
Onbegrip
Ik kijk sinds 2005 geen tv meer. Dat is te belastend voor mijn ogen en hersenen, ik kan het
gewoon niet volgen. Jij bent nu hier om met mij te praten. Daar moet ik waarschijnlijk wéken van bijkomen. Dat kunnen natuurlijk maar heel weinig mensen zich voorstellen. Dat is ook het probleem van ME, van de ‘chronische vermoeidheid’ zoals het ook genoemd wordt. Maar echt moe ben je niet. Wel ziek, doodziek alsof alle systemen in het lichaam in de war zijn. De ziekte gaat ook gepaard met veel pijnen. Ik heb jarenlang te maken gehad met het onbegrip in de buitenwereld. Mensen begrepen het niet en bleven weg. De mensen die mij nu dierbaar zijn, begrijpen het wel. Vrienden, verzorgers en mijn ouders zijn me altijd tot steun geweest. Mijn ouders hebben de bakkerij laten verbouwen zodat
ik, toch zelfstandig, bij hen kon komen wonen. Ik ben ze eeuwig dankbaar, maar wil ze niet tot last zijn.
Hoop
Sinds een maand of twee gaat het beter. Ik krijg melatonine tabletten. Kan ik beter van slapen dus ben ik uitgeruster. Meer energie dus. Ja, ik lig nog steeds 24 uur per dag plat in bed. Maar toch…Mijn huisarts zegt: verlies de hoop niet. Dat is best moeilijk hoor, als je al zoveel hebt meegemaakt. Ik worstel al twaalf jaar met ME. Ben drie keer bijna dood geweest. Moet nog steeds vechten met instanties als het UWV en het Centraal Indicatieorgaan Zorg, die denken dat ik gewoon even moet doorzetten…
Hulp heb ik volgens hen nauwelijks nodig. En dat terwijl ik mezelf niet eens kan krabben als ik jeuk heb; niet het dekbed van me af kan gooien als ik weer eens lig te zweten en niet zelf naar de wc kan gaan. Allemaal van die dingen die gezonde mensen vanzelfsprekend vinden. En dan zijn er ook nog de symptomen als overgevoeligheid voor licht en geluid, ademhalingsmoeilijkheden, hoofdpijn, verlammingen, duizeligheid en hevige spierzwakte. Als mensen niet weten wat ME is, denken ze dat je alleen maar moe bent en dat je moet doorzetten. Was dat maar zo! Dan zou ik nu vrolijk rondlopen want aan doorzettingsvermogen ontbreekt het me niet. In de wetenschap, wereldwijd, wordt hard gewerkt om het mysterie ME te ontrafelen.
Toekomst
Mijn toekomst? Ik leef met de dag en weet te genieten van alle kleine dingen om mij heen. Even bijkletsen met mijn verzorgers. Post krijgen van een vriend of kennis. Via sms’jes meeleven met
anderen. Een uurtje borduren of genieten van het gesproken boek. En mijn katten hè? Die maken me zo blij! Daar leef ik voor. Mijn droom is om ooit weer in een ligrolstoel even naar buiten te
kunnen om de eendjes te voeren in een vijver in de buurt of om een paar stapjes te lopen in de sneeuw. En wellicht, als het ooit nog beter gaat, kan ik weer in een gewone rolstoel naar de stad, een museum of naar een bos. Dromen moet je toch hebben hè? Ik geef de moed niet op.”
Dit roept zo'n nare herinneringen op. Geef de moed niet op Ingeborg. We vechten voor erkenning en een betere behandeling!
Dag 343 Kater
Een kater achtervolgt me. Geen snorrende pluizebol op vier pootjes. Wel eentje dat keihard in je hoofd bonkt. De 7 slokken cava met kir smaakten gisteravond héérlijk. Het gezelschap van de vriendin was hartelijk en uitstekend. Na een viertal slokjes raasde de alcohol als een grote golf door mijn systeem. Tijd om het glas opzij te zetten. Alles vertroebelde.
De vriendin had het snel door. Toen de vloedgolf weg was geëbt, heb ik me gewaagd aan een paar extra slokjes. Het smaakte écht maar het lichaam protesteerde nu instant heftig. Volgende keer krijg ik gegarandeerd bloemen van haar.
Wel blij dat ik niet dezelfde reactie heb gekregen als in november 2009. Toen heb ik 6 weken mijn bed niet meer kunnen verlaten van drie slokjes champagne op mijn verjaardag. Of was het de chocoladetaart?
Deze ochtend mezelf afgevraagd wat een mens eigenlijk kan doen als men bedlegerig is. Alles blijft liggen. Zelfs je administratie. Naast mijn bed stapels boeken, rekeningen te betalen, kladboeken, schrijfgerief, papieren zakdoeken, een thermometer, ... Vandaag zeul ik het dossier medische uitslagen en ziekenhuisrekeningen mee. Het blijft bij gaatjes knippen. Morgen probeer ik meer.
