Dag 465 Better with baxter

De wekker rinkelt ongenadig. Mijn lichaam reageert traag en loom. Ik treuzel met alles en ben met geen stokken vooruit te krijgen. De jongste komt te laat op school. Hij springt gezwind uit de auto en is blij dat hij frietjes kan eten deze middag op school. Er zijn ook voordelen verbonden aan trage mama’s die geen tijd meer hebben om een lunchpakket te maken.


De gezichten in het dagziekenhuis worden bekenden. Nieuwe zieken bieden zich aan. Vragen worden gesteld. Hoe ben jij ziek geworden? Hoe lang heb jij het al? Wat heb jij al geprobeerd? Sommige zieken zie je tijdens deze weken vooruitgaan, anderen blijven ziek en moeten worden ter plekke afgevoerd van de zetel naar een bed wegens te verzwakt.

Tegen de namiddag voel ik me een pak beter. Mijn ochtenddut in de zetel was nodig. Ik recupeer weer sneller met die baxters.

Dag 454 Superfood

Deze voormiddag samen eten gaan kopen met een vriendin. Dat is lang geleden en het valt mee. Tot voor kort lag ik nog te rusten op de bank op dit uur van de dag. Straks samen thee drinken en dan huiswaarts. Hubby is op cursus en het wordt dus wederom een lange dag.

De baxters met vitaminen, mineralen en eiwitten boosten mijn lijf alsof ik een stevige maaltijd met superfood achter de kiezen heb. Het geeft hoop voor de toekomst. Er schijnt weer extra licht aan het eind van de tunnel.

Volgende keer benadruk ik het nog eens aan de huisarts dat hij al zijn ME/CVS patienten aan de baxters moet hangen. Hopelijk dat ze vermoeidheid van de cel beter begrijpen met bijgaand document.


http://cancer-research.net/Fatigue.pdf

Dag 441 But you look healthy

Tweede sessie baxters vandaag. Alle stoelen zijn volzet deze keer. De ene patient ziet er al slechter uit dan de ander. Afgezien van een oude zeebonk zijn het allemaal ME/CVS patienten. Sommigen zitten duidelijk op hun tandvlees. Er is er maar eentje die de stempel 'but you look healthy' verdient.


De ziekte maakt geen onderscheid tussen geslacht of ras. Hier liggen mannen en vrouwen van alle leeftijden. Europeanen, Arabieren en Turken, niemand blijkt gespaard. De verhalen achter elk persoon zijn hallucinant herkenbaar. Vrouwen werden plots ziek, soms kort na een zwangerschap of operatie, de (volwassen) kinderen kregen het ook, de eerste symptomen waren een stijve nek, ...

Lijden wij nu plots allemaal aan een ingebeelde ziekte? Dr Proesmans schreef in een interview dat er niet 30.000 maar 100.000 mensen aan ME/CVS zouden lijden. Ik geloof hem graag.

Een jeugdvriendin, haar moeder en zus blijken dezelfde klachten en bloedwaarden (CMV, HHV, lupus, hypocortisol, te weinig gammaglobulines, ...) te hebben maar geen arts die hun ziekte een naam heeft willen geven.