Een kater achtervolgt me. Geen snorrende pluizebol op vier pootjes. Wel eentje dat keihard in je hoofd bonkt. De 7 slokken cava met kir smaakten gisteravond héérlijk. Het gezelschap van de vriendin was hartelijk en uitstekend. Na een viertal slokjes raasde de alcohol als een grote golf door mijn systeem. Tijd om het glas opzij te zetten. Alles vertroebelde.
De vriendin had het snel door. Toen de vloedgolf weg was geëbt, heb ik me gewaagd aan een paar extra slokjes. Het smaakte écht maar het lichaam protesteerde nu instant heftig. Volgende keer krijg ik gegarandeerd bloemen van haar.
Wel blij dat ik niet dezelfde reactie heb gekregen als in november 2009. Toen heb ik 6 weken mijn bed niet meer kunnen verlaten van drie slokjes champagne op mijn verjaardag. Of was het de chocoladetaart?
Deze ochtend mezelf afgevraagd wat een mens eigenlijk kan doen als men bedlegerig is. Alles blijft liggen. Zelfs je administratie. Naast mijn bed stapels boeken, rekeningen te betalen, kladboeken, schrijfgerief, papieren zakdoeken, een thermometer, ... Vandaag zeul ik het dossier medische uitslagen en ziekenhuisrekeningen mee. Het blijft bij gaatjes knippen. Morgen probeer ik meer.
Tegen de middag is de keelpijn en de pijn in de borstkast weer fel toegenomen. Een boek over dyslexie zou mijn aandacht moeten trekken. De zinnen blijven in het boek plakken. Keer op keer lees ik dezelfde zin of paragraaf en alsof de cava ermee gemoeid is, ben ik enkele regels verder weer vergeten waar het over ging.
De essentie was dat mensen met dyslexie hun "verwarring" compenseren met meerdere zintuigen. Als je dat gaat doen wanneer je leest, leidt dat tot vertraging. Er zijn trukjes om de verwarring te omzeilen. Tot hiertoe zijn er 215 woorden repertorieerd die een valkuil vormen voor dyslectici. Echter een dyslecticus die zijn vermogen om meerdere zintuigen te gebruiken, toepast in creativiteit (muziek, kunst, wiskunde, ...), optimaliseert zijn talent.
Mijn namiddag slapend doorgebracht in het hezelschap van een paar nare dromen. Achteraf wel een pak frisser. Een douche wast het ergste leed weg. De haren zijn voor morgen. Eerst naar de huisarts met de oudste. Die sukkelt met een schimmel aan de voet.
Achteraf deels kunnen helpen bij de voorbereidingen in de keuken. Mijn batterijen vielen niet onmiddellijk plat. De broers hebben de jongste in de douche gestoken. Mijn taak was bedverhaaltjes vertellen. Blijkbaar doe ik dat niet goed, want die kleine komt al jaren elke avond opnieuw uit zijn bed én vervolgens in mijn bed met één of ander flauw excuus dat het bij mij veel beter is.
donderdag 20 januari 2011
Dag 342 Nostalgie
Reeds een paar dagen fel geminderd met pc en schrijven. Bij elke inspanning weigerde het brein dienst, deed het pijn als een geblesseerde knie die tegen een voetbal moet trappen. Het wekte onmiddellijk immuniteitreacties op, lichter ditmaal omdat ik er niet meer tegenin ging. Ik aanvaardde het.
Er zijn dagen dat je vechten of grenzen uitdagen of verkennen moe wordt. Een topsporter last af en toe ook een rustdag in. Vandaag liet ik het voor wat het was. Rust was mijn devies. Eerst bijtanken van de kerstvakantie van de kinderen. Eindelijk rust en convalenscentie.
Sommigen denken dat je gewoon huismoeder bent terwijl jij poogt te genezen vaak zonder enige medewerking van een medisch team. Schouderklop voor allen die dit zonder mentale kleerscheuren doorstaan.
Deze namiddag wil hubby nog eens rijden voor me. Slechts 25 km voor hem, een one way ticket for me. Ik zou er wel geraken maar ben niet zeker of ik ook terug heelhuids thuis geraak. Het winterlicht was mooi buiten en zo konden we het huis van mijn grootouders nog eens zien. Een prachtig stukje nostalgie. Er was nauwelijks iets veranderd. Alleen het bos was nu helemaal gekapt en volgebouwd.