Tegen de middag is de keelpijn en de pijn in de borstkast weer fel toegenomen. Een boek over dyslexie zou mijn aandacht moeten trekken. De zinnen blijven in het boek plakken. Keer op keer lees ik dezelfde zin of paragraaf en alsof de cava ermee gemoeid is, ben ik enkele regels verder weer vergeten waar het over ging.
De essentie was dat mensen met dyslexie hun "verwarring" compenseren met meerdere zintuigen. Als je dat gaat doen wanneer je leest, leidt dat tot vertraging. Er zijn trukjes om de verwarring te omzeilen. Tot hiertoe zijn er 215 woorden repertorieerd die een valkuil vormen voor dyslectici. Echter een dyslecticus die zijn vermogen om meerdere zintuigen te gebruiken, toepast in creativiteit (muziek, kunst, wiskunde, ...), optimaliseert zijn talent.
Mijn namiddag slapend doorgebracht in het hezelschap van een paar nare dromen. Achteraf wel een pak frisser. Een douche wast het ergste leed weg. De haren zijn voor morgen. Eerst naar de huisarts met de oudste. Die sukkelt met een schimmel aan de voet.
Achteraf deels kunnen helpen bij de voorbereidingen in de keuken. Mijn batterijen vielen niet onmiddellijk plat. De broers hebben de jongste in de douche gestoken. Mijn taak was bedverhaaltjes vertellen. Blijkbaar doe ik dat niet goed, want die kleine komt al jaren elke avond opnieuw uit zijn bed én vervolgens in mijn bed met één of ander flauw excuus dat het bij mij veel beter is.
De vriendin had het snel door. Toen de vloedgolf weg was geëbt, heb ik me gewaagd aan een paar extra slokjes. Het smaakte écht maar het lichaam protesteerde nu instant heftig. Volgende keer krijg ik gegarandeerd bloemen van haar.
Wel blij dat ik niet dezelfde reactie heb gekregen als in november 2009. Toen heb ik 6 weken mijn bed niet meer kunnen verlaten van drie slokjes champagne op mijn verjaardag. Of was het de chocoladetaart?
Deze ochtend mezelf afgevraagd wat een mens eigenlijk kan doen als men bedlegerig is. Alles blijft liggen. Zelfs je administratie. Naast mijn bed stapels boeken, rekeningen te betalen, kladboeken, schrijfgerief, papieren zakdoeken, een thermometer, ... Vandaag zeul ik het dossier medische uitslagen en ziekenhuisrekeningen mee. Het blijft bij gaatjes knippen. Morgen probeer ik meer.
Tegen de middag is de keelpijn en de pijn in de borstkast weer fel toegenomen. Een boek over dyslexie zou mijn aandacht moeten trekken. De zinnen blijven in het boek plakken. Keer op keer lees ik dezelfde zin of paragraaf en alsof de cava ermee gemoeid is, ben ik enkele regels verder weer vergeten waar het over ging.
De essentie was dat mensen met dyslexie hun "verwarring" compenseren met meerdere zintuigen. Als je dat gaat doen wanneer je leest, leidt dat tot vertraging. Er zijn trukjes om de verwarring te omzeilen. Tot hiertoe zijn er 215 woorden repertorieerd die een valkuil vormen voor dyslectici. Echter een dyslecticus die zijn vermogen om meerdere zintuigen te gebruiken, toepast in creativiteit (muziek, kunst, wiskunde, ...), optimaliseert zijn talent.
Mijn namiddag slapend doorgebracht in het hezelschap van een paar nare dromen. Achteraf wel een pak frisser. Een douche wast het ergste leed weg. De haren zijn voor morgen. Eerst naar de huisarts met de oudste. Die sukkelt met een schimmel aan de voet.
Achteraf deels kunnen helpen bij de voorbereidingen in de keuken. Mijn batterijen vielen niet onmiddellijk plat. De broers hebben de jongste in de douche gestoken. Mijn taak was bedverhaaltjes vertellen. Blijkbaar doe ik dat niet goed, want die kleine komt al jaren elke avond opnieuw uit zijn bed én vervolgens in mijn bed met één of ander flauw excuus dat het bij mij veel beter is.
Dag 342 Nostalgie
Reeds een paar dagen fel geminderd met pc en schrijven. Bij elke inspanning weigerde het brein dienst, deed het pijn als een geblesseerde knie die tegen een voetbal moet trappen. Het wekte onmiddellijk immuniteitreacties op, lichter ditmaal omdat ik er niet meer tegenin ging. Ik aanvaardde het.
