Ondanks mijn zware inspanningen afgelopen vrijdag - shopping en fun - en de PEM op zaterdag, voel ik me niet te grieperig meer vandaag. Het wordt weer platte rust maar eerst lekkere soep maken.
Blij dat me dat lukt! De kinderen smullen een hele pot leeg per dag.
vrijdag 10 december 2010
Dag 300 Brico
Geradbraakt, strompelend, gloeiend, ... elke vezel deed pijn pijn pijn toen ik gisteravond slapen ging. Als een oud vrouwtje één voetje voor het andere.
Toch de schade beperkt weten te houden met een groot glas Alkala N tegen de extra verzuring, de extra vitamine C die het gif afvoeren en de vrije radicalen te weer gaan, de extra NAC om de mitochondrieën draaiende te houden. En ditmaal dacht ik, ik verhoog ook de LDN nogmaals met 0,0625 naar 1,125 mg.
Zo kwam ik dus uit mijn bed, slechts half geradbraakt en met de opdracht naar de judo te rijden met de jongste. Een vriendin wilde tijdens dat uurtje samen even naar het warenhuis om de hoek. "Ja tuurlijk, kan ik niet weigeren, de katten hebben toch kattenbakvulling nodig." Ze moest eens weten dat ik zelden boodschappen doe. Energy management!
Na de judo gaan we zoals steeds thee bij haar thuis drinken. Kunnen de kinderen nog even spelen en wij bijkletsen. Mijn systeem heeft het even begeven. Ben niet meer wakkergeworden voor drie uur 's middags.
Echter daarna wonderbaarlijk fris naar huis kunnen rijden. Dat ging zo goed dat ik zelfs in de sneeuw tot aan een bricowinkel ben gereden. Dat stond al een jaar op mijn lijst "to do". Met deze ziekte wordt elke klus een lange termijn opdracht.
Het klussen zelf, dat zal moeten wachten tot de volgende LDN verhoging!
Toch de schade beperkt weten te houden met een groot glas Alkala N tegen de extra verzuring, de extra vitamine C die het gif afvoeren en de vrije radicalen te weer gaan, de extra NAC om de mitochondrieën draaiende te houden. En ditmaal dacht ik, ik verhoog ook de LDN nogmaals met 0,0625 naar 1,125 mg.
Zo kwam ik dus uit mijn bed, slechts half geradbraakt en met de opdracht naar de judo te rijden met de jongste. Een vriendin wilde tijdens dat uurtje samen even naar het warenhuis om de hoek. "Ja tuurlijk, kan ik niet weigeren, de katten hebben toch kattenbakvulling nodig." Ze moest eens weten dat ik zelden boodschappen doe. Energy management!
Na de judo gaan we zoals steeds thee bij haar thuis drinken. Kunnen de kinderen nog even spelen en wij bijkletsen. Mijn systeem heeft het even begeven. Ben niet meer wakkergeworden voor drie uur 's middags.
Echter daarna wonderbaarlijk fris naar huis kunnen rijden. Dat ging zo goed dat ik zelfs in de sneeuw tot aan een bricowinkel ben gereden. Dat stond al een jaar op mijn lijst "to do". Met deze ziekte wordt elke klus een lange termijn opdracht.
Het klussen zelf, dat zal moeten wachten tot de volgende LDN verhoging!
Dag 299 Pakjes
Exact 14 dagen geleden de dosis LDN op 1 mg gezet. Sindsdien grotendeels platgelegen, flink gezweet, stijve nek gehad, extra hoofdpijn, ... maar als cadeautje kan ik steeds vaker naar muziek luisteren, langer lezen, heel af en toe iets geks doen dat niet gepland is zolang het binnen de kantooruren valt.
Vier dagen geleden de dosis verhoogd met een fractie, slechts 0,0625mg, resultaat was dus drie dagen nevralgie en buikloop of was het door de zwarte chocolade waar ik aan heb gezondigd? Wie zal het zeggen?
Vandaag fris echter uit bed, vertrekkensklaar om een paar pakjes te gaan kopen in het dorp voor de kinderen vanwege Sinterklaas! Het lukt me zonder zwijmelen. Ik hou het kort, weet wat te kiezen.
Dan in bad gaan liggen, alle lichten uit, twee kaarsjes in de verte. Het lichaam komt weer bij van de geleverde inspanningen.
