Te veel hooi op de vork willen nemen. Hubby werkt niet vandaag en dit is het moment om een verfkleur voor de gang en tapijt voor op de trap te gaan kiezen.
Volgende week lig ik misschien weer ziek in bed. We wonen hier nu al ruim een jaar. Tegen eind dit jaar wil ik dit huis af. Als het verkocht moet worden, dan is het tenminste netjes ...
Mini-rustpauzes worden ingelasd. Autostoelen gaan plat ook al is het maar voor 5 kilometer. Ik zet me neer op elke stoel die ik kan vinden in de winkel. Zo doen we een stoelendans tot we tevreden zijn over de kleur.
Thuis kan ik nog net de trap op. Mijn borstkast doet weer zo'n pijn net als die steen in mijn keel. Rusten is nu de boodschap maar mijn hoofd zit alweer bij de volgende test.
Ik heb besloten Mitochonchrial Function Profile testing te gaan laten uitvoeren via Dr Myhill in de UK.
Dan kunnen ze bewijzen dat mijn energiefabriekjes niet meer werken.
Eerst het omvangrijke infoblad invullen, dan de betaling met Visa of overschrijving, vervolgens krijg je de packetjes die je moet laten vullen met bloed en terugsturen met DHL of andere Express Carrier om binnen 48u je doosje bij UK labo te krijgen.
Info:
Dr Myhill
http://www.drmyhill.co.uk/wiki/Category:Tests
http://www.drmyhill.co.uk/wiki/Ordering_Tests
Dr Myhill gebruikt ook LDN in haar behandeling bij ME/CVS heb ik begrepen :
http://www.drmyhill.co.uk/wiki/Low_dose_naltrexone
zondag 10 oktober 2010
Dag 241 Steen
Spoedafspraak bij de huisarts. Die keelpijn is niet te doen en dit heeft niets te maken met ME/CVS vermoed ik. Net een steen onder mijn adamsappel.
's Morgens is het te doen maar hoe vermoeider ik ben, hoe pijnlijker het wordt. Zelfs een graadje hogere lichaamstemperatuur dan gewoonlijk. Mijn stabiele 36,1 (dankzij de neuraal therapie) schommelt tegen de 37° rond de middag.
De huisarts vermoedt een ontsteking van de schildklier en prikt bloed. De brave man prikt ernaast door mijn plagerijen. "Prikt u zo goed als mijn moeder (verpleegster) want babbelen dat kan u wel?" Dat zal me leren ...
De namiddag terug onder de dons om bij te tanken. Mijn lichaam komt blijkbaar terug in het ritme van voor de ziekte-uitbraak van 31 aug jl.
Voormiddag wakker en kalm actief, namiddag slapen, vooravond rusten in de zetel, idealiter om 21 uur slapen.
's Morgens is het te doen maar hoe vermoeider ik ben, hoe pijnlijker het wordt. Zelfs een graadje hogere lichaamstemperatuur dan gewoonlijk. Mijn stabiele 36,1 (dankzij de neuraal therapie) schommelt tegen de 37° rond de middag.
De huisarts vermoedt een ontsteking van de schildklier en prikt bloed. De brave man prikt ernaast door mijn plagerijen. "Prikt u zo goed als mijn moeder (verpleegster) want babbelen dat kan u wel?" Dat zal me leren ...
De namiddag terug onder de dons om bij te tanken. Mijn lichaam komt blijkbaar terug in het ritme van voor de ziekte-uitbraak van 31 aug jl.
Voormiddag wakker en kalm actief, namiddag slapen, vooravond rusten in de zetel, idealiter om 21 uur slapen.
Dag 241 Paracommando
Ik voel de energie stromen, heerlijk!
Kleine dingen worden weer makkelijk. Een afwas doen gaat vanzelf, even onder tafel kruipen om die stekker in de muur te steken voelt niet aan als paracommando-opdracht, ... Dat gaat goed vandaag.
Ik ben nu een maand met de LDN bezig en de typische hoofdpijn die ermee gepaard gaat, mindert ook. Sinds enkele dagen hoef ik nog maar 1 pilletje D-phenylalaline te nemen tegen de pijn. Misschien een signaal dat ik langzaam de dosis kan verhogen. Ik zit nu aan 0,375 mg. Een tiende van de dosis die voorzien is.
