Geen tijd om uit te slapen of in pyama te blijven lummelen. Deze ochtend is het judoles. De jongste heeft er nog niet veel zin in. Angst voor het onbekende.
Na een uurtje is hij echter razend enthousiast. Geef toe, welke jongen vindt het niet heerlijk om lekker te rollebollen over de grond en kneepjes te leren om de andere te vloeren?
De bende sprinkhanen met de oranje en groene ceintuur vond het heerlijk - om in afwachting van hun beurt een uur later - met een stel ballonnen te spelen. Waarom maken die plastic dingen zo'n irritant geluid heb ik me al meerdere keren afgevraagd?
Thuis blijken de pubers voor de tv te zitten. Ze beloven me plechtig voor hun jongste broer te zorgen waarop ik in slaap val in bed. Het rottige zieke gevoel achtervolgt me.
Tegen 15u zijn de groten gaan vliegen, zit de jongste alleen voor de buis en heeft ie deze middag ook nog niets gegeten. Om zijn honger te stillen, heeft ie een banaan uit de fruitmand genomen.
Of hoe een ziekte je een schuldgevoel kan bezorgen ...
Zo zitten we daar met ons tweetjes op de bank tot hubby thuis komt. Ik maak het me gemakkelijk, erg efficient ben ik toch niet in deze staat.
Dan begeef ik me weer naar bed. Iemand kan het toezicht en huishouden weer overnemen.
dinsdag 21 september 2010
Dag 224 Kunst
Een druk programma vandaag. Een uurtje coaching via Skype in de voormiddag en deze namiddag mijn eerste les kunst.
Hopelijk houden de batterijen het na de intensieve oplaadbeurt. Gisteren alleen mijn bed verlaten voor de sanitaire stops en de obligate ritten naar en van school.
De EFT-coaching verloopt beter dan verwacht. De les kunst daarentegen valt me zwaar.
Na anderhalf uur luisteren en inspanning verzet elke verzwakte cel zich op zijn manier. De één gaat pijn doen, de ander gaat trager werken, nog een ander weigert dienst. Elk woord van de leerkracht wringt en botst in mijn systeem. Lichamelijke afweerreacties komen tevoorschijn. Ik wil eruit om het te doen ophouden.
De rustpauze bij oma na afloop wordt beperkt tot een meet & greet. Geen plaats meer in mijn hoofd voor een babbel, naar huis, stilte. Maar eerst de jongste ophalen van school.
Hubby wordt onthaald op mijn donderhumeur. Hij trekt de deur achter zich toe en vertrekt. Nu is het stil in huis.
Hopelijk houden de batterijen het na de intensieve oplaadbeurt. Gisteren alleen mijn bed verlaten voor de sanitaire stops en de obligate ritten naar en van school.
De EFT-coaching verloopt beter dan verwacht. De les kunst daarentegen valt me zwaar.
Na anderhalf uur luisteren en inspanning verzet elke verzwakte cel zich op zijn manier. De één gaat pijn doen, de ander gaat trager werken, nog een ander weigert dienst. Elk woord van de leerkracht wringt en botst in mijn systeem. Lichamelijke afweerreacties komen tevoorschijn. Ik wil eruit om het te doen ophouden.
De rustpauze bij oma na afloop wordt beperkt tot een meet & greet. Geen plaats meer in mijn hoofd voor een babbel, naar huis, stilte. Maar eerst de jongste ophalen van school.
Hubby wordt onthaald op mijn donderhumeur. Hij trekt de deur achter zich toe en vertrekt. Nu is het stil in huis.
Dag 223 Sorry
Veel fut zit er niet meer in na de boodschappen en kooksessie van gisteren. Ik trakteer mezelf op glutenvrije cracotten en dito smeersel en begeef me terug naar bed. Keelpijn, brandende pijn in mijn borstkast, oksels die steken, cellen die traag draaien, ... Daar gaan mijn plannen om zelfs maar een uurtje te brainstormen.
Het is nu exact 15 dagen geleden dat ik met de LDN ben begonnen en mijn hoofd steekt weer duidelijk.
Niet het dagelijkse doffe gevoel waardoor iedereen in huis reeds jarenlang standaard "sorry" zegt als ze een kastdeur laten dichtvallen of een mes op de grond om niet ter plekke doodgebliksemd te worden door mijn ogen.
Zelfs de jongste is geconditioneerd in de auto met vriendjes. "Je mag geen lawaai maken want mijn mama kan daar niet tegen."
Niet dat ze altijd zo aardig zijn, de televisie, de radio, skype en het water van de kraan mogen wat mij betreft een paar decibels lager zijn.
Tegen 15 uur een nieuwe pil D-phenylalaline en opmerkelijk, een uurtje later is de inmiddels knallende hoofdpijn duidelijk weer dragelijk geworden. Aha! Dat enzym werkt dus echt op de acute pijn. Net zoals vorige week bij de prik van de naald.