Tegen drie uur echter afgesproken met een kameraad. Too much for today. Ik wil het niet afbellen. Liefde en vriendschap houden mij in leven.
Als ik geloof dat het XMRV/MLV-virus een onschuldig passerend virus(je) is, geloof ik ook dat Sinterklaas echt bestaat." door VGZM
Vier dagen geleden de dosis verhoogd met een fractie, slechts 0,0625mg, resultaat was dus drie dagen nevralgie en buikloop of was het door de zwarte chocolade waar ik aan heb gezondigd? Wie zal het zeggen?
Vandaag fris echter uit bed, vertrekkensklaar om een paar pakjes te gaan kopen in het dorp voor de kinderen vanwege Sinterklaas! Het lukt me zonder zwijmelen. Ik hou het kort, weet wat te kiezen.
Dan in bad gaan liggen, alle lichten uit, twee kaarsjes in de verte. Het lichaam komt weer bij van de geleverde inspanningen.
Tegen drie uur echter afgesproken met een kameraad. Too much for today. Ik wil het niet afbellen. Liefde en vriendschap houden mij in leven.
Als ik geloof dat het XMRV/MLV-virus een onschuldig passerend virus(je) is, geloof ik ook dat Sinterklaas echt bestaat." door VGZM
Dag 298 Pips
Een ex-collega komt onverwachts haar lunch verorberen in mijn aangenaam gezelschap. Even poog ik nog de berg afwas, de stofnesten en rommel weg te stouwen. Echter mijn lijf reageert in slow motion.
Mijn bleke trekken en vette haren en ongetwijfeld onwelriekende lichaamsgeur van 3 dagen sloophamer, deed haar even fronsen. "Je ziet er maar pips uit vandaag."
Haar korte bezoek heeft me goed gedaan. Tegen de avond voelde ik me beter. Voor mij een pilleke met positieve stralen ajb!
Wat is deze ziekte toch vereenzamend ...
Mijn bleke trekken en vette haren en ongetwijfeld onwelriekende lichaamsgeur van 3 dagen sloophamer, deed haar even fronsen. "Je ziet er maar pips uit vandaag."
Haar korte bezoek heeft me goed gedaan. Tegen de avond voelde ik me beter. Voor mij een pilleke met positieve stralen ajb!
Wat is deze ziekte toch vereenzamend ...
Dag 297 Reus
De nevralgie is weg. Zomaar. De hoofdpijn liep over mijn kaaklijn tot aan mijn voorste tanden. Het evenwicht is terug, het zicht ook. De spastische darm is weg.
Heb vannacht een relatief nare droom gehad. Ik was in de middeleeuwen, een vorig leven laten we zeggen. Ik moest het opnemen tegen een vertegenwoordiger van de Dood. Een soort van Reus, gekleed in zwarte kleding met een vlaskop.
Een oud vrouwtje had me een bezemsteel gegeven om me te verdedigen. Zelf was ik halfblind geworden. Hij vroeg me in welk zak ik mijn sleutels had gestoken. "Dat is een list," bedacht ik me. Als ik met mijn hand ga voelen waar mijn sleutels zitten, moet ik mijn stok deels loslaten, en kan hij me doden. Not yet!
Ik had veel pijn in de droom en tegelijkertijd was ik me bewust van mijn Zijn in de droom. Ik voelde organen en bloedvaten vertragen tot bijna stilvallen en dan weer tot leven komen.
Als ik zou sterven, heb ik deze ochtend aan oma gezegd, dan wil ik dat ze mijn verhaal aan de media vertelt.
Heb vannacht een relatief nare droom gehad. Ik was in de middeleeuwen, een vorig leven laten we zeggen. Ik moest het opnemen tegen een vertegenwoordiger van de Dood. Een soort van Reus, gekleed in zwarte kleding met een vlaskop.
Een oud vrouwtje had me een bezemsteel gegeven om me te verdedigen. Zelf was ik halfblind geworden. Hij vroeg me in welk zak ik mijn sleutels had gestoken. "Dat is een list," bedacht ik me. Als ik met mijn hand ga voelen waar mijn sleutels zitten, moet ik mijn stok deels loslaten, en kan hij me doden. Not yet!
