Het gaat beter dan gisteren, oef. Het grieperige zit er nog venijnig in en de pijn op de borstkast wordt nu heel vervelend. De onzichtbare muur is alomtegenwoordig.
Het lijkt of de koude in mijn lichaam zit. Mijn buik- en rugspieren doen pijn sinds enige tijd, als verticale strepen. Het lijkt wel of ik een reeks buikspieroefeningen heb gedaan. De strakke buik heb ik al, nu nog de fitheid.
Ik geraak nog steeds niet vooruit zoals ik zou willen. Alles wordt uitgesteld. Zelfs de plas op de wc.
De arts belt met de bloeduitslag van vorige week. Hij raadt me aan dringend afspraak te maken met een reumatoloog. Alles wijst op systeemlupus. Mijn oma is gestorven aan sclerodermie. Het vlindervormig erytheem op mijn gezicht, de lichtgevoeligheid, de pijn in de borstkast, het verhoogde eiwit in de urine is een extra indicatie.
Hij geeft me een naam van een arts maar als ik bel kom ik bij één of andere dementerende bejaarde uit. Althans zo lijkt het toch. En dokter Coucke is nu ook niet bepaald geliefd bij mijn ziekenfonds sinds zijn vonnis voor behandeling van ME/CVS patienten. Nochtans is een vriendin rond en gezond sinds haar behandeling bij hem. Moeilijk.
Vanavond is het ouderavond op school. Hubby vraagt waarom ik niet mee kom. "Licht, lawaai, prikkels, druk, na 20u, ... get the picture?" Daarom lig ik elke avond in bed voor 21 uur en gaat hij elke week meerdere keren uit zonder mij. En nu ben ik een paar stappen achteruit in mijn herstelproces. Maar die link had hij nog niet gelegd.
Zo ontstaan er wereldoorlogen.
donderdag 9 september 2010
Dag 212 Back to the future
De extreme uitputting en stemverlies is er gelukkig uit maar het ziekelijke gevoel dat je lijf een eigen leven leidt, is gebleven. Grieperig, pijn op de borstkast, de wereld lijkt een rolband. Oren die jeuken en piepen, nog zo iets. Een gevoelloze mond en tong.
De thermometer wijst bijna een graad meer aan. Vijfde dag op rij nu al. Er broeit iets.
Vandaag een bloedtest voor Lyme gedaan en opgestuurd naar Prohealth:
Borrelia Lineblot IgM
Borrelia Immunoblot IgG
Borrelia spp (PCR) DNA bloedkweek
Ehrlichiose + IgG + IgM
Leishmania IgG/IgM IFT
Dik 300 euro lichter binnenkort en hopelijk een beetje wijzer.
Ik begin mijn zoektocht gewoon terug van 0. Een beest maakt me ziek. Ik droom ervan, ik voel het, het overvalt me, het maakt een puinhoop van mijn leven. De XMRV is me nog te vaag. Eerst zeker zijn dat er niets anders mee speelt.
De steken in mijn hoofd bovenaan links prikken af en toe venijniger dan anders, de pijn binnenin mijn hoofd blijft hetzelfde. Mijn spieren weigeren dienst. Zelfs een fles water optillen, wordt weer een krachttoer. Elke inspanning wordt een bergbeklimming zonder training.
Het is 17u als ik besef dat ik nog geen glas water achter de kiezen heb die dag. Te moe om uit de zetel te komen. Om 21u gaat het licht uit en de oogjes dicht.
Niks kunnen uitvoeren van die nieuwe opgemaakte planning vorige week. Mijn toekomst nogmaals vooruitgeschoven naar een onbekende datum.
De thermometer wijst bijna een graad meer aan. Vijfde dag op rij nu al. Er broeit iets.
Vandaag een bloedtest voor Lyme gedaan en opgestuurd naar Prohealth:
Borrelia Lineblot IgM
Borrelia Immunoblot IgG
Borrelia spp (PCR) DNA bloedkweek
Ehrlichiose + IgG + IgM
Leishmania IgG/IgM IFT
Dik 300 euro lichter binnenkort en hopelijk een beetje wijzer.
Ik begin mijn zoektocht gewoon terug van 0. Een beest maakt me ziek. Ik droom ervan, ik voel het, het overvalt me, het maakt een puinhoop van mijn leven. De XMRV is me nog te vaag. Eerst zeker zijn dat er niets anders mee speelt.