Een smsje van een kameraad. Hij heeft me al een paar dagen niet meer gehoord en maakt zich zorgen. Vraag: Alles ok? Antwoord: Een ligdag. Zo weet ie onderhand genoeg.
Een vriendin heeft ontslag genomen na enkele dagen als leerkracht. Ze keek er nochtans zo naar uit, was helemaal in de wolken. Ze werd er echter depressief van. Ze gaat vanavond naar haar "therapeut". Sommigen begrijpen niet dat ze hun ongeluk zelf opzoeken. Wat zou ze doen als ze jaren ziek van beweging en geestelijke inspanning in haar bed zou liggen?
Info:
Vitamine G van Grond
Aarding verwijst naar de ontdekking van belangrijke voordelen voor de gezondheid als gevolg van contact met de natuurlijke oppervlak van de elektrische energie van de aarde.
Contact is zo simpel als het lopen op blote voeten buiten, of zitten, werken, of slapen binnenshuis met geleidende apparaten die de overdracht van de grond naar je binnen toe brengen.
In de elektriciteitssector, zijn alle elektrische systemen "geaard", dat wil zeggen gestabiliseerd door de elektrische energie van het aardoppervlak.
Zonder grond, zouden toestellen niet goed werken. Wanneer aangesloten op de aarde, krijgt het lichaam een elektrisch signaal dat de vele biologische systemen en mechanismen normaliseert en stabiliseert.
Dit signaal lijkt ook de bron van negatief geladen vrije elektronen, aanwezig in onbeperkte hoeveelheid op het oppervlak van de Aarde.
Wij stellen voor dat de machtigste anti-inflammatoire bron op de planeet het de aarde zelf zijn!
We suggereren verder dat de destructieve chronische ontsteking het gevolg kan zijn van een elektron tekort dat wordt verholpen door contact met oneindige reservoir van de vrije elektronen van de aarde.
De voordelen van Aarding:
• verbetering of verdwijning van de symptomen van vele ontstekings-gerelateerde aandoeningen
• vermindering of verdwijning van chronische pijn
• beter slapen en sneller inslapen
• verhoging van de energie
• verlaagde stress, meer rust door afkoeling van het zenuwstelsel en de stresshormonen
• normalisatie van de biologische ritmes van het lichaam
• dunner bloed, een betere bloeddruk en stroomsnelheid
• spierspanning en verlichtte hoofdpijn
• verminderde hormonale en menstruele symptomen
• drastisch snellere genezing en vermindering / preventie van doorligwonden
• verlaging / afschaffing van de jetlag
• bescherming tegen de potentieel verontrustende milieu elektromagnetische velden (EMV)
• versneld herstel na intensieve sportieve activiteit
Lees meer hier:
http://www.earthinginstitute.net/index.php/research
en hier
http://www.townsendletter.com/May2010/earthing0510.html
Het is nu exact 15 dagen geleden dat ik met de LDN ben begonnen en mijn hoofd steekt weer duidelijk.
Niet het dagelijkse doffe gevoel waardoor iedereen in huis reeds jarenlang standaard "sorry" zegt als ze een kastdeur laten dichtvallen of een mes op de grond om niet ter plekke doodgebliksemd te worden door mijn ogen.
Zelfs de jongste is geconditioneerd in de auto met vriendjes. "Je mag geen lawaai maken want mijn mama kan daar niet tegen."
Niet dat ze altijd zo aardig zijn, de televisie, de radio, skype en het water van de kraan mogen wat mij betreft een paar decibels lager zijn.
Tegen 15 uur een nieuwe pil D-phenylalaline en opmerkelijk, een uurtje later is de inmiddels knallende hoofdpijn duidelijk weer dragelijk geworden. Aha! Dat enzym werkt dus echt op de acute pijn. Net zoals vorige week bij de prik van de naald.
Een smsje van een kameraad. Hij heeft me al een paar dagen niet meer gehoord en maakt zich zorgen. Vraag: Alles ok? Antwoord: Een ligdag. Zo weet ie onderhand genoeg.
Een vriendin heeft ontslag genomen na enkele dagen als leerkracht. Ze keek er nochtans zo naar uit, was helemaal in de wolken. Ze werd er echter depressief van. Ze gaat vanavond naar haar "therapeut". Sommigen begrijpen niet dat ze hun ongeluk zelf opzoeken. Wat zou ze doen als ze jaren ziek van beweging en geestelijke inspanning in haar bed zou liggen?
Info:
Vitamine G van Grond
Aarding verwijst naar de ontdekking van belangrijke voordelen voor de gezondheid als gevolg van contact met de natuurlijke oppervlak van de elektrische energie van de aarde.
Contact is zo simpel als het lopen op blote voeten buiten, of zitten, werken, of slapen binnenshuis met geleidende apparaten die de overdracht van de grond naar je binnen toe brengen.
