Dag 123 Energy management

Duidelijk over de grens gegaan gisteren en het gaat allemaal een paar versnellingen trager deze ochtend maar ik voel me niet "Vandaag ga ik volkomen plat en de komende dagen kom ik er niet meer uit of het is kruipend." ziek. Dat is al een opluchting.


De ontbijttafel ruim ik af, de afwas laat ik voor de anderen vanavond. Energy management!

Een warm bad in een donkere badkamer in combinatie met mijn ademhalingsoefeningen vult de voormiddag.

De afspraak met de huisarts wacht en mijn haren drogen, gaat gelukkig al iets beter dan vroeger. Ik stel het echter nog steeds uit. Wat vroeger een dagtaak was, doe ik nu alleen als het niet meer anders kan. Het zuipt energie. En mijn rekening elektriciteit zal er ook wel bij varen me dunkt. Ziek zijn heeft dus ook een voordeel voor het milieu, je verbruikt minder.

Deze namiddag sla ik mijn heilig middagdutje over voor een andere activiteit die onlangs compleet de mist is ingegaan. Ditmaal wel succes!

Het is halfzes als ik half strompelend op de bank kruip. Elke spier doet nu pijn en de vermoeidheid overvalt me volledig. Ik kan nog net het avondmaal binnenwerken en dan richting bed. Het is net geen halfacht.

Dag 122 Wortelen

Het is al negen uur als ik pas wakker word. Hoog tijd om op te staan. Binnen een uur moet de jongste op de tennisles zijn. Het is maar een paar honderd meter stappen ... en terug.


Een uur later neem ik eens de fiets om hen op te halen. Het regent pijpestelen. Het lukt me net. De tweede maal dat ik de fiets neem dit jaar!

Om 11u15 lig ik echter terug in bed. Helemaal op van een te drukke vrijdag en overdreven zaterdag. Oma is de jongste komen ophalen voor de poppenkast en pas tegen 15 uur ben ik terug op de been.

Vandaag heb ik besloten om wortelen te zaaien in de (door mijn oudste zoon) vers omgeploegde grond. Ik prik 40 gaatjes en gooi 40 miniscule zaadjes in mijn hand.

Na afloop lees ik nog eens de handleiding. Bedoelen ze nu dat ik meerdere zaadjes per gaatje mag zaaien? Opnieuw? Gelukkig waren de gaatjes nog niet dicht.


Mijn benen en knieën kreunen onder de oefening maar ik ben blij met de gedachte aan verse sappige wortelen deze zomer. Mijn pubers verklaren me gek als ze me half verzopen (het regent nog steeds pijpestelen) en vermoeid binnen zien komen.


Ik voel me weer misselijk alsof ik op bewegende grond loop. Een brandend gevoel in mijn binnenste spreidt zich uit naar mijn hersenen, keel, hart, longen en bovenbuik.
Morgen zien we wel hoe we hiervan recupereren.


Misschien eens gaan werken met een hartslagmeter. Alleen weet ik niet hoe je weet vanaf wanneer de verzuring intreedt en je dus boven je grens zit.

Dag 121 Schoolfeest

Eigenlijk zou ik op vrijdag NIETS mogen doen om de weekends te overleven zonder kleerscheuren.


Mijn uitstap naar de kapper, het getokkel op de pc, het gekook en het half uur later later gaan slapen in combinatie met een weekend is nefast. Dat een mens in zijn enthousiasme wanneer hij zich iets beter voelt, dat weer vergeet, is toch frappant.

Vandaag bleek er schoolfeest te zijn ... Helemaal vergeten! Al goed dat er vriendinnen zijn die mijn walking memory vormen.

Doe daar een autorit naar oma voor de vitamine B12 spuit bij, een wandeling met de jongste naar het park en de noodzakelijke boodschappen. Allemaal binnen een straal van 5 kilometer.
Ik verbaasde mezelf want bij oma lag ik op de zetel en kon ik er even niet meer af. Het schoolfeest wachtte echter, de vriendinnen ook.