Een vriendin belt of ze even koffie mag komen drinken. Kan ik niet weigeren. Dit is anders wel het moment om eens met een stofzuiger rond te gaan. Dat is ook weer een paar maanden geleden! Even met de bezem vegen, doen ze wel die mannen van me maar die schapen (stof) blijven toch vliegen.
De paperassen worden nog eens onder handen genomen. Zelfs de verzekeringsman ontkomt niet aan mijn energie-opstoot.
De hele dag blijf ik zo in de weer. Ondanks de nodige waarschuwingssignalen ga ik door. Pas tegen 17 uur hou ik ermee op.
Eigenlijk te laat maar het deed zo’n deugd om nog eens door te gaan.
De keelpijn en het stemverlies, de immuunreacties blijven de kop op steken maar meer energie in het algemeen dus!
Kleine dingen worden weer makkelijk. Een afwas doen gaat vanzelf, even onder tafel kruipen om die stekker in de muur te steken voelt niet aan als paracommando-opdracht, ... Dat gaat goed vandaag.
Ik ben nu een maand met de LDN bezig en de typische hoofdpijn die ermee gepaard gaat, mindert ook. Sinds enkele dagen hoef ik nog maar 1 pilletje D-phenylalaline te nemen tegen de pijn. Misschien een signaal dat ik langzaam de dosis kan verhogen. Ik zit nu aan 0,375 mg. Een tiende van de dosis die voorzien is.
Een vriendin belt of ze even koffie mag komen drinken. Kan ik niet weigeren. Dit is anders wel het moment om eens met een stofzuiger rond te gaan. Dat is ook weer een paar maanden geleden! Even met de bezem vegen, doen ze wel die mannen van me maar die schapen (stof) blijven toch vliegen.
De paperassen worden nog eens onder handen genomen. Zelfs de verzekeringsman ontkomt niet aan mijn energie-opstoot.
De hele dag blijf ik zo in de weer. Ondanks de nodige waarschuwingssignalen ga ik door. Pas tegen 17 uur hou ik ermee op.
Eigenlijk te laat maar het deed zo’n deugd om nog eens door te gaan.
De keelpijn en het stemverlies, de immuunreacties blijven de kop op steken maar meer energie in het algemeen dus!
Dag 240 Zap
Knallende hoofdpijn deze ochtend. Eigen schuld, ik had niet aan die noedels mogen toegeven. Wachten dus maar tot ze uit mijn lichaam zijn. De darmen protesteren ook in de vorm van een luidgerekte kramp tot boven mijn heupen. Het zal me leren. Nooit meer, nog liever doodgaan van de honger.
Een vriendin gaat deze middag zwemmen met de jongste. Mijn goede voornemen om onder de dons te kruipen en bij te tanken, zijn een maat voor niets. De pyama heb ik nog aan maar een laptop in bed met internetverbinding blijken de duivel zelve. Vechtend tegen de slaap zapt mijn geest van het ene bericht naar het andere.
Tegen valavond ben ik afgepeigerd en klaar voor de sloop. De jongste kan naar zijn bedverhaaltje fluiten want stemkracht om te spreken is inmiddels met de noorderzon verdwenen. Als tegenprestatie lig ik op zijn bed en vertelt hij zijn wederervaren van de dag.
Zo kom ik te weten dat de jongens een lamp hebben kapotgegooid. Vooral het geluid dat hij nabootste was hilarisch. Zou ik dit ook te weten zijn gekomen als ik de tijd niet had genomen om naar zijn verhaal te vragen en te luisteren?
Een vriendin gaat deze middag zwemmen met de jongste. Mijn goede voornemen om onder de dons te kruipen en bij te tanken, zijn een maat voor niets. De pyama heb ik nog aan maar een laptop in bed met internetverbinding blijken de duivel zelve. Vechtend tegen de slaap zapt mijn geest van het ene bericht naar het andere.
Tegen valavond ben ik afgepeigerd en klaar voor de sloop. De jongste kan naar zijn bedverhaaltje fluiten want stemkracht om te spreken is inmiddels met de noorderzon verdwenen. Als tegenprestatie lig ik op zijn bed en vertelt hij zijn wederervaren van de dag.
Zo kom ik te weten dat de jongens een lamp hebben kapotgegooid. Vooral het geluid dat hij nabootste was hilarisch. Zou ik dit ook te weten zijn gekomen als ik de tijd niet had genomen om naar zijn verhaal te vragen en te luisteren?