Met mijn gatenkazenverstand helemaal vergeten dat ik een vriendin had uitgenodigd om te komen dineren. Geen drama, een vrouw meer of minder aan tafel van onze kroostrijke familie maakt geen verschil. Het afgelopen jaar hebben we elkaar maar twee keer gezien. En ze woont amper twee straten verder. Zij heeft me vervangen tijdens onze verhuis in 2009. Als ik haar niet had gehad!
Er zijn dagen dat je vechten of grenzen uitdagen of verkennen moe wordt. Een topsporter last af en toe ook een rustdag in. Vandaag liet ik het voor wat het was. Rust was mijn devies. Eerst bijtanken van de kerstvakantie van de kinderen. Eindelijk rust en convalenscentie.
Sommigen denken dat je gewoon huismoeder bent terwijl jij poogt te genezen vaak zonder enige medewerking van een medisch team. Schouderklop voor allen die dit zonder mentale kleerscheuren doorstaan.
Deze namiddag wil hubby nog eens rijden voor me. Slechts 25 km voor hem, een one way ticket for me. Ik zou er wel geraken maar ben niet zeker of ik ook terug heelhuids thuis geraak. Het winterlicht was mooi buiten en zo konden we het huis van mijn grootouders nog eens zien. Een prachtig stukje nostalgie. Er was nauwelijks iets veranderd. Alleen het bos was nu helemaal gekapt en volgebouwd.
Met mijn gatenkazenverstand helemaal vergeten dat ik een vriendin had uitgenodigd om te komen dineren. Geen drama, een vrouw meer of minder aan tafel van onze kroostrijke familie maakt geen verschil. Het afgelopen jaar hebben we elkaar maar twee keer gezien. En ze woont amper twee straten verder. Zij heeft me vervangen tijdens onze verhuis in 2009. Als ik haar niet had gehad!
Dag 340 Knulletjes
Gevoelige zielen, gelieve dit dit stuk over te slaan. Dit gaat over de opmerkingen die mannen kunnen maken wanneer ze het kapsel van het andere geslacht niet mooi vinden.
Zo ook deze week. Mijn haar bleek gedroogd te zijn door de krachten van de natuur en niet door een ijzeren droger en krulborstel. Ik had er geen zin in wegens tijd- en energieslopend. De reacties lieten niet lang op zich wachten, genre "Heb je je vingers in het stopcontact gestoken?"
Ik dacht maar. Ach het zijn jonge knulletjes die hun moeder als proefkonijn gebruiken en hun toekomstig vriendinnetje nooit zullen lastigvallen met dergelijke opmerkingen als ik hen nu leer dat dit de verkeerde manier is.
Twee uren later bij de kapper en 75 euro lichter, kwam ik als een strakke hippe 39 jarige-moeder buiten. Mijn uitspatting betaald met een extra uur liggen in bad en vervolgens een wandeling met een kameraad. Zien of dat lukt. Ik voel me al minder ziek dan gisteren. De extra laag make-up maakte iedereen gelukkig.
Zo ook deze week. Mijn haar bleek gedroogd te zijn door de krachten van de natuur en niet door een ijzeren droger en krulborstel. Ik had er geen zin in wegens tijd- en energieslopend. De reacties lieten niet lang op zich wachten, genre "Heb je je vingers in het stopcontact gestoken?"
Ik dacht maar. Ach het zijn jonge knulletjes die hun moeder als proefkonijn gebruiken en hun toekomstig vriendinnetje nooit zullen lastigvallen met dergelijke opmerkingen als ik hen nu leer dat dit de verkeerde manier is.
Twee uren later bij de kapper en 75 euro lichter, kwam ik als een strakke hippe 39 jarige-moeder buiten. Mijn uitspatting betaald met een extra uur liggen in bad en vervolgens een wandeling met een kameraad. Zien of dat lukt. Ik voel me al minder ziek dan gisteren. De extra laag make-up maakte iedereen gelukkig.
Dag 339 Oplader
Het ziektegevoel overheerst tijdens de dag. Tegen valavond wordt het even beter. Juist op tijd voor de kinderen die thuiskomen.
Alsof je een hele dag op de batterij-oplader ligt (in bed) en dan 's avonds 2 uurtjes kan meedraaien.
Derde dag op rij nu dat het weer minder gaat.
Alsof je een hele dag op de batterij-oplader ligt (in bed) en dan 's avonds 2 uurtjes kan meedraaien.
Derde dag op rij nu dat het weer minder gaat.
Dag 338 Pluimgewicht
Mijn pyama hou ik makkelijkheidshalve aan. Ik verlaat mijn bed niet vandaag. Ja even dan, onverwacht bezoek. Een lieve tante wiens man chemo wegens slokdarmkanker krijgt hier vlakbij. Zo komt ze even koffie drinken.