In de elektriciteitssector, zijn alle elektrische systemen "geaard", dat wil zeggen gestabiliseerd door de elektrische energie van het aardoppervlak.
Zonder grond, zouden toestellen niet goed werken. Wanneer aangesloten op de aarde, krijgt het lichaam een elektrisch signaal dat de vele biologische systemen en mechanismen normaliseert en stabiliseert.
Dit signaal lijkt ook de bron van negatief geladen vrije elektronen, aanwezig in onbeperkte hoeveelheid op het oppervlak van de Aarde.
Wij stellen voor dat de machtigste anti-inflammatoire bron op de planeet het de aarde zelf zijn!
We suggereren verder dat de destructieve chronische ontsteking het gevolg kan zijn van een elektron tekort dat wordt verholpen door contact met oneindige reservoir van de vrije elektronen van de aarde.
De voordelen van Aarding:
• verbetering of verdwijning van de symptomen van vele ontstekings-gerelateerde aandoeningen
• vermindering of verdwijning van chronische pijn
• beter slapen en sneller inslapen
• verhoging van de energie
• verlaagde stress, meer rust door afkoeling van het zenuwstelsel en de stresshormonen
• normalisatie van de biologische ritmes van het lichaam
• dunner bloed, een betere bloeddruk en stroomsnelheid
• spierspanning en verlichtte hoofdpijn
• verminderde hormonale en menstruele symptomen
• drastisch snellere genezing en vermindering / preventie van doorligwonden
• verlaging / afschaffing van de jetlag
• bescherming tegen de potentieel verontrustende milieu elektromagnetische velden (EMV)
• versneld herstel na intensieve sportieve activiteit
Lees meer hier:
http://www.earthinginstitute.net/index.php/research
en hier
http://www.townsendletter.com/May2010/earthing0510.html
donderdag 16 september 2010
Dag 222 Magnificent 7
Naast mij liggen 7 bladen, 7 projecten, 7 dromen, 7 bedrijven die ik zou willen opstarten.
De grote lijnen staan er, de details krijg ik niet uitgewerkt, ik wil naar de VS voor extra opleiding, uitwisselen van gedachten met inspirerende mensen, afspreken met mijn netwerk voor brainstorming, funding, samenstellen van teams, en het enige dat me lukt is in mijn bed en zetel liggen en mijn ideeën niet eens verwoord krijgen.
En toch blijf ik dromen en er langzaam aan werken zodat ze klaar zijn voor de dag dat ik beter ben. Dan ligt alles klaar.
Zoals ik al eerder zei: Creativiteit is Nu werken aan de Toekomst.
De grote lijnen staan er, de details krijg ik niet uitgewerkt, ik wil naar de VS voor extra opleiding, uitwisselen van gedachten met inspirerende mensen, afspreken met mijn netwerk voor brainstorming, funding, samenstellen van teams, en het enige dat me lukt is in mijn bed en zetel liggen en mijn ideeën niet eens verwoord krijgen.
En toch blijf ik dromen en er langzaam aan werken zodat ze klaar zijn voor de dag dat ik beter ben. Dan ligt alles klaar.
Zoals ik al eerder zei: Creativiteit is Nu werken aan de Toekomst.
Dag 221 2pk
Al bij al anderhalf uur op de benen en het feest is voorbij, ik moet weer gaan liggen. Een onverklaarbare drang haalt me neer. Zelfs een stoel kan me niet bekoren. De lokroep van een zachte matras, een pyama, wollen sokken en de flanellen kamerjas werkt hypnotiserend.
Met de laptop op bed vecht ik nog enkele uurtjes tegen de slaap maar tegen de middag ben ik duidelijk weggedommeld. Een telefoontje maakt me wakker. Vervolgens, het is woensdag en zoonlief is zijn sleutel verloren. Een ongeduldige geklop op de voordeur haalt me hardhandig uit mijn slaap.
Regel nummer 1 van het huis is overschreden: mama nooit wakkermaken als ze slaapt. U kent die bordjes wel: "Betreden op eigen risico" met de afbeelding van één of andere vervaarlijk uitziende hond ernaast. Die mogen ze dan aan mijn deur hangen.
Het kwaad is geschied, twee keer wakker en mijn maag knort nu ook duidelijk. Ik leg me nog twee uurtjes neer en dan is het tijd om inkopen te doen. De jongste heeft tevens gaten in zijn schoenen.
Hubby weigert eten te maken vanavond. Puber 1 ligt languit op de zetel, de ander gaat naar de sportclub. Mijn kookpunt is bijna bereikt alleen ontbreekt de energie me daarvoor. Na mijn winkelronde sta ik nog amper op mijn benen maar de jongste moet dringend (warm) eten.
Iedereen denkt dat mama terug de oude is blijkbaar want "ze loopt terug rond".
Als de jongste naar bed moet, is hubby nergens meer te bekennen. Ik laat een bad vollopen en zet me ernaast. Tegen de tijd van het verhaaltje voorlezen, is mijn stem rereduceerd tot een gefluister.