Er zijn dagen dat je vechten of grenzen uitdagen of verkennen moe wordt. Een topsporter last af en toe ook een rustdag in. Vandaag liet ik het voor wat het was. Rust was mijn devies. Eerst bijtanken van de kerstvakantie van de kinderen. Eindelijk rust en convalenscentie.
Sommigen denken dat je gewoon huismoeder bent terwijl jij poogt te genezen vaak zonder enige medewerking van een medisch team. Schouderklop voor allen die dit zonder mentale kleerscheuren doorstaan.
Deze namiddag wil hubby nog eens rijden voor me. Slechts 25 km voor hem, een one way ticket for me. Ik zou er wel geraken maar ben niet zeker of ik ook terug heelhuids thuis geraak. Het winterlicht was mooi buiten en zo konden we het huis van mijn grootouders nog eens zien. Een prachtig stukje nostalgie. Er was nauwelijks iets veranderd. Alleen het bos was nu helemaal gekapt en volgebouwd.
Met mijn gatenkazenverstand helemaal vergeten dat ik een vriendin had uitgenodigd om te komen dineren. Geen drama, een vrouw meer of minder aan tafel van onze kroostrijke familie maakt geen verschil. Het afgelopen jaar hebben we elkaar maar twee keer gezien. En ze woont amper twee straten verder. Zij heeft me vervangen tijdens onze verhuis in 2009. Als ik haar niet had gehad!
Er zijn dagen dat je vechten of grenzen uitdagen of verkennen moe wordt. Een topsporter last af en toe ook een rustdag in. Vandaag liet ik het voor wat het was. Rust was mijn devies. Eerst bijtanken van de kerstvakantie van de kinderen. Eindelijk rust en convalenscentie.
Sommigen denken dat je gewoon huismoeder bent terwijl jij poogt te genezen vaak zonder enige medewerking van een medisch team. Schouderklop voor allen die dit zonder mentale kleerscheuren doorstaan.
Deze namiddag wil hubby nog eens rijden voor me. Slechts 25 km voor hem, een one way ticket for me. Ik zou er wel geraken maar ben niet zeker of ik ook terug heelhuids thuis geraak. Het winterlicht was mooi buiten en zo konden we het huis van mijn grootouders nog eens zien. Een prachtig stukje nostalgie. Er was nauwelijks iets veranderd. Alleen het bos was nu helemaal gekapt en volgebouwd.
Met mijn gatenkazenverstand helemaal vergeten dat ik een vriendin had uitgenodigd om te komen dineren. Geen drama, een vrouw meer of minder aan tafel van onze kroostrijke familie maakt geen verschil. Het afgelopen jaar hebben we elkaar maar twee keer gezien. En ze woont amper twee straten verder. Zij heeft me vervangen tijdens onze verhuis in 2009. Als ik haar niet had gehad!
Dag 340 Knulletjes
Gevoelige zielen, gelieve dit dit stuk over te slaan. Dit gaat over de opmerkingen die mannen kunnen maken wanneer ze het kapsel van het andere geslacht niet mooi vinden.
Zo ook deze week. Mijn haar bleek gedroogd te zijn door de krachten van de natuur en niet door een ijzeren droger en krulborstel. Ik had er geen zin in wegens tijd- en energieslopend. De reacties lieten niet lang op zich wachten, genre "Heb je je vingers in het stopcontact gestoken?"
Ik dacht maar. Ach het zijn jonge knulletjes die hun moeder als proefkonijn gebruiken en hun toekomstig vriendinnetje nooit zullen lastigvallen met dergelijke opmerkingen als ik hen nu leer dat dit de verkeerde manier is.
Twee uren later bij de kapper en 75 euro lichter, kwam ik als een strakke hippe 39 jarige-moeder buiten. Mijn uitspatting betaald met een extra uur liggen in bad en vervolgens een wandeling met een kameraad. Zien of dat lukt. Ik voel me al minder ziek dan gisteren. De extra laag make-up maakte iedereen gelukkig.
Zo ook deze week. Mijn haar bleek gedroogd te zijn door de krachten van de natuur en niet door een ijzeren droger en krulborstel. Ik had er geen zin in wegens tijd- en energieslopend. De reacties lieten niet lang op zich wachten, genre "Heb je je vingers in het stopcontact gestoken?"
Ik dacht maar. Ach het zijn jonge knulletjes die hun moeder als proefkonijn gebruiken en hun toekomstig vriendinnetje nooit zullen lastigvallen met dergelijke opmerkingen als ik hen nu leer dat dit de verkeerde manier is.
Twee uren later bij de kapper en 75 euro lichter, kwam ik als een strakke hippe 39 jarige-moeder buiten. Mijn uitspatting betaald met een extra uur liggen in bad en vervolgens een wandeling met een kameraad. Zien of dat lukt. Ik voel me al minder ziek dan gisteren. De extra laag make-up maakte iedereen gelukkig.
Abonneren op:
Posts (Atom)