"Ze ziet er al veel beter uit.", hoor ik haar zeggen. Hubby kijkt eens bedenkelijk mijn richting uit. Ze verschillen duidelijk van mening. Hij heeft er genoeg van en wil de oude Marlene terug. "Hoeveel weeg je nu eigenlijk?", hoor ik hem vragen. "Ik schat zo'n 47," antwoordt hij zelf op de vraag.
"Ze ziet er al veel beter uit.", hoor ik haar zeggen. Hubby kijkt eens bedenkelijk mijn richting uit. Ze verschillen duidelijk van mening. Hij heeft er genoeg van en wil de oude Marlene terug. "Hoeveel weeg je nu eigenlijk?", hoor ik hem vragen. "Ik schat zo'n 47," antwoordt hij zelf op de vraag.
Dag 338 Wetenschap
De temperatuur is licht gestegen. Ultra minieme veranderingen op de thermometer. In de boeken van de wetenschap zou het niet eens vermeld worden, net geen 37 graden. Genoeg echter om als een volwaardige grieppatient in bed te blijven liggen. Morgen hopelijk beter. We zweten het maar uit.
“Als hoogopgeleiden M.E./CVS niet als een biomedische ziekte beschouwen, dan is dat niet alleen toe te schrijven aan hun onwetendheid maar ook omdat de hoogst genoten opleiding toch niet toereikend is gebleken.” door Catryn V.
“Als hoogopgeleiden M.E./CVS niet als een biomedische ziekte beschouwen, dan is dat niet alleen toe te schrijven aan hun onwetendheid maar ook omdat de hoogst genoten opleiding toch niet toereikend is gebleken.” door Catryn V.
Dag 337 Capsaicin
Oma had tijdens haar inkopen op de markt een grote zak paprika's gekocht. In mijn ijver zet ik me aan de keukentafel en ontdoe ze van pitjes en staartjes. Ik krijg het zowaar astmatisch benauwd. Mijn stem verdwijnt zelfs terwijl ik daar boven de dampende pan sta.
Hubby komt thuis en inmiddels sta ik te happen naar lucht. Er zit maar één ding op, naar bed. Mijn longen doen pijn en mijn handen branden als vuur. Pas een uur later als iedereen aan tafel zit, wordt het iedereen duidelijk dat die onschuldig uitziende paprika's eigenlijk lekker pikante pepers zijn. Niemand krijgt ze binnen. Véél te heet. En ik stel mezelf de vraag waarom mijn kwartje niet eerder gevallen was. Mijn vingers bleken bijna 24 uur lang verbrand ...
Ik had ooit ergens een artikel gevonden dat ME/CVS patienten extra reageren op capsaicin (de pikante stof in peper) maar heb nagelaten de link te bewaren. Jammer, die zou me nu eens van pas komen. Hebbes!
Info:
http://www.prohealth.com/library/showarticle.cfm?libid=15942
Hubby komt thuis en inmiddels sta ik te happen naar lucht. Er zit maar één ding op, naar bed. Mijn longen doen pijn en mijn handen branden als vuur. Pas een uur later als iedereen aan tafel zit, wordt het iedereen duidelijk dat die onschuldig uitziende paprika's eigenlijk lekker pikante pepers zijn. Niemand krijgt ze binnen. Véél te heet. En ik stel mezelf de vraag waarom mijn kwartje niet eerder gevallen was. Mijn vingers bleken bijna 24 uur lang verbrand ...
Ik had ooit ergens een artikel gevonden dat ME/CVS patienten extra reageren op capsaicin (de pikante stof in peper) maar heb nagelaten de link te bewaren. Jammer, die zou me nu eens van pas komen. Hebbes!
Info:
http://www.prohealth.com/library/showarticle.cfm?libid=15942
Dag 336 Spinnekop
De figuurlijke sneeuw is gesmolten. Mijn stramme spieren ontwaken als groene sprieten. Voel zowaar terug leven stromen. Dit is het moment om de stofzuiger boven te halen! En de vuilbakken te sorteren. Mijn tuin heeft de allures van een containerpark. Of is het een vuilnisbelt? Lege flessen, emmers vol groenafval, ... en geen kat dat zich eraan stoort, just me.
Ik weet waarom vuilbakken buitenzetten een mannenjob is. Dat is pure powertraining.
Nog net de fut om de stofvlokken te doen verdwijnen in de stofzuiger. Ik geniet er elke keer weer van. Zelf kunnen stofzuigen.
Sorry spinnetjes, jullie zullen opnieuw moeten beginnen.