De oudste komt zich verontschuldigen voor zijn grote mond en is nieuwsgierig naar dat nieuwe medicijn LDN. Hij snapt echter niet dat ik me niet kan schikken naar mijn beperkt leven. Hij vindt dat ik het moet aanvaarden.
Dat is voor mij zoveel als opgeven dat er geen oplossing bestaat. Voor alles is er een oplossing.
Ik kan niet aanvaarden om in een lichaam vast te zitten dat vertraagd werkt en ziek wordt van beweging en input. Dat is allergisch zijn aan het leven.
Ik kan aanvaarden dat ik trager moet leven om het leefbaar te houden maar niet voor eeuwig. Welke keuze heb ik nu trouwens? Aan een 2pk kan je ook geen 360 km per uur opleggen. Dat haalt ie nooit.
Met de laptop op bed vecht ik nog enkele uurtjes tegen de slaap maar tegen de middag ben ik duidelijk weggedommeld. Een telefoontje maakt me wakker. Vervolgens, het is woensdag en zoonlief is zijn sleutel verloren. Een ongeduldige geklop op de voordeur haalt me hardhandig uit mijn slaap.
Regel nummer 1 van het huis is overschreden: mama nooit wakkermaken als ze slaapt. U kent die bordjes wel: "Betreden op eigen risico" met de afbeelding van één of andere vervaarlijk uitziende hond ernaast. Die mogen ze dan aan mijn deur hangen.
Het kwaad is geschied, twee keer wakker en mijn maag knort nu ook duidelijk. Ik leg me nog twee uurtjes neer en dan is het tijd om inkopen te doen. De jongste heeft tevens gaten in zijn schoenen.
Hubby weigert eten te maken vanavond. Puber 1 ligt languit op de zetel, de ander gaat naar de sportclub. Mijn kookpunt is bijna bereikt alleen ontbreekt de energie me daarvoor. Na mijn winkelronde sta ik nog amper op mijn benen maar de jongste moet dringend (warm) eten.
Iedereen denkt dat mama terug de oude is blijkbaar want "ze loopt terug rond".
Als de jongste naar bed moet, is hubby nergens meer te bekennen. Ik laat een bad vollopen en zet me ernaast. Tegen de tijd van het verhaaltje voorlezen, is mijn stem rereduceerd tot een gefluister.
De oudste komt zich verontschuldigen voor zijn grote mond en is nieuwsgierig naar dat nieuwe medicijn LDN. Hij snapt echter niet dat ik me niet kan schikken naar mijn beperkt leven. Hij vindt dat ik het moet aanvaarden.
Dat is voor mij zoveel als opgeven dat er geen oplossing bestaat. Voor alles is er een oplossing.
Ik kan niet aanvaarden om in een lichaam vast te zitten dat vertraagd werkt en ziek wordt van beweging en input. Dat is allergisch zijn aan het leven.
Ik kan aanvaarden dat ik trager moet leven om het leefbaar te houden maar niet voor eeuwig. Welke keuze heb ik nu trouwens? Aan een 2pk kan je ook geen 360 km per uur opleggen. Dat haalt ie nooit.
woensdag 15 september 2010
Dag 220 Ruggegraat
Ruim twee weken geleden een wifi aangeschaft zodat ik op mijn kamer op de laptop kon. Daar maak ik nu dankbaar gebruik van. Al dagen lig ik continu plat in bed met de laptop op de dekens. De straling van de wifi neem ik er maar even bij. De buurman zou uitkijken voor internet via het stopcontact.
Vandaag zelfs te moe om een halfuur te schilderen. Rechtzitten gaat niet. Het overheersende grieperige is er weer langzaam uit aan het gaan maar het zwaktegevoel blijft.
Mijn ruggegraat gloeit ook weer bij momenten en dat gaat altijd gepaard met zo'n gevoel alsof iemand je keel zachtjes dichtknijpt.
Zodra ik aan mijn keel kom, prikken mijn oksels. Klieren vermoed ik. Stijf en stram kom ik uit bed, het zal wel van een tekort aan beweging zijn dezer dagen. Wat meer stretchen.
Vandaag mijn haar wassen. Het is al 6 dagen geleden. Ze plakken aan mijn hoofd, het is geen zicht en toch blijf ik het telkens uitstellen. Elke keer opnieuw. De helft van mijn dagenergie gaat naar dat was- en droogritueel. Het bad loopt vol en als een weekdier dompel ik me onder in een donkere badkamer. De juiste temperatuur en het water prikt niet als brandnetels.
Halfvijf, de jongste speelt bij een vriendje. Ik kan nog even liggen na het droogritueel tot 18 uur. Een snelle hap om halfacht dan is het weer voorbij. Het bed roept ongenadig. Hubby zorgt voor de jongste ditmaal. Geen verhaaltjes, de jongste komt een kus geven aan mama in bed.