Dag 239 Survival
Redelijke conditie zolang ik blijf zitten. Een uur op een harde bank in de judo zaal is nefast voor mijn magere billen. Het spektakel daarentegen geweldig. Een overjarige kalende judoleraar met de souplesse van een zesjarige.
Deze namiddag is het sportdag op school maar zo ver geraak ik niet. De jongste huilt diep ongelukkig op de zetel. Ik loop zo traag als een slak en voel me echt niet goed. Als ik nu naar buiten ga, geraak ik straks niet meer thuis. Elke beweging zet mijn immuunsysteem in actie. Dit is survival of the fittest strategy.
Mijn keel zit dezer dagen dichtgeschroefd door een onzichtbare hand. Geen tekort aan lucht maar het gevoel dat er iets te groot in mijn hals zit. Zeer nare gewaarwording. Hoe verder de dag vordert, hoe meer moeite het bovendien me kost om te spreken. Weer iets nieuws aan het lijstje van symptomen.
Tegen 18 uur ben ik liggend bijgetankt van mijn ochtendrit naar de judoles en beslis last minute nog naar de afsluiting van de sportdag te gaan. Net op tijd voor de jongste om van de laatste hotdogs te smullen.
Hubby bericht dat hij laat thuis zal komen. Smoesjes ala treinen rijden onregelmatig, les duurde langer, ... Hij komt beter thuis als ik reeds slaap want anders draai ik hém nog eens in de soep.
Als ik zou ophouden met verwachtingen te koesteren dat hubby taken zoals koken op zich zou nemen aan einde van de dag, dan hadden we deze discussie niet. Echter, mijn lijf functioneert ook niet meer op einde van de dag. Aan wie moet ik het dan vragen?
Te moe om nog iets deftig te koken. Uit gemakzucht (lees vermoeidheid) neem ik een pak noedels want dat kookt snel en makkelijk. Dat zal ik later die nacht bekopen met ergste darmkrampen. Ik wist niet dat we zoveel darmen hadden ...
Deze namiddag is het sportdag op school maar zo ver geraak ik niet. De jongste huilt diep ongelukkig op de zetel. Ik loop zo traag als een slak en voel me echt niet goed. Als ik nu naar buiten ga, geraak ik straks niet meer thuis. Elke beweging zet mijn immuunsysteem in actie. Dit is survival of the fittest strategy.
Mijn keel zit dezer dagen dichtgeschroefd door een onzichtbare hand. Geen tekort aan lucht maar het gevoel dat er iets te groot in mijn hals zit. Zeer nare gewaarwording. Hoe verder de dag vordert, hoe meer moeite het bovendien me kost om te spreken. Weer iets nieuws aan het lijstje van symptomen.
Tegen 18 uur ben ik liggend bijgetankt van mijn ochtendrit naar de judoles en beslis last minute nog naar de afsluiting van de sportdag te gaan. Net op tijd voor de jongste om van de laatste hotdogs te smullen.
Hubby bericht dat hij laat thuis zal komen. Smoesjes ala treinen rijden onregelmatig, les duurde langer, ... Hij komt beter thuis als ik reeds slaap want anders draai ik hém nog eens in de soep.
Als ik zou ophouden met verwachtingen te koesteren dat hubby taken zoals koken op zich zou nemen aan einde van de dag, dan hadden we deze discussie niet. Echter, mijn lijf functioneert ook niet meer op einde van de dag. Aan wie moet ik het dan vragen?
Te moe om nog iets deftig te koken. Uit gemakzucht (lees vermoeidheid) neem ik een pak noedels want dat kookt snel en makkelijk. Dat zal ik later die nacht bekopen met ergste darmkrampen. Ik wist niet dat we zoveel darmen hadden ...
zondag 3 oktober 2010
Dag 238 Wortel
De pijn in mijn schouders en armen is bijna helemaal verdwenen na mijn glas Alkala N gisteren. Duidelijk een geval van verzuring dus. Weken in je bed liggen, deugt niet. Maar dat wist u wellicht wel.
Deze ochtend een scheut energie. Gelukkig want ik heb afspraak bij de tandarts. Alles is orde. Een stukje blootliggende wortel blijkt de oorzaak van tandpijn te zijn. Oef, geen naalden in mijn roze vlees noch boormachines in mijn ivoor. Achteraf maak ik me de bedenking dat ik LDN slik en pijnstillers minder werken.