Ik weet waarom vuilbakken buitenzetten een mannenjob is. Dat is pure powertraining.
Nog net de fut om de stofvlokken te doen verdwijnen in de stofzuiger. Ik geniet er elke keer weer van. Zelf kunnen stofzuigen.
Sorry spinnetjes, jullie zullen opnieuw moeten beginnen.
Dag 335 Cash
Mijn uitstap shoppen betaal ik nu cash. Vijf uur slapen non-stop tijdens de dag. Pas tegen de avond ben ik weer mens en vooral mentaal fris vergelijken met het gesloopte wrak van de afgelopen uren. De recuperatie stemt me optimistisch. Een boek wordt mijn metgezel bij het slapengaan.
“Als er nog steeds mensen zijn die beweren dat ME/CVS geen lichamelijke ziekte is, dan moeten deze mensen de ziekte zelf maar eens aan den lijve ondervinden.” door Catryn V.
maandag 10 januari 2011
Dag 334 Kapuuut
Overdaad schaadt. Vandaag machien kapuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuut--------------
't Was teveel op korte tijd. Elke dag weer afleren mens te zijn. Zodra je je beter voelt, inhouden. Zoniet, lig je weer ziek in bed. En ondertussen gaat dat leven door. Tik tak ...
Onverwachte gebeurtenissen omarmen is veelal een kwestie van mentale soepelheid. Je verwacht A en het wordt B. Ben je van nature iemand die liever A bleef hebben of makkelijk B aanvaardt? Als coach in communicatievaardigheden kan ik daar nog wel even over uitwijden.
En dan ben je mentaal flexibel, zie je alle voordelen aan het snel aanpassen van je mentale status aan veranderingen maar zit je opgeschept met een lichaam dat niet draait. Niet eventjes, maar al jaren. Dag in, dag uit. Een lichaam dat niet draait, een brein dat niet draait. Je hersenen werken nog als een zakrekenmachine, niet meer als supercomputer. Eenvoudige zaken worden gecompliceerd. En plots wordt die evidentie van oudsher plots een pak moeilijker.
Een verandering wordt een aanslag op je fysieke welzijn want een inspanning leidt tot verergering van je kwaal. Het is als dansen op een slappe koord. Je vindt je evenwicht, begint ineens de wind te waaien.
Eergisteren was een bevestiging dat het de goede kant met mijn chemische stofjes uitgaat. Ik was niet in paniek bij het slechte nieuws. Alles ging relaxed. Begin dit jaar heb ik mezelf betrapt op een paniekaanval in een zwembad.
De jongste kreeg zwemles net als een reeks ukjes van 2 voet hoog. Eentje viel in diep water en niemand had het gemerkt. In mijn ijver de zwemmeester te verwittigen gleed ik bovendien uit. Een gekneusde ziel én billen.
't Was teveel op korte tijd. Elke dag weer afleren mens te zijn. Zodra je je beter voelt, inhouden. Zoniet, lig je weer ziek in bed. En ondertussen gaat dat leven door. Tik tak ...
Onverwachte gebeurtenissen omarmen is veelal een kwestie van mentale soepelheid. Je verwacht A en het wordt B. Ben je van nature iemand die liever A bleef hebben of makkelijk B aanvaardt? Als coach in communicatievaardigheden kan ik daar nog wel even over uitwijden.
En dan ben je mentaal flexibel, zie je alle voordelen aan het snel aanpassen van je mentale status aan veranderingen maar zit je opgeschept met een lichaam dat niet draait. Niet eventjes, maar al jaren. Dag in, dag uit. Een lichaam dat niet draait, een brein dat niet draait. Je hersenen werken nog als een zakrekenmachine, niet meer als supercomputer. Eenvoudige zaken worden gecompliceerd. En plots wordt die evidentie van oudsher plots een pak moeilijker.
Een verandering wordt een aanslag op je fysieke welzijn want een inspanning leidt tot verergering van je kwaal. Het is als dansen op een slappe koord. Je vindt je evenwicht, begint ineens de wind te waaien.
Eergisteren was een bevestiging dat het de goede kant met mijn chemische stofjes uitgaat. Ik was niet in paniek bij het slechte nieuws. Alles ging relaxed. Begin dit jaar heb ik mezelf betrapt op een paniekaanval in een zwembad.
De jongste kreeg zwemles net als een reeks ukjes van 2 voet hoog. Eentje viel in diep water en niemand had het gemerkt. In mijn ijver de zwemmeester te verwittigen gleed ik bovendien uit. Een gekneusde ziel én billen.
Abonneren op:
Posts (Atom)