Mijn vrees is bevestigd. Mijn jongste zijn qEEG is reeds zwaar afwijkend. Mijn behandelaar vroeg of dat kind nog naar school kon gaan ...
Dat kind klaagt alle dagen dat hij niet meer naar school wil. Bleek bovendien extreem gevoelig te reageren op lichtprikkels (= uitgelokte stress) maar hoe verklaar je dat een zesjarige nu reeds last kan hebben van chronische belastende stress in dergelijke mate dat zijn brein er averechts door gaat reageren! Professor Van Houdenhove, wat wordt de uitleg ditmaal?
Hij zag dat het een kind was met leermoeilijkheden - ja wij hebben onze blunderrubriek op het forum - maar hij kan er ook wat van. Nochtans is hij normaal begaafd. Wel een sterk vermoeden dat hij een beelddenker is en wat dyslexie heeft.
Ook een zeer kunstzinnig kind. Al sinds zijn derde gaat hij liever naar het Middelheim museum dan naar de speeltuin ernaast. Standbeelden, dat is zijn passie.
Hij geniet meer van culturele vakantiemagazines dan een leesboek. Al die amfitheaters, burchten, ruines, ... waar menigeen alleen een hoop oude stenen in ziet, ziet hij prachtige kunstwerken.
Maar nu, elke dag hoofdpijn, keelpijn en buikpijn zijn geen logische zaken en dan zwijg ik nog over de pijn in armpjes en beentjes na een inspanning. Niet meer naar de radio kunnen luisteren in de auto. Enz.
Voorlopig iedereen op anti-gluten en anti-melk dieet thuis, geen soya en spinazie meer. La revoluzion!! Ik ga een oven of broodbrachine moeten aanschaffen om al die hongerige magen gevuld te krijgen.
Bref, mijn voorgevoel was juist. Dat kind is echt ziek. Stoppen met gluten, slikken van DPP IV enzym om te beginnen. Zo wordt zijn immuunsysteem minder onder druk gezet, vervolgens zijn cortisol gestabiliseerd enz.
Binnen zes weken uitslag van de exorfinentest. Eens zien hoe zwaar hij reageert en/of vergiftigd is.
vrijdag 10 december 2010
Dag 303 Korter
Vier uur op de been deze voormiddag. De recuperatieperiodes worden weer korter. Ik droom weer van een betere periode in aantocht.
De kinderen zijn nu elke middag thuis om te studeren voor de examens. Binnenkort is het kerstvakantie. Dan wordt het druk en zal mijn lijf nog meer prikkels moeten verwerken. Hopelijk zet de trend zich zo door.
De kinderen zijn nu elke middag thuis om te studeren voor de examens. Binnenkort is het kerstvakantie. Dan wordt het druk en zal mijn lijf nog meer prikkels moeten verwerken. Hopelijk zet de trend zich zo door.
Dag 302 Pleisters
Drie uur op de been in de voormiddag en drie uur in de namiddag. Dat is evenveel uren als de eerste drie dagen vorige week! Mij hoor je niet klagen.
Opvallend rode kaken alsook warmtegevoel en terug deining in het lichaam. Ook jeuk in mijn haar. Ik krab me als hond vol vlooien. Toch geen beestjes zeker?
Vandaag af en toe zeer heldere momenten in mijn hoofd. Als klaterend bergwater stroomt het door mijn hersenpan. Mijn enthousiasme doet het in stoom verdwijnen. "Geduld is een pleister op vele wonden." Waar is die doos met pleisters?!
Opvallend rode kaken alsook warmtegevoel en terug deining in het lichaam. Ook jeuk in mijn haar. Ik krab me als hond vol vlooien. Toch geen beestjes zeker?
Vandaag af en toe zeer heldere momenten in mijn hoofd. Als klaterend bergwater stroomt het door mijn hersenpan. Mijn enthousiasme doet het in stoom verdwijnen. "Geduld is een pleister op vele wonden." Waar is die doos met pleisters?!
Dag 301 Recuperatie
Ondanks mijn zware inspanningen afgelopen vrijdag - shopping en fun - en de PEM op zaterdag, voel ik me niet te grieperig meer vandaag. Het wordt weer platte rust maar eerst lekkere soep maken.