Tegen de middag lopen de batterijtjes leeg, de telefoon gaat uit. Ik kruip onder de dons en slaap languit een stuk in de namiddag. Tijd om de jongste van school te halen, oma geeft me een vit B12 spuitje.
Ze heeft boodschappen voor me gedaan. Zakken vol. Ze weet inmiddels wat ons gezin nodig heeft om de week door te komen. Groenten die makkelijk te bereiden zijn, ...
Ik laat me verleiden om een uurtje later te gaan slapen.
Info:
Programmeer onder de naam ICE 1 (In Case of Emergency) in je mobiele telefoon dat je bv LDN x milligram gebruikt of andere belangrijke medicatie.
Onder ICE 2, ICE3, ICE4 de nummers van de personen die ze moeten verwittigen in geval van ongeval of opname.
LDN heeft invloed op de werking van sommige sterke pijnstillers en in geval van een ongeval kan dit zeker van belang zijn.
Deze ochtend een scheut energie. Gelukkig want ik heb afspraak bij de tandarts. Alles is orde. Een stukje blootliggende wortel blijkt de oorzaak van tandpijn te zijn. Oef, geen naalden in mijn roze vlees noch boormachines in mijn ivoor. Achteraf maak ik me de bedenking dat ik LDN slik en pijnstillers minder werken.
Tegen de middag lopen de batterijtjes leeg, de telefoon gaat uit. Ik kruip onder de dons en slaap languit een stuk in de namiddag. Tijd om de jongste van school te halen, oma geeft me een vit B12 spuitje.
Ze heeft boodschappen voor me gedaan. Zakken vol. Ze weet inmiddels wat ons gezin nodig heeft om de week door te komen. Groenten die makkelijk te bereiden zijn, ...
Ik laat me verleiden om een uurtje later te gaan slapen.
Info:
Programmeer onder de naam ICE 1 (In Case of Emergency) in je mobiele telefoon dat je bv LDN x milligram gebruikt of andere belangrijke medicatie.
Onder ICE 2, ICE3, ICE4 de nummers van de personen die ze moeten verwittigen in geval van ongeval of opname.
LDN heeft invloed op de werking van sommige sterke pijnstillers en in geval van een ongeval kan dit zeker van belang zijn.
Dag 237 Aha!
De huisarts vindt dat ik er goed uitzie. Die is ook snel tevreden. Hij bekijkt de uitslagen eens en geeft toe dat ze best beter kunnen. Binnen 10 dagen naar de reumatoloog.
Zou hij beseffen hoe beperkt ik ben in mijn doen en laten?
Na het gesprek voel ik de mentale energie weer stromen. Deze week een Aha-Erlebnis meegemaakt.
Al die ideeën waar maar geen rode draad in bleek te zitten, passen nu bijna allemaal in elkaar. Naarstig ga ik op zoek naar een website voor startersadvies. Ik ben er al te lang uit, kan geen marketing- of financieel plan op mijn eentje ineenboksen.
Als ik nog geen kunstcursus kan uitzitten, hoe ik dan een eigen bedrijf kan opstarten? Zorgen voor later. Dit is geen bezigheidstherapie, this is serious business. Alle dagen een uurtje proberen.
De pijn in de schouders en bovenarmen is erg intens vandaag. Mijn tanden poetsen, wordt weer het equivalent van een bak water tillen. Ik besluit een glas Alkala N te drinken om te ontzuren.
De vitamine C is op net als de Q10 (+ carnitine en lipoic acid). Dringend bijbestellen. Vit C is een anti-oxidant en Q10 houdt de energiefabriekjes (ATP) draaiende in je cellen.
Info:
Men kan drie soorten energie onderscheiden;
Energie in je hoofd (bewustzijn). Als die geblokkeerd is, heb je nergens zin in.
Energie tussen je hoofd en je lichaam. Je lichaam voelt zwaar aan maar als je je voldoende motiveert, geraak je vaak nog wel in gang.
Energie in je lichaam. Hier ligt het probleem in de stofwisseling. Het voelt aan alsof je je door stroop beweegt.
Zou hij beseffen hoe beperkt ik ben in mijn doen en laten?
Na het gesprek voel ik de mentale energie weer stromen. Deze week een Aha-Erlebnis meegemaakt.