Ik had veel pijn in de droom en tegelijkertijd was ik me bewust van mijn Zijn in de droom. Ik voelde organen en bloedvaten vertragen tot bijna stilvallen en dan weer tot leven komen.
Als ik zou sterven, heb ik deze ochtend aan oma gezegd, dan wil ik dat ze mijn verhaal aan de media vertelt.
Dag 296 Ogen
Van hetzelfde laken een broek. Vandaag ook heel duidelijk last van mijn ogen. Heel mijn leven haarscherp gezien. Behalve dan 's nachts. Dat is altijd vervelend geweest. Ik zie de afstanden anders, kan ze dan niet meer inschatten zoals het hoort.
Met het ziekzijn, werd dat versterkt. Ik kon geen verkeerssituatie meer inschatten op meer dan 50 meter. Geen enkele fietser was dan veilig in mijn buurt. Auto's voor mij ook niet. Landschappen veranderen in tekenfilms na een tiental minuten. Benzine tanken verergert het fenomeen. Lang leve de chemische intoleranties. Parkeren in een ondergrondse parking of garagebox blijkt een huzarenstuk te zijn geworden. Zelfs de pinker weet ik niet meer te vinden.
Vandaag leek het alsof ik door een slecht afgestelde verrekijker keek. Af en toe werd er dan aan gedraaid. Het beeld werd wazig, dan weer kleiner, dan weer groter. Ik wrijf nog eens in mijn ogen. Zo schiet dat niet op.
Je kan nauwelijks lezen. Gelukkig zijn er nog de sneeuwvlokjes om naar te kijken.
Heb mijn bed enkel verlaten voor de noodzakelijke calorieënbommen. Spieren hebben eiwitten nodig om niet helemaal weg te smelten zonder beweging.
Met het ziekzijn, werd dat versterkt. Ik kon geen verkeerssituatie meer inschatten op meer dan 50 meter. Geen enkele fietser was dan veilig in mijn buurt. Auto's voor mij ook niet. Landschappen veranderen in tekenfilms na een tiental minuten. Benzine tanken verergert het fenomeen. Lang leve de chemische intoleranties. Parkeren in een ondergrondse parking of garagebox blijkt een huzarenstuk te zijn geworden. Zelfs de pinker weet ik niet meer te vinden.
Vandaag leek het alsof ik door een slecht afgestelde verrekijker keek. Af en toe werd er dan aan gedraaid. Het beeld werd wazig, dan weer kleiner, dan weer groter. Ik wrijf nog eens in mijn ogen. Zo schiet dat niet op.
Je kan nauwelijks lezen. Gelukkig zijn er nog de sneeuwvlokjes om naar te kijken.
Heb mijn bed enkel verlaten voor de noodzakelijke calorieënbommen. Spieren hebben eiwitten nodig om niet helemaal weg te smelten zonder beweging.
Dag 295 Wurggreep
Onbeschrijfelijke hoofdpijn. Mijn evenwichtsgevoel is evenredig gedaald. Een poging om van de wc-pot recht te staan, is als op een slappe koord dansen. En net vandaag willen de darmen alle inhoud eruit knijpen in een spastische kramp.
Opdracht van de dag: vooral dat hoofd niet naar voren buigen. Mijn ogen lijken eruit te vallen, alle hersenen naar voren te glijden. Alle lichten uit en iedereen muisstil.
Het ziektegevoel overheerst. Wat heb ik mispeuterd of misgegeten? Zover komt het dus, de school van de psychiatrie heeft me in zijn wurggreep. Ik zoek de schuld bij mezelf. Smeerlappen. Na al die jaren ziekzijn en duizenden euro's testen, bio-voeding, agressieve rust-therapie, ... zou ik het toch beter moeten weten.
Opdracht van de dag: vooral dat hoofd niet naar voren buigen. Mijn ogen lijken eruit te vallen, alle hersenen naar voren te glijden. Alle lichten uit en iedereen muisstil.
Het ziektegevoel overheerst. Wat heb ik mispeuterd of misgegeten? Zover komt het dus, de school van de psychiatrie heeft me in zijn wurggreep. Ik zoek de schuld bij mezelf. Smeerlappen. Na al die jaren ziekzijn en duizenden euro's testen, bio-voeding, agressieve rust-therapie, ... zou ik het toch beter moeten weten.