Met de moed der wanhoop reed ik naar school en de spreekwoordelijke 'klop van de hamer' werd vervangen door een dosis 'adrenaline' die ik nu terug in reserve heb. We bleven drie kwartier tot grote spijt van de jongste maar de fysieke grenzen werden stilaan bereikt.

Dag 120 Leuk

De foto's van vorig weekend waren zo confronterend dat ik besloten heb naar de kapper te gaan. De haarkleur moet donkerder, de kastanjekleur moet eruit zodat de vuurrode schijn in mijn huid minder geaccentueerd wordt.


Het produkt prikt en brandt hevig, zelfs na een extra keer wasbeurt. We raken gewend dat we op alles sterker reageren. Het resultaat mag er echter wezen. Een beetje make-up erbij en ik zie er leuk uit. Een mentale opkikker!

Mijn namiddagslaap as usual maar tegen de avond ben ik iets fitter dan anders. Hubby komt laat thuis. Het wordt een omelet met prei en andijvie voor de kinderen vandaag. Zelf bereiden ze mega salade.


Ik lig een dik half uur later dan gewoonlijk in bed.

Dag 119 Kippelever

Mijn schoonmoeder bevestigde me afgelopen weekend dat ze vroeger bij het schoonmaken van haar geslacht pluimvee en konijnen ook af en toe leverstenen aantrof. Tot op heden is ze daarom altijd alert als ze "kippelevertjes" of andere lever koopt.



Het hoofd is helderder vandaag en ik blijf te lang achter de pc zitten. Mijn oren tuiten en mijn hoofd begint te knetteren. Fout signaal!

Een warm bad in een donkere badkamer om mijn hersenen rust te gunnen maar het gepiep gaat pas na een anderhalf uur weg.

Mijn afspraak bij de kinesist wacht. De rug zit ditmaal los. Zo voelt het ook aan. Volgende keer vraag ik hem mijn pijnlijke benen onder handen te nemen.

We zitten op dezelfde lijn qua voeding en aanpak dus dat klikt. Hij vindt het spijtig dat de klassieke geneeskunde zo weinig openstaat voor adviezen die werken zoals de Alkala N tegen verzuring. Hij is voorstander van glutenvrij eten, geen geraffineerde suikers, geen melk, ... Tiens waar hadden we dat nog gehoord?

Het is het einde van de dag en de koelkast is leeg. Ik ben verplicht om een korte boodschap te gaan doen. Wat blijf ik daar toch een hekel aan hebben. Rijden, parkeren, winkelen, inladen, uitladen, ...

Dag 118 Uitval

Spuitjes in de schildklier om het vagale zenuwstelsel in evenwicht te brengen, het hartpunt, in de buikstreek en de gal- en leverpunten alsook mijn "shot" voor extra energie om de week door te komen.


Mijn concentratiestoornissen bij het autorijden zijn weer geminderd. Ik heb geen uitvalmomenten meer zoals vorige weken. Dat lucht op.

De absolute dyslexie daarentegen is na mijn spooknacht vorige week niet meer verdwenen. De dokter wijt het aan de lever en de fysieke activiteit die me terug even in de zwarte zone hebben doen belandden.

Wat mij betreft, ik heb de bevestiging gekregen dat het spook er nog steeds inzit. En dat is zeer verontrustend. Het is niet zomaar een griepgevoel zoals ik de afgelopen vijf maanden heb als ik in mijn enthousiasme over mijn grenzen ga, het is dodelijk verlammend ziek zijn dat niet te beschrijven valt.

Dag 117 Foto

Wonder boven wonder, ik ben niet doodziek terug thuisgekomen. Het spook van vorige week is niet teruggekomen.


Mijn hoofd en ogen ontploffen nog net niet, mijn buik pruttelt en de dag is één langgerekte wind, ik loop om de haverklap naar de toilet alsof ik een blaasontsteking heb, mijn knoken doen pijn en mijn spieren protesteren, de soeplepel krijg ik met moeite naar mijn mond maar ik leef. Vandaag tellen we de passen alsof we calorieën tellen in een dieet.