Al die ideeën waar maar geen rode draad in bleek te zitten, passen nu bijna allemaal in elkaar. Naarstig ga ik op zoek naar een website voor startersadvies. Ik ben er al te lang uit, kan geen marketing- of financieel plan op mijn eentje ineenboksen.
Als ik nog geen kunstcursus kan uitzitten, hoe ik dan een eigen bedrijf kan opstarten? Zorgen voor later. Dit is geen bezigheidstherapie, this is serious business. Alle dagen een uurtje proberen.
De pijn in de schouders en bovenarmen is erg intens vandaag. Mijn tanden poetsen, wordt weer het equivalent van een bak water tillen. Ik besluit een glas Alkala N te drinken om te ontzuren.
De vitamine C is op net als de Q10 (+ carnitine en lipoic acid). Dringend bijbestellen. Vit C is een anti-oxidant en Q10 houdt de energiefabriekjes (ATP) draaiende in je cellen.
Info:
Men kan drie soorten energie onderscheiden;
Energie in je hoofd (bewustzijn). Als die geblokkeerd is, heb je nergens zin in.
Energie tussen je hoofd en je lichaam. Je lichaam voelt zwaar aan maar als je je voldoende motiveert, geraak je vaak nog wel in gang.
Energie in je lichaam. Hier ligt het probleem in de stofwisseling. Het voelt aan alsof je je door stroop beweegt.
Dag 236 Stoppen
Ik heb besloten me uit te schrijven uit de kunstcursus die ik nu twee keer heb gevolgd. Het is te zwaar. Dat ik dit nog moet meemaken.
Na anderhalf uur concentratie begint mijn lijf tegen te wringen en mijn klieren te zwellen. Vooral mijn keel snoert dan dicht, mijn stem verzwakt, de cellen in mijn borstkast hebben moeite, ik beweeg me door stroop, voeten, handen, mond worden gevoelloos, de binnenkant van mijn ruggegraat begint te gloeien en te stralen in het ergste geval.
Zodra ik het ongeluk bega eraan toe te geven, zak ik helemaal weg in de zuigende modder. Op mijn benen blijven staan, is echter ook geen optie. Een mens moet af en toe eens gaan zitten.
Deze instant immuunreactie is nieuw sinds mijn ziekte-aanval begin deze maand. Daarvoor was alles ziekte, pijn en uitputting. Toen enkele maanden algemene uitputting zonder uitgesproken ziekte. Nu dus een nieuwe episode dat ik onmiddellijk ziekte voel opkomen zodra ik teveel beweeg of nieuwe zaken moet opnemen.
De jongste gaat deze namiddag voor het eerst naar de tekenacademie. Ik parkeer mijn auto op de plek voor gehandicapten en laat me ter plekke op mijn nummer zetten door de lerares in kwestie. “Dit kan ik echt niet toelaten!”
Mijn aanvraag is ingediend, geef ik nog als excuus om een discussie en uitleg te vermijden waarop ze antwoordt, “U kan toch best een stukje wandelen?”
Was het maar zo eenvoudig.
Na anderhalf uur concentratie begint mijn lijf tegen te wringen en mijn klieren te zwellen. Vooral mijn keel snoert dan dicht, mijn stem verzwakt, de cellen in mijn borstkast hebben moeite, ik beweeg me door stroop, voeten, handen, mond worden gevoelloos, de binnenkant van mijn ruggegraat begint te gloeien en te stralen in het ergste geval.
Zodra ik het ongeluk bega eraan toe te geven, zak ik helemaal weg in de zuigende modder. Op mijn benen blijven staan, is echter ook geen optie. Een mens moet af en toe eens gaan zitten.
Deze instant immuunreactie is nieuw sinds mijn ziekte-aanval begin deze maand. Daarvoor was alles ziekte, pijn en uitputting. Toen enkele maanden algemene uitputting zonder uitgesproken ziekte. Nu dus een nieuwe episode dat ik onmiddellijk ziekte voel opkomen zodra ik teveel beweeg of nieuwe zaken moet opnemen.
De jongste gaat deze namiddag voor het eerst naar de tekenacademie. Ik parkeer mijn auto op de plek voor gehandicapten en laat me ter plekke op mijn nummer zetten door de lerares in kwestie. “Dit kan ik echt niet toelaten!”