Vanavond verhoog ik de dosis LDN. Ditmaal een halve gram LDN. Nog steeds geen sporen van extra hoofdpijn, ligpijn of spierpijn, so far so good.
Vandaag zelfs te moe om een halfuur te schilderen. Rechtzitten gaat niet. Het overheersende grieperige is er weer langzaam uit aan het gaan maar het zwaktegevoel blijft.
Mijn ruggegraat gloeit ook weer bij momenten en dat gaat altijd gepaard met zo'n gevoel alsof iemand je keel zachtjes dichtknijpt.
Zodra ik aan mijn keel kom, prikken mijn oksels. Klieren vermoed ik. Stijf en stram kom ik uit bed, het zal wel van een tekort aan beweging zijn dezer dagen. Wat meer stretchen.
Vandaag mijn haar wassen. Het is al 6 dagen geleden. Ze plakken aan mijn hoofd, het is geen zicht en toch blijf ik het telkens uitstellen. Elke keer opnieuw. De helft van mijn dagenergie gaat naar dat was- en droogritueel. Het bad loopt vol en als een weekdier dompel ik me onder in een donkere badkamer. De juiste temperatuur en het water prikt niet als brandnetels.
Halfvijf, de jongste speelt bij een vriendje. Ik kan nog even liggen na het droogritueel tot 18 uur. Een snelle hap om halfacht dan is het weer voorbij. Het bed roept ongenadig. Hubby zorgt voor de jongste ditmaal. Geen verhaaltjes, de jongste komt een kus geven aan mama in bed.
Vanavond verhoog ik de dosis LDN. Ditmaal een halve gram LDN. Nog steeds geen sporen van extra hoofdpijn, ligpijn of spierpijn, so far so good.
Dag 219 Film
Afgelopen zaterdag was het weer eens kristalhelder. Iedereen liep die trap op zoals het hoorde, met veerkracht en de energie straalde van hun lichamen.
Het leek net alsof ik van dichtbij naar een film keek. De kleur van hun huid, de slag in hun haar, de lengte van hun nagels, de spierspanning, de bewegingen van hun lichaam.
Uit hun mond weerklonken geen doffe klanken, hun ruggegraat kromde niet, hun spieren hingen niet slap rond hun beenderen, hun ogen waren niet vaal en hol, hun longen snakten niet naar lucht, geen kloppende aders in de keel, ... Gezondheid is mooi om naar te kijken, een lust voor het oog.
Mijn lichaam werkt gewoon anders, trager. Ik moet het doen met een fractie van hun tijd, met een fractie van hun kracht, met een fractie van hun mogelijkheden.
Mijn hoofd zit vol idealen en dromen zoals de meesten wel zullen hebben. Mensen verwachten ook dat je normaal functioneert en zien niet welke puinhoop er zich thuis of binnen in je afspeelt. Het is ook niet te beschrijven.
Hoe voelt het dan vraagt men mij soms? Op de allerergste momenten alsof je de Mount Everest moet opklimmen zonder zuurstof en beschermende kledij. Puur overleven.
Als het beter gaat, zit je nog steeds op de berg, heb je al een jas aan maar nog geen zuurstof of handschoenen. Elke stap telt en de pijn is gevaarlijk.
Enzovoort.
Het grieperige blijft hangen en de algemene zwakte laat mij het overgrote deel van de dag in bed doorbrengen. Tussendoor schilder ik 2 x dertig minuten aan mijn "kunstwerk". Het zet mijn verstand op nul en tegelijkertijd komen er nieuwe creatieve ideeën naar boven.
Een halfuur blijkt de nieuwe grens te zijn. Gelukkig gaat mijn verstand niet achteruit zoals de andere keren.
Om niet te vergeten te eten of vitaminen en enzymen te slikken op bepaalde uren van de dag, schakel ik sinds kort een alarm op de gsm in. Dat ik dat niet eerder heb gedaan!
Het leek net alsof ik van dichtbij naar een film keek. De kleur van hun huid, de slag in hun haar, de lengte van hun nagels, de spierspanning, de bewegingen van hun lichaam.
Uit hun mond weerklonken geen doffe klanken, hun ruggegraat kromde niet, hun spieren hingen niet slap rond hun beenderen, hun ogen waren niet vaal en hol, hun longen snakten niet naar lucht, geen kloppende aders in de keel, ... Gezondheid is mooi om naar te kijken, een lust voor het oog.
Mijn lichaam werkt gewoon anders, trager. Ik moet het doen met een fractie van hun tijd, met een fractie van hun kracht, met een fractie van hun mogelijkheden.
Mijn hoofd zit vol idealen en dromen zoals de meesten wel zullen hebben. Mensen verwachten ook dat je normaal functioneert en zien niet welke puinhoop er zich thuis of binnen in je afspeelt. Het is ook niet te beschrijven.
Hoe voelt het dan vraagt men mij soms? Op de allerergste momenten alsof je de Mount Everest moet opklimmen zonder zuurstof en beschermende kledij. Puur overleven.