Blij dat me dat lukt! De kinderen smullen een hele pot leeg per dag.
Blij dat me dat lukt! De kinderen smullen een hele pot leeg per dag.
Dag 300 Brico
Geradbraakt, strompelend, gloeiend, ... elke vezel deed pijn pijn pijn toen ik gisteravond slapen ging. Als een oud vrouwtje één voetje voor het andere.
Toch de schade beperkt weten te houden met een groot glas Alkala N tegen de extra verzuring, de extra vitamine C die het gif afvoeren en de vrije radicalen te weer gaan, de extra NAC om de mitochondrieën draaiende te houden. En ditmaal dacht ik, ik verhoog ook de LDN nogmaals met 0,0625 naar 1,125 mg.
Zo kwam ik dus uit mijn bed, slechts half geradbraakt en met de opdracht naar de judo te rijden met de jongste. Een vriendin wilde tijdens dat uurtje samen even naar het warenhuis om de hoek. "Ja tuurlijk, kan ik niet weigeren, de katten hebben toch kattenbakvulling nodig." Ze moest eens weten dat ik zelden boodschappen doe. Energy management!
Na de judo gaan we zoals steeds thee bij haar thuis drinken. Kunnen de kinderen nog even spelen en wij bijkletsen. Mijn systeem heeft het even begeven. Ben niet meer wakkergeworden voor drie uur 's middags.
Echter daarna wonderbaarlijk fris naar huis kunnen rijden. Dat ging zo goed dat ik zelfs in de sneeuw tot aan een bricowinkel ben gereden. Dat stond al een jaar op mijn lijst "to do". Met deze ziekte wordt elke klus een lange termijn opdracht.
Het klussen zelf, dat zal moeten wachten tot de volgende LDN verhoging!
Toch de schade beperkt weten te houden met een groot glas Alkala N tegen de extra verzuring, de extra vitamine C die het gif afvoeren en de vrije radicalen te weer gaan, de extra NAC om de mitochondrieën draaiende te houden. En ditmaal dacht ik, ik verhoog ook de LDN nogmaals met 0,0625 naar 1,125 mg.
Zo kwam ik dus uit mijn bed, slechts half geradbraakt en met de opdracht naar de judo te rijden met de jongste. Een vriendin wilde tijdens dat uurtje samen even naar het warenhuis om de hoek. "Ja tuurlijk, kan ik niet weigeren, de katten hebben toch kattenbakvulling nodig." Ze moest eens weten dat ik zelden boodschappen doe. Energy management!
Na de judo gaan we zoals steeds thee bij haar thuis drinken. Kunnen de kinderen nog even spelen en wij bijkletsen. Mijn systeem heeft het even begeven. Ben niet meer wakkergeworden voor drie uur 's middags.
Echter daarna wonderbaarlijk fris naar huis kunnen rijden. Dat ging zo goed dat ik zelfs in de sneeuw tot aan een bricowinkel ben gereden. Dat stond al een jaar op mijn lijst "to do". Met deze ziekte wordt elke klus een lange termijn opdracht.
Het klussen zelf, dat zal moeten wachten tot de volgende LDN verhoging!
Dag 299 Pakjes
Exact 14 dagen geleden de dosis LDN op 1 mg gezet. Sindsdien grotendeels platgelegen, flink gezweet, stijve nek gehad, extra hoofdpijn, ... maar als cadeautje kan ik steeds vaker naar muziek luisteren, langer lezen, heel af en toe iets geks doen dat niet gepland is zolang het binnen de kantooruren valt.
Vier dagen geleden de dosis verhoogd met een fractie, slechts 0,0625mg, resultaat was dus drie dagen nevralgie en buikloop of was het door de zwarte chocolade waar ik aan heb gezondigd? Wie zal het zeggen?
Vandaag fris echter uit bed, vertrekkensklaar om een paar pakjes te gaan kopen in het dorp voor de kinderen vanwege Sinterklaas! Het lukt me zonder zwijmelen. Ik hou het kort, weet wat te kiezen.
Dan in bad gaan liggen, alle lichten uit, twee kaarsjes in de verte. Het lichaam komt weer bij van de geleverde inspanningen.
Tegen drie uur echter afgesproken met een kameraad. Too much for today. Ik wil het niet afbellen. Liefde en vriendschap houden mij in leven.