Mijn aanvraag is ingediend, geef ik nog als excuus om een discussie en uitleg te vermijden waarop ze antwoordt, “U kan toch best een stukje wandelen?”
Was het maar zo eenvoudig.
Dag 235 Prednison
Deze voormiddag gaan de eerste drie uur relatief goed. Met zwier begin ik aan de afwas, hang een wasmachine op, lees en schrijf wat. Bemoedigend.
Ik ben verbaasd dat de overgang van ziek naar deze staat behoorlijk scherp is. Zes maanden geleden ging het allemaal nog veel geleidelijker.
Gisteren misschien toch iets te lang op die stoel gezeten. Ik zal het nooit afleren. Alle goede voornemens op zo’n “uitzonderlijke zonnige” dag, verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Om halfeen ’s middags roept het bed ongenadig als een meermin. Zelfs tijdens mijn slaap word ik me bewust van diepe pijn in mijn schouders en bovenarmen. Half verlamd word ik weer wakker. Vreemd, van de ligpijn was ik nu toch alweer een tijd van verlost. Zou het door de vele ligdagen zijn en dus niet-beweging zijn?
Tegen de avond wringt binnenin elke beweging en geen buitenstaander dat zich daar bewust van is, alleen ik.
Info:
Waarom Prednisone, een immuunonderdrukkend medicijn geen interessant middel zou zijn tegen XMRV:
De receptor voor het XMRV-virus is XPR1 en wellicht een G-eiwit gekoppelde receptor. De progesteron link met XMRV heeft te maken met de replicatie van het virus. De initiatiefnemers van XMRV, de zogenaamde Long Terminal Repeats (LTR's), die zich aan weerszijden van het XMRV genoom bevinden, bevatten sequences die inspelen op steroïden zoals progesteron en dexamethason.
Voeg deze verbindingen aan de cellen die het virus bevatten, verhoogt het aantal van virale deeltjes gemaakt en vrijgegeven door de cel.
The receptor for the XMRV virus is XPR1 which is most likely a g-protein coupled receptor. The progesterone link with XMRV has to deal with the replication step of the virus. The promoters of XMRV, called Long Terminal Repeats (LTR's), which are located at either end of the XMRV genome contain sequences that are responsive to steroids like progesterone and dexamethasone. Add these compounds to the cells that have the virus increases the amount of viral particles made and released by the cell.
Bron: http://www.forums.aboutmecfs.org/archive/index.php/t-1054.html
Het virus XMRV wordt geactiveerd door bepaalde geslachtshormonen zoals DHT, oestrogenen, cortisol en corticosteröiden (dus prednison bv.). Daarmee is de ziekte meer symptomatisch tijdens bepaalde periodes van stress, ovulatie en zwangerschap.
Bron: Conferentie Mikovits in Barcelona
Ik ben verbaasd dat de overgang van ziek naar deze staat behoorlijk scherp is. Zes maanden geleden ging het allemaal nog veel geleidelijker.
Gisteren misschien toch iets te lang op die stoel gezeten. Ik zal het nooit afleren. Alle goede voornemens op zo’n “uitzonderlijke zonnige” dag, verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Om halfeen ’s middags roept het bed ongenadig als een meermin. Zelfs tijdens mijn slaap word ik me bewust van diepe pijn in mijn schouders en bovenarmen. Half verlamd word ik weer wakker. Vreemd, van de ligpijn was ik nu toch alweer een tijd van verlost. Zou het door de vele ligdagen zijn en dus niet-beweging zijn?
Tegen de avond wringt binnenin elke beweging en geen buitenstaander dat zich daar bewust van is, alleen ik.
Info:
Waarom Prednisone, een immuunonderdrukkend medicijn geen interessant middel zou zijn tegen XMRV:
De receptor voor het XMRV-virus is XPR1 en wellicht een G-eiwit gekoppelde receptor. De progesteron link met XMRV heeft te maken met de replicatie van het virus. De initiatiefnemers van XMRV, de zogenaamde Long Terminal Repeats (LTR's), die zich aan weerszijden van het XMRV genoom bevinden, bevatten sequences die inspelen op steroïden zoals progesteron en dexamethason.
Voeg deze verbindingen aan de cellen die het virus bevatten, verhoogt het aantal van virale deeltjes gemaakt en vrijgegeven door de cel.