Dag 294 Vervuiling
De klop van de hamer, de PEM, is gereserveerd voor zondag. Een uur uitslapen, drie uurtjes op de been en dan weer in bed. Ditmaal echt bijslapen.
De keelpijn achtervolgt me ongenadig, de nekpijn ook. De buitenlucht blijft stinken, ik ook maar het humeur betert. De hormoonschommelingen bereiken weer normale peilen.
Mijn japanse pillen met phyto estrogenen zouden in heel dat ontwrichte lijf een schakeltje moeten helpen om de HPA-balans te herstellen.
De media heeft de mond vol van vervuiling de laatste jaren. Ons lichaam is even vervuild als de rivieren en de lucht maar geen arts die in opstand komt. Behalve voor een sigaretje dan want dat geeft radioactieve stoffen af die tot twee jaar in je lichaam blijven.
Ze vertellen er wel niet bij dat de radio-actieve stoffen vrijgekomen bij het onderzoek onder de scanner, ontstoken cellen in je lichaam - met name in de aderverkalking - aansporen tot het ontwikkelen van abnormale celdelingen, lees tumoren.
De media en wetenschap is medeplichtig aan massamoord want ze weigeren alternatieven wegens ... te alternatief.
De keelpijn achtervolgt me ongenadig, de nekpijn ook. De buitenlucht blijft stinken, ik ook maar het humeur betert. De hormoonschommelingen bereiken weer normale peilen.
Mijn japanse pillen met phyto estrogenen zouden in heel dat ontwrichte lijf een schakeltje moeten helpen om de HPA-balans te herstellen.
De media heeft de mond vol van vervuiling de laatste jaren. Ons lichaam is even vervuild als de rivieren en de lucht maar geen arts die in opstand komt. Behalve voor een sigaretje dan want dat geeft radioactieve stoffen af die tot twee jaar in je lichaam blijven.
Ze vertellen er wel niet bij dat de radio-actieve stoffen vrijgekomen bij het onderzoek onder de scanner, ontstoken cellen in je lichaam - met name in de aderverkalking - aansporen tot het ontwikkelen van abnormale celdelingen, lees tumoren.
De media en wetenschap is medeplichtig aan massamoord want ze weigeren alternatieven wegens ... te alternatief.
Dag 293 In de stad
De drukste dag van de week. Als ik vrijdag over mijn grenzen zou gaan, kan je me op zaterdag bijeenvegen. Vrijdag is dus een heilige dag. Dan mag er niks misgaan.
Een vriendin nodigt me na de judo uit op een tasje thee. Ik zie er even tegenop om die kilometers te rijden, het zijn er maar 4 heen en 6 terug.
Onderweg kom ik een internist tegen die me van lang geleden kent. Hij vindt me maar een vreemd geval, "een medische uitzondering". "Iemand die zo lang met CVS rondloopt, dat is niet mogelijk." Een vriendin van hem in de sportclub is ook genezen van CVS, hij zou haar eens vragen wat ze daarvoor gedaan heeft.
Doen dokter en steek dat advies in mijn brievenbus. Ik kijk ernaar uit!
Mijn strijdvaardigheid wordt er alleen maar door gevoed. Bende eigenwijze specialisten. Waarom liggen er dan miljoenen mensen ziek in hun bed als het mirakel al bekend is?
Het kopje thee doet deugd. Het wordt een lange dag. Geen dutje voor mama vandaag. Ze mag wel in haar bed blijven liggen tot iedereen duidelijk honger krijgt. Hubby is op bijscholing en er zit dus niets anders op.
Zoonlief wil naar de salsales en ik moet mijn vitamine B12 spuitje nog hebben. Op een uurtje draai ik het perfecte rondje tussen oma en de dansvloer. Ik voel me als een uitgeperste citroen maar heb voor het eerst in jaren weer volk in de straten van de stad gezien tijdens een weekend.
Achter de raampjes van cafés en bars lachende gezichten en klinkende glazen, dansende mensen, auto's vol met vrolijke jonge mensen in de straten, snelle taxi's op weg naar de volgende klant, ...
En ik, op weg naar huis.
Een vriendin nodigt me na de judo uit op een tasje thee. Ik zie er even tegenop om die kilometers te rijden, het zijn er maar 4 heen en 6 terug.