Als ik geloof dat het XMRV/MLV-virus een onschuldig passerend virus(je) is, geloof ik ook dat Sinterklaas echt bestaat." door VGZM
Vier dagen geleden de dosis verhoogd met een fractie, slechts 0,0625mg, resultaat was dus drie dagen nevralgie en buikloop of was het door de zwarte chocolade waar ik aan heb gezondigd? Wie zal het zeggen?
Vandaag fris echter uit bed, vertrekkensklaar om een paar pakjes te gaan kopen in het dorp voor de kinderen vanwege Sinterklaas! Het lukt me zonder zwijmelen. Ik hou het kort, weet wat te kiezen.
Dan in bad gaan liggen, alle lichten uit, twee kaarsjes in de verte. Het lichaam komt weer bij van de geleverde inspanningen.
Tegen drie uur echter afgesproken met een kameraad. Too much for today. Ik wil het niet afbellen. Liefde en vriendschap houden mij in leven.
Als ik geloof dat het XMRV/MLV-virus een onschuldig passerend virus(je) is, geloof ik ook dat Sinterklaas echt bestaat." door VGZM
Dag 298 Pips
Een ex-collega komt onverwachts haar lunch verorberen in mijn aangenaam gezelschap. Even poog ik nog de berg afwas, de stofnesten en rommel weg te stouwen. Echter mijn lijf reageert in slow motion.
Mijn bleke trekken en vette haren en ongetwijfeld onwelriekende lichaamsgeur van 3 dagen sloophamer, deed haar even fronsen. "Je ziet er maar pips uit vandaag."
Haar korte bezoek heeft me goed gedaan. Tegen de avond voelde ik me beter. Voor mij een pilleke met positieve stralen ajb!
Wat is deze ziekte toch vereenzamend ...
Mijn bleke trekken en vette haren en ongetwijfeld onwelriekende lichaamsgeur van 3 dagen sloophamer, deed haar even fronsen. "Je ziet er maar pips uit vandaag."
Haar korte bezoek heeft me goed gedaan. Tegen de avond voelde ik me beter. Voor mij een pilleke met positieve stralen ajb!
Wat is deze ziekte toch vereenzamend ...
Dag 297 Reus
De nevralgie is weg. Zomaar. De hoofdpijn liep over mijn kaaklijn tot aan mijn voorste tanden. Het evenwicht is terug, het zicht ook. De spastische darm is weg.
Heb vannacht een relatief nare droom gehad. Ik was in de middeleeuwen, een vorig leven laten we zeggen. Ik moest het opnemen tegen een vertegenwoordiger van de Dood. Een soort van Reus, gekleed in zwarte kleding met een vlaskop.
Een oud vrouwtje had me een bezemsteel gegeven om me te verdedigen. Zelf was ik halfblind geworden. Hij vroeg me in welk zak ik mijn sleutels had gestoken. "Dat is een list," bedacht ik me. Als ik met mijn hand ga voelen waar mijn sleutels zitten, moet ik mijn stok deels loslaten, en kan hij me doden. Not yet!
Ik had veel pijn in de droom en tegelijkertijd was ik me bewust van mijn Zijn in de droom. Ik voelde organen en bloedvaten vertragen tot bijna stilvallen en dan weer tot leven komen.
Als ik zou sterven, heb ik deze ochtend aan oma gezegd, dan wil ik dat ze mijn verhaal aan de media vertelt.
Heb vannacht een relatief nare droom gehad. Ik was in de middeleeuwen, een vorig leven laten we zeggen. Ik moest het opnemen tegen een vertegenwoordiger van de Dood. Een soort van Reus, gekleed in zwarte kleding met een vlaskop.
Een oud vrouwtje had me een bezemsteel gegeven om me te verdedigen. Zelf was ik halfblind geworden. Hij vroeg me in welk zak ik mijn sleutels had gestoken. "Dat is een list," bedacht ik me. Als ik met mijn hand ga voelen waar mijn sleutels zitten, moet ik mijn stok deels loslaten, en kan hij me doden. Not yet!
Ik had veel pijn in de droom en tegelijkertijd was ik me bewust van mijn Zijn in de droom. Ik voelde organen en bloedvaten vertragen tot bijna stilvallen en dan weer tot leven komen.