Als het beter gaat, zit je nog steeds op de berg, heb je al een jas aan maar nog geen zuurstof of handschoenen. Elke stap telt en de pijn is gevaarlijk.
Enzovoort.
Het grieperige blijft hangen en de algemene zwakte laat mij het overgrote deel van de dag in bed doorbrengen. Tussendoor schilder ik 2 x dertig minuten aan mijn "kunstwerk". Het zet mijn verstand op nul en tegelijkertijd komen er nieuwe creatieve ideeën naar boven.
Een halfuur blijkt de nieuwe grens te zijn. Gelukkig gaat mijn verstand niet achteruit zoals de andere keren.
Om niet te vergeten te eten of vitaminen en enzymen te slikken op bepaalde uren van de dag, schakel ik sinds kort een alarm op de gsm in. Dat ik dat niet eerder heb gedaan!
Dag 218 Tears
Pyamadag. De mond is wat gevoelloos bij momenten en met regelmaat komt er een grieperig gevoel door maar zolang ik niet meer dan 20 meter stap door het huis, blijf ik overeind.
De jongste gaat zijn zwemtechnieken verbeteren met een vriendin deze middag. "Je ziet er moe uit", hoor ik haar zeggen. Een kamerjas om 14 uur is zelden flatterend voor een vrouw, dat klopt.
Een paar honderd meter verder houden ze een voetbalwedstrijd. Mannelijke stemmen brullen en moedigen de ploegen aan alsof hun leven ervan afhangt. Het oertijdperk lijkt vlakbij. Alle opgekropte emoties galmen door de lucht. Geen kans om er aan te ontsnappen. Ook niet in bed deze middag.
Een penseel en tube verf worden uitgeprobeerd. Het resultaat valt reuze mee. Toch een verborgen talent? De oudste vindt het een "schattig" tafereel, mama met de kwast in de hand.
Familie komt op bezoek net ik onder een deken in de zetel lag. Twee uur later vertrekken ze.
Een discussie rond kanker doet me inzien dat zelfs mensen die deze ziekte hebben doorgemaakt, niet openstaan voor andere meningen of hun levenswijze willen aanpassen.
Een variante van Van Houdenhove. Zo veel zieken gezien en toch zijn mening niet willen herzien.
Hubby besluit last minute weer eens op stap te gaan. De confrontatie met het bruisende buitenleven wordt me teveel.
Daar zit je dan voor de zoveel duizendste keer alleen in de zetel. Een lijf dat niet meewil en dien je als goedkope babysit voor meneer die inmiddels zijn leventje buitenshuis netjes op de rails heeft.
Een woede-uitbarsting gooit de deur met een luide knal dicht. Tientallen redenen om fit en gezond te zijn.
Woman in Chains van Tears for Fears klinkt in de koptelefoon. Ik wil zo graag eens gaan hardlopen onder de regen met dit liedje, zoals vroeger. De scherpe spatten van de regen in mijn gezicht en op mijn handen, de warme damp op je rug, de gloeiende spieren in mijn benen, de druk op mijn longen, ...
De jongste gaat zijn zwemtechnieken verbeteren met een vriendin deze middag. "Je ziet er moe uit", hoor ik haar zeggen. Een kamerjas om 14 uur is zelden flatterend voor een vrouw, dat klopt.
Een paar honderd meter verder houden ze een voetbalwedstrijd. Mannelijke stemmen brullen en moedigen de ploegen aan alsof hun leven ervan afhangt. Het oertijdperk lijkt vlakbij. Alle opgekropte emoties galmen door de lucht. Geen kans om er aan te ontsnappen. Ook niet in bed deze middag.
Een penseel en tube verf worden uitgeprobeerd. Het resultaat valt reuze mee. Toch een verborgen talent? De oudste vindt het een "schattig" tafereel, mama met de kwast in de hand.
Familie komt op bezoek net ik onder een deken in de zetel lag. Twee uur later vertrekken ze.
Een discussie rond kanker doet me inzien dat zelfs mensen die deze ziekte hebben doorgemaakt, niet openstaan voor andere meningen of hun levenswijze willen aanpassen.
Een variante van Van Houdenhove. Zo veel zieken gezien en toch zijn mening niet willen herzien.
Hubby besluit last minute weer eens op stap te gaan. De confrontatie met het bruisende buitenleven wordt me teveel.
Daar zit je dan voor de zoveel duizendste keer alleen in de zetel. Een lijf dat niet meewil en dien je als goedkope babysit voor meneer die inmiddels zijn leventje buitenshuis netjes op de rails heeft.
Een woede-uitbarsting gooit de deur met een luide knal dicht. Tientallen redenen om fit en gezond te zijn.