Ik bekijk de foto's en maak de bedenking dat ik er verschrikkelijk slecht uitzie. Net nu ik onlangs vond dat ik er beter uitzag in de spiegel! Mijn huid ziet er dik en vlekkerig uit, mijn haar flets, doorschijnend met kale plekken vooraan, mijn ogen blinken niet meer, ik zit ineengezakt in mijn rolstoel met een kromme rug.

Waar is de trotse knappe jonge vrouw van weleer?
Verwoestend voor je lijf, verwoestend voor je mentaal maar we hebben nog vele jaren te gaan. Als de ene droom niet door kan gaan, dan vervangen we hem door een andere. Ook al kan die pas binnen 5 jaar uitgevoerd worden.

Dag 116 Mickey

De laatste weken voelde ik me zo lekker dat ik een reis naar ... Disneyland met hubby en de kinderen had geboekt. Ik had het hen al zo lang beloofd en het kwam er maar niet van omdat ik me al zoveel jaren te ziek voelde in de weekends om ergens naartoe te gaan.


De enigste voorwaarde was dat ze me duwden in mijn rolstoel, oordopjes, een hotel op het domein zodat ik kon gaan liggen indien nodig. Zo gezegd, zo gedaan.

Met de brief van de huisarts kreeg ik een Easy Acces Card waardoor we bijna nergens hoefden aan te schuiven. De pubers kregen vrij spel dus die heb ik niet meer gezien tenzij om te gaan eten 's avonds.

Hubby heeft me geduwd en om mijn gestel te sparen, ben ik maar in één enkele attractie gegaan ook al was het voor de allerkleinsten.

's Avonds netjes op tijd in bed om het ritme niet te onderbreken. Hubby heeft de drie kinderen maandag grotendeels mee op stap genomen.


Ik ben lekker op het gras gaan liggen ver van de drukte. Heel even stond het huilen me nader bij dan het lachen, zonder aanleiding. Uit ervaring weet ik nu dat ik dan te moe ben en teveel inspanningen heb geleverd. Het lichaam reageert dan af zoals een baby.

Tegen de late namiddag afgesproken aan het zwembad maar toegegeven, verder dan mijn enkels ben ik niet geraakt. Het 'verwarmde' water deed mijn zenuwen samentrekken. De pijn steeg onmiddellijk. Koude is niet aan mij besteed. De kinderen echter hadden het super naar hun zin.


Mijn eerste korte vakantie sinds vele jaren heeft me deugd gedaan. Het waren twee dagen maar het leken er veel meer.

Dag 114 Neurovegetatief

Op bezoek bij schoonmoeder in Frankrijk vandaag. De laatste keer dat ik hier ben geweest was twee jaar geleden.


Ze is 85 ondertussen en loopt ondertussen zelf krom van de pillen en kwalen. Ze monstert me van kop tot teen en weigert al mijn hulp. Ze verwijst me naar de zetel en laat me slapen. De omgekeerde wereld. Ik ben 38.

Mijn "bio"-schoonzus vraagt me uit en concludeert dat ik een neurovegetatieve dood heb doorgemaakt. Ze zal er niet ver naast zitten.

Dag 113 Catacomben

Het spook is weer verdwenen. Hij heeft zich terug verstopt in de duistere catacomben van mijn cellen. Het ellendige allesoverheersende bedlegerige ziekmakende gevoel is eruit. Wat overblijft zijn de vuile voetsporen van de smerige bezoeker.


Het is tien uur en het ontbijt staat nog onaangeroerd op tafel. Veel hongergevoel heb ik nog niet gehad.

Tijdens deze 5 regels heb ik mezelf al betrapt op 20 typfouten. Mijn hoofd reageert als een overvolle emmer op alles wat binnenkomt: hij loopt over.

Hubby heeft al de volle lading gekregen toen de radio opgezet werd. De jongste mocht zich vandaag zichzelf aankleden en de oudste heeft dekking gezocht door zijn ontbijt elders te gaan verorberen.

Het zal wolken kijken worden vandaag. Of hoe een ziekte je tot sociaal isolement kan leiden.