Als ik zou sterven, heb ik deze ochtend aan oma gezegd, dan wil ik dat ze mijn verhaal aan de media vertelt.
Dag 296 Ogen
Van hetzelfde laken een broek. Vandaag ook heel duidelijk last van mijn ogen. Heel mijn leven haarscherp gezien. Behalve dan 's nachts. Dat is altijd vervelend geweest. Ik zie de afstanden anders, kan ze dan niet meer inschatten zoals het hoort.
Met het ziekzijn, werd dat versterkt. Ik kon geen verkeerssituatie meer inschatten op meer dan 50 meter. Geen enkele fietser was dan veilig in mijn buurt. Auto's voor mij ook niet. Landschappen veranderen in tekenfilms na een tiental minuten. Benzine tanken verergert het fenomeen. Lang leve de chemische intoleranties. Parkeren in een ondergrondse parking of garagebox blijkt een huzarenstuk te zijn geworden. Zelfs de pinker weet ik niet meer te vinden.
Vandaag leek het alsof ik door een slecht afgestelde verrekijker keek. Af en toe werd er dan aan gedraaid. Het beeld werd wazig, dan weer kleiner, dan weer groter. Ik wrijf nog eens in mijn ogen. Zo schiet dat niet op.
Je kan nauwelijks lezen. Gelukkig zijn er nog de sneeuwvlokjes om naar te kijken.
Heb mijn bed enkel verlaten voor de noodzakelijke calorieënbommen. Spieren hebben eiwitten nodig om niet helemaal weg te smelten zonder beweging.
Met het ziekzijn, werd dat versterkt. Ik kon geen verkeerssituatie meer inschatten op meer dan 50 meter. Geen enkele fietser was dan veilig in mijn buurt. Auto's voor mij ook niet. Landschappen veranderen in tekenfilms na een tiental minuten. Benzine tanken verergert het fenomeen. Lang leve de chemische intoleranties. Parkeren in een ondergrondse parking of garagebox blijkt een huzarenstuk te zijn geworden. Zelfs de pinker weet ik niet meer te vinden.
Vandaag leek het alsof ik door een slecht afgestelde verrekijker keek. Af en toe werd er dan aan gedraaid. Het beeld werd wazig, dan weer kleiner, dan weer groter. Ik wrijf nog eens in mijn ogen. Zo schiet dat niet op.
Je kan nauwelijks lezen. Gelukkig zijn er nog de sneeuwvlokjes om naar te kijken.
Heb mijn bed enkel verlaten voor de noodzakelijke calorieënbommen. Spieren hebben eiwitten nodig om niet helemaal weg te smelten zonder beweging.
Dag 295 Wurggreep
Onbeschrijfelijke hoofdpijn. Mijn evenwichtsgevoel is evenredig gedaald. Een poging om van de wc-pot recht te staan, is als op een slappe koord dansen. En net vandaag willen de darmen alle inhoud eruit knijpen in een spastische kramp.
Opdracht van de dag: vooral dat hoofd niet naar voren buigen. Mijn ogen lijken eruit te vallen, alle hersenen naar voren te glijden. Alle lichten uit en iedereen muisstil.
Het ziektegevoel overheerst. Wat heb ik mispeuterd of misgegeten? Zover komt het dus, de school van de psychiatrie heeft me in zijn wurggreep. Ik zoek de schuld bij mezelf. Smeerlappen. Na al die jaren ziekzijn en duizenden euro's testen, bio-voeding, agressieve rust-therapie, ... zou ik het toch beter moeten weten.
Opdracht van de dag: vooral dat hoofd niet naar voren buigen. Mijn ogen lijken eruit te vallen, alle hersenen naar voren te glijden. Alle lichten uit en iedereen muisstil.
Het ziektegevoel overheerst. Wat heb ik mispeuterd of misgegeten? Zover komt het dus, de school van de psychiatrie heeft me in zijn wurggreep. Ik zoek de schuld bij mezelf. Smeerlappen. Na al die jaren ziekzijn en duizenden euro's testen, bio-voeding, agressieve rust-therapie, ... zou ik het toch beter moeten weten.
Abonneren op:
Posts (Atom)