Woman in Chains van Tears for Fears klinkt in de koptelefoon. Ik wil zo graag eens gaan hardlopen onder de regen met dit liedje, zoals vroeger. De scherpe spatten van de regen in mijn gezicht en op mijn handen, de warme damp op je rug, de gloeiende spieren in mijn benen, de druk op mijn longen, ...
Dag 217 Communicatie
Fase IV van het rampenplan is bijgesteld naar fase III. Mijn reserve-batterijen kunnen me weer enkele uren dragen. Samen met de jongste rij ik naar de naar de opendeurdag van de kunstacademie.
Een hippe zestiger huppelt de trap op de jeugd achterna. Mijn hart bonkt in mijn keel als ik nog niet halverwege ben. Rondom mij frisse gezichten, gezonde haren, dynamiek in die lijven, ... zouden ze het zelf weten?
De opleiding schilderen is me te zwaar, 10 uur per week maar digitale kunst is 3,5 uur. Ik waag het erop. Het zou passen in mijn plaatje van toekomstige projecten.
In een vlaag van impulsiviteit waarin ziekte vergeten wordt, schrijf ik me in. Het is twee straten ver van oma. Na afloop kan ik daar gaan rusten. Ik zal energie moeten opsparen de dagen ervoor, strakker energy management hanteren. So be it. Een duimen dat ik niet ziek word, dan kan ik het vergeten.
Oma geeft me de wekelijkse B12 spuit en grote verrassing, de prik en inspuiting doen veel minder pijn. Ik heb altijd het gevoel dat ik een ijzeren pin in mijn arm heb zitten en de vloeistof blijft vaak pijnlijk, zelfs met de procaine. Vandaag dus niet.
Pas na afloop leg ik het verband met de D-Phenylalaline, het enzym dat ik sinds 2 dagen slik om minder pijn te hebben. Dit zou goed nieuws zijn voor de LDN ...
Het is middag en mijn batterijen zijn inmiddels leeg. Er moeten dringend boodschappen gedaan worden, de katten zijn hongerig, de jongste wil naar het park, hubby is aan het schilderen, ... maar verder dan mijn schoenen geraak ik niet. De zware wasmand heb ik nog tot in de tuin gebracht en opgehangen.
Ik val vervolgens ter plekke in slaap op de zetel. De late namiddagzon laat de bomen in de tuin schitteren. Met de telefoon in aanslag, schiet ik plaatjes als souvenirs.
Hubby heeft de verfkwasten verruild voor boodschappentassen en vervolgens een koksmuts. We wachten op betere tijden.
Zoonlief vraagt zich af waarom mama met al haar kennis en wijsheid ze niet in praktijk omzet. De geest beïnvloedt toch het lichaam?
"Jawel mijn zoon, het lichaam beïnvloedt echter ook de geest. Meer nog, het lichaam communiceert via de geest."
Een hippe zestiger huppelt de trap op de jeugd achterna. Mijn hart bonkt in mijn keel als ik nog niet halverwege ben. Rondom mij frisse gezichten, gezonde haren, dynamiek in die lijven, ... zouden ze het zelf weten?
De opleiding schilderen is me te zwaar, 10 uur per week maar digitale kunst is 3,5 uur. Ik waag het erop. Het zou passen in mijn plaatje van toekomstige projecten.
In een vlaag van impulsiviteit waarin ziekte vergeten wordt, schrijf ik me in. Het is twee straten ver van oma. Na afloop kan ik daar gaan rusten. Ik zal energie moeten opsparen de dagen ervoor, strakker energy management hanteren. So be it. Een duimen dat ik niet ziek word, dan kan ik het vergeten.
Oma geeft me de wekelijkse B12 spuit en grote verrassing, de prik en inspuiting doen veel minder pijn. Ik heb altijd het gevoel dat ik een ijzeren pin in mijn arm heb zitten en de vloeistof blijft vaak pijnlijk, zelfs met de procaine. Vandaag dus niet.
Pas na afloop leg ik het verband met de D-Phenylalaline, het enzym dat ik sinds 2 dagen slik om minder pijn te hebben. Dit zou goed nieuws zijn voor de LDN ...
Het is middag en mijn batterijen zijn inmiddels leeg. Er moeten dringend boodschappen gedaan worden, de katten zijn hongerig, de jongste wil naar het park, hubby is aan het schilderen, ... maar verder dan mijn schoenen geraak ik niet. De zware wasmand heb ik nog tot in de tuin gebracht en opgehangen.
Ik val vervolgens ter plekke in slaap op de zetel. De late namiddagzon laat de bomen in de tuin schitteren. Met de telefoon in aanslag, schiet ik plaatjes als souvenirs.
Hubby heeft de verfkwasten verruild voor boodschappentassen en vervolgens een koksmuts. We wachten op betere tijden.
Zoonlief vraagt zich af waarom mama met al haar kennis en wijsheid ze niet in praktijk omzet. De geest beïnvloedt toch het lichaam?
"Jawel mijn zoon, het lichaam beïnvloedt echter ook de geest. Meer nog, het lichaam communiceert via de geest."