Onderweg kom ik een internist tegen die me van lang geleden kent. Hij vindt me maar een vreemd geval, "een medische uitzondering". "Iemand die zo lang met CVS rondloopt, dat is niet mogelijk." Een vriendin van hem in de sportclub is ook genezen van CVS, hij zou haar eens vragen wat ze daarvoor gedaan heeft.
Doen dokter en steek dat advies in mijn brievenbus. Ik kijk ernaar uit!
Mijn strijdvaardigheid wordt er alleen maar door gevoed. Bende eigenwijze specialisten. Waarom liggen er dan miljoenen mensen ziek in hun bed als het mirakel al bekend is?
Het kopje thee doet deugd. Het wordt een lange dag. Geen dutje voor mama vandaag. Ze mag wel in haar bed blijven liggen tot iedereen duidelijk honger krijgt. Hubby is op bijscholing en er zit dus niets anders op.
Zoonlief wil naar de salsales en ik moet mijn vitamine B12 spuitje nog hebben. Op een uurtje draai ik het perfecte rondje tussen oma en de dansvloer. Ik voel me als een uitgeperste citroen maar heb voor het eerst in jaren weer volk in de straten van de stad gezien tijdens een weekend.
Achter de raampjes van cafés en bars lachende gezichten en klinkende glazen, dansende mensen, auto's vol met vrolijke jonge mensen in de straten, snelle taxi's op weg naar de volgende klant, ...
En ik, op weg naar huis.
Dag 292 Zo mama zo ...
De kinderen hebben geen school vandaag. Komt goed uit. De jongste is hoe langer hoe meer ziek. Hij wil niet meer naar school gaan want hij voelt zich niet lekker.
Elke dag die keelpijn als hij gaat slapen - oververmoeidheid en een lichaam dat zegt dat het zijn grens bereikt heeft?
Elke dag hoofdpijn - en ik kan hem op zijn leeftijd toch geen pijnstillers beginnen geven maar als hij daar zo bleek zit met grauwe lippen, bloedt mijn hart.
Elke dag lopen naar de toilet want buikpijn - ...
Elke dag moe worden en stemverlies van zijn woordjes te lezen ...
en ga zo maar door.
We hebben besloten dat hij geen speltbrood meer eet en vanaf nu enkel nog glutenvrij brood en cracotten krijgt. Hij was de eerste om akkoord te gaan. Zo wordt zijn immuunsysteem al minder onder druk gezet.
Volgende stap is een exorfinentest, zien hoe hard zijn lichaam reageert met antistoffen tegen gluten en melk.
Het is een moeilijke combinatie, een ziek kind in huis en zelf bedlegerig zijn. Deze namiddag slaap ik 4 uren en draai de voordeur op slot. Een halve voormiddag op de been zijn met een zesjarige vergt meer energie dan ik zelf had verhoopt. Met de beste wil van de wereld, kan ik niet wakker blijven.
Gekke gewaarwording, gevoelloze knieën vandaag.
Elke dag die keelpijn als hij gaat slapen - oververmoeidheid en een lichaam dat zegt dat het zijn grens bereikt heeft?
Elke dag hoofdpijn - en ik kan hem op zijn leeftijd toch geen pijnstillers beginnen geven maar als hij daar zo bleek zit met grauwe lippen, bloedt mijn hart.
Elke dag lopen naar de toilet want buikpijn - ...
Elke dag moe worden en stemverlies van zijn woordjes te lezen ...
en ga zo maar door.
We hebben besloten dat hij geen speltbrood meer eet en vanaf nu enkel nog glutenvrij brood en cracotten krijgt. Hij was de eerste om akkoord te gaan. Zo wordt zijn immuunsysteem al minder onder druk gezet.
Volgende stap is een exorfinentest, zien hoe hard zijn lichaam reageert met antistoffen tegen gluten en melk.
Het is een moeilijke combinatie, een ziek kind in huis en zelf bedlegerig zijn. Deze namiddag slaap ik 4 uren en draai de voordeur op slot. Een halve voormiddag op de been zijn met een zesjarige vergt meer energie dan ik zelf had verhoopt. Met de beste wil van de wereld, kan ik niet wakker blijven.
Gekke gewaarwording, gevoelloze knieën vandaag.
Abonneren op:
Posts (Atom)