The receptor for the XMRV virus is XPR1 which is most likely a g-protein coupled receptor. The progesterone link with XMRV has to deal with the replication step of the virus. The promoters of XMRV, called Long Terminal Repeats (LTR's), which are located at either end of the XMRV genome contain sequences that are responsive to steroids like progesterone and dexamethasone. Add these compounds to the cells that have the virus increases the amount of viral particles made and released by the cell.
Bron: http://www.forums.aboutmecfs.org/archive/index.php/t-1054.html
Het virus XMRV wordt geactiveerd door bepaalde geslachtshormonen zoals DHT, oestrogenen, cortisol en corticosteröiden (dus prednison bv.). Daarmee is de ziekte meer symptomatisch tijdens bepaalde periodes van stress, ovulatie en zwangerschap.
Bron: Conferentie Mikovits in Barcelona
Dag 234 Pompoenvelouté
Mijn spiegelbeeld reflecteert een fletse verschijning. Ben ik dat daar? Ik trek eens aan het vel van mijn kaken richting oren. Mijn waardebon voor een beurt bij een schoonheidspecialiste is bijna verlopen. Vorig jaar november gekregen ... Zal eens een afspraak moeten maken.
Voor de eerste keer in 27 dagen zit ik terug op een stoel. Dat doet deugd. Allerstallige paperassen komen onvermijdelijk bovendrijven. Puin ruimen.
De was hangt al drie dagen in de regen. Niemand voelt zich geroepen om die af te halen. Ik ook niet vandaag. Mijn eerste dag op de been niet ineens alles tegelijkertijd willen doen.
Exact twee regels in mijn boek, zo gaan we er wel geraken! Maar ook 5 nieuwe ideeën voor de toekomst.
De toekomst, wat is die toekomst dan? Het leven lijkt wel achterstevoren afgespeeld. Zou een bejaarde zich ook zo nutteloos voelen op het einde van zijn leven? Energie weggezogen uit dat ooit veerkrachtige lichaam? Betuttelend toegesproken door derden? Waar zouden wij hoogbejaarden het gelukkigst met kunnen maken?
Een pompoen lonkt in de keuken. Als ik daar eens een soepje van maak? Geen enkel mes lijkt opgewassen tegen de schil. Ook niet als ik er met de helft van mijn gewicht over hang.
En dan, mijn duim op de verkeerde plek, het mes op de juiste. Mijn nagel tussen de twee. Een doorkliefde pompoen én nagel op de keukenplank. Sterretjes in de lucht. Zoonlief komt de duim dichtknijpen. Een andere zoon zoekt een strakke tape om de nagel dicht te binden.
Eind goed al goed, de pompoenvelouté is toch geslaagd met de hulp van de zonen.
Een hele dag op de stoel gezeten na 27 ligdagen, waar gaan we dat schijven? Hier natuurlijk!
Voor de eerste keer in 27 dagen zit ik terug op een stoel. Dat doet deugd. Allerstallige paperassen komen onvermijdelijk bovendrijven. Puin ruimen.
De was hangt al drie dagen in de regen. Niemand voelt zich geroepen om die af te halen. Ik ook niet vandaag. Mijn eerste dag op de been niet ineens alles tegelijkertijd willen doen.
Exact twee regels in mijn boek, zo gaan we er wel geraken! Maar ook 5 nieuwe ideeën voor de toekomst.
De toekomst, wat is die toekomst dan? Het leven lijkt wel achterstevoren afgespeeld. Zou een bejaarde zich ook zo nutteloos voelen op het einde van zijn leven? Energie weggezogen uit dat ooit veerkrachtige lichaam? Betuttelend toegesproken door derden? Waar zouden wij hoogbejaarden het gelukkigst met kunnen maken?
Een pompoen lonkt in de keuken. Als ik daar eens een soepje van maak? Geen enkel mes lijkt opgewassen tegen de schil. Ook niet als ik er met de helft van mijn gewicht over hang.
En dan, mijn duim op de verkeerde plek, het mes op de juiste. Mijn nagel tussen de twee. Een doorkliefde pompoen én nagel op de keukenplank. Sterretjes in de lucht. Zoonlief komt de duim dichtknijpen. Een andere zoon zoekt een strakke tape om de nagel dicht te binden.
Eind goed al goed, de pompoenvelouté is toch geslaagd met de hulp van de zonen.
Een hele dag op de stoel gezeten na 27 ligdagen, waar gaan we dat schijven? Hier natuurlijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)