Dag 216 Tapping
Het was een onrustige droom vannacht. Dat heb je soms met LDN. Het werkt onmiddellijk op je humeur en je immuunsysteem.
Dit middel werkt het meest optimaal 's avonds bij het slapengaan. Mijn ervaring tot hiertoe is dat ik binnen de 15 minuten een rothumeur krijg. Als dat geen bewijs van efficientie is?
Waarom kennen artsen LDN niet? Het kost maar een paar euro per maand. Niet interessant voor de pharmaceutische industrie. Stel je voor, het medicijn dat men aan MS patienten geeft, kost gemiddeld 1700 euro per maand. Waar verdienen ze het meest aan denk je?
Nochtans heeft LDN vaak zeer goede resultaten bij MS patienten. Onbekend is onbemind.
Deze voormiddag een skype call met een EFT-coach. Tot mijn eigen verbazing kon ik na enkele klopoefeningen op mijn gezicht en handen dieper ademhalen. Na een uur gepraat en wat 'getap' had ik iets meer energie dan voor het gesprek. Vreemde gewaarwording.
Een skype gesprek met buitenlandse vriendin vrolijkt me helemaal op. De professionele plannen worden weer ietsiepietsie verfijnd. Een buitenstaander ziet de zaken vaak helderder. Juiste termen worden geplakt op inzichten. Nieuwe ideeën borrelen tijdens de brainstorming vanzelf op. Ach, nu nog dat lijf meekrijgen!
21u10, hangerig en zeurend als een vermoeide baby maakt mijn lichaam iedereen duidelijk dat de grens weer overschreden is. De dagen duren veel te kort.
Lektuur:
Het is belangrijk voor mensen om te begrijpen dat angst niet betekent dat alles fout gaat of dat zij een fout hebben gemaakt. Heel vaak, is net tegendeel waar, je bent in nauw, intiem contact gekomen met het Oneindige.
Je bevindt je in de deuropening. Je verwachtte je gewoonweg niet aan terreur. En wanneer er een bereidheid is om door te gaan, dan is dat de doorgang naar je eigen redding.
It’s important for people to understand that fear does not mean that everything is going wrong or that they have made some mistake. Very often, just the opposite is true; you’ve come into close, intimate contact with the Infinite. You are at the doorway. You just didn’t expect it to be terror. And when there’s a willingness to go through it, that’s the doorwayto your own salvation.
http://media.wisdompractices.org/uploads/files/S22_DONOSO_QuietRevolution-InterviewAdyashanti_l-r-4.pdf
Dit middel werkt het meest optimaal 's avonds bij het slapengaan. Mijn ervaring tot hiertoe is dat ik binnen de 15 minuten een rothumeur krijg. Als dat geen bewijs van efficientie is?
Waarom kennen artsen LDN niet? Het kost maar een paar euro per maand. Niet interessant voor de pharmaceutische industrie. Stel je voor, het medicijn dat men aan MS patienten geeft, kost gemiddeld 1700 euro per maand. Waar verdienen ze het meest aan denk je?
Nochtans heeft LDN vaak zeer goede resultaten bij MS patienten. Onbekend is onbemind.
Deze voormiddag een skype call met een EFT-coach. Tot mijn eigen verbazing kon ik na enkele klopoefeningen op mijn gezicht en handen dieper ademhalen. Na een uur gepraat en wat 'getap' had ik iets meer energie dan voor het gesprek. Vreemde gewaarwording.
Een skype gesprek met buitenlandse vriendin vrolijkt me helemaal op. De professionele plannen worden weer ietsiepietsie verfijnd. Een buitenstaander ziet de zaken vaak helderder. Juiste termen worden geplakt op inzichten. Nieuwe ideeën borrelen tijdens de brainstorming vanzelf op. Ach, nu nog dat lijf meekrijgen!
21u10, hangerig en zeurend als een vermoeide baby maakt mijn lichaam iedereen duidelijk dat de grens weer overschreden is. De dagen duren veel te kort.
Lektuur:
Het is belangrijk voor mensen om te begrijpen dat angst niet betekent dat alles fout gaat of dat zij een fout hebben gemaakt. Heel vaak, is net tegendeel waar, je bent in nauw, intiem contact gekomen met het Oneindige.
Je bevindt je in de deuropening. Je verwachtte je gewoonweg niet aan terreur. En wanneer er een bereidheid is om door te gaan, dan is dat de doorgang naar je eigen redding.
It’s important for people to understand that fear does not mean that everything is going wrong or that they have made some mistake. Very often, just the opposite is true; you’ve come into close, intimate contact with the Infinite. You are at the doorway. You just didn’t expect it to be terror. And when there’s a willingness to go through it, that’s the doorwayto your own salvation.
http://media.wisdompractices.org/uploads/files/S22_DONOSO_QuietRevolution-InterviewAdyashanti_l-r-4.pdf
Abonneren op:
Posts (Atom)