De steken in mijn hoofd bovenaan links prikken af en toe venijniger dan anders, de pijn binnenin mijn hoofd blijft hetzelfde. Mijn spieren weigeren dienst. Zelfs een fles water optillen, wordt weer een krachttoer. Elke inspanning wordt een bergbeklimming zonder training.
Het is 17u als ik besef dat ik nog geen glas water achter de kiezen heb die dag. Te moe om uit de zetel te komen. Om 21u gaat het licht uit en de oogjes dicht.
Niks kunnen uitvoeren van die nieuwe opgemaakte planning vorige week. Mijn toekomst nogmaals vooruitgeschoven naar een onbekende datum.
Dag 211 Pompoen
Mijn lichamelijke conditie is in recordtempo achteruitgegaan. Ik strompel nu langzaam door het huis en vraag me af hoelang dit gaat duren.
Mijn hoofd blijft gelukkig helder ditmaal. Tegen 13 uur ben ik in staat om op mijn benen te staan en verplicht mezelf om de tuin in te gaan. Zoals ik me nu voel, is het misschien de laatste keer in weken.
De jongste ligt inmiddels uren voor de televisie. De moestuin kan hem misschien verleiden om buiten te komen.
De helft van de tomaten hebben de natte weken van augustus niet overleefd maar de selder staat tussen het hoge gras inmiddels een halve meter hoog. Ongelofelijk.
De andere groenten kan ik niet onderscheiden van het onkruid. Alles ziet er even mooi uit. We laten de natuur zijn gang maar gaan. Ik heb wel een pompoen die groeit tussen al dat groen! Die bol lijkt net een voetbal.
Rode vruchten gaan in de mand, dode takken en onkruid gaan in de emmer. Rode bessen worden geofferd aan de merels.
Een uur later voel ik het water van mijn rug lopen, de benen trillen. De thermometer wijst een graadje meer aan. Ik val neer in de zetel en ben gevloerd. Mijn stem is verdwenen en gereduceerd tot een gefluister. Zinnen worden weer woorden. Ik kan nog nauwelijks ademen.
Hubby smst om 18u00 dat hij met vrienden gaat eten. Hij zag me aftakelen sinds gisteren en merkte op dat ik weer kermde tijdens mijn slaap. Mannelijk egoïsme. De kinderen zullen moeten koken. Mama kan niets meer ditmaal.
Tegen 20u00 ben ik weer even op de been en maak de boekentas klaar. Rap naar bed nu.
Info:
Verhoogde D-melkzuur darmflora bij patiënten met het chronisch vermoeidheidssyndroom.
Sheedy JR, Wettenhall RE, Scanlon D, Gooley PR, Lewis DP, McGregor N, DI Stapleton, Butt, HL, De Meirleir KL.
Bio21 Instituut voor Biotechnologie en Moleculaire Wetenschappen, Vakgroep Biochemie en Moleculaire Biologie, Victoria, Australië.
Abstract
Patiënten met chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) worden beïnvloed door symptomen van cognitieve dysfunctie en neurologische stoornissen, waarvan de oorzaak moet nog worden opgehelderd.
Echter, deze symptomen zijn opvallend vergelijkbaar met die van patiënten presenteerden zich met D-lactaatacidose. Een significante toename van de Gram-positieve facultatief anaërobe micro-organismen in fecaal 108 CVS-patienten in vergelijking tot en met 177 controlepersonen (p <0,01) is in dit rapport gepresenteerd.
Het kiemgetal van D-melkzuur producerende Enterococcus en Streptococcus spp. in de fecale monsters van de CVS-groep (3,5 x 10 (7) kve / L en 9,8 x 10 (7) kve / L respectievelijk) waren significant hoger dan die van de controlegroep (5,0 x 10 (6) kve / L en 8,9 x 10 (4) kve / L respectievelijk).
Analyse van exometabolic profielen van Enterococcus faecalis en Streptococcus sanguinis, vertegenwoordigers van Enterococcus en Streptococcus spp. respectievelijk met behulp van NMR en HPLC toonden aan dat deze organismen aanzienlijk meer melkzuur hadden geproduceerd (p <0.01) uit (13) C-gelabeld glucose, dan de Gram-negatieve Escherichia coli. Verder, zowel E. faecalis en S. sanguis scheiden meer D-melkzuur uit dan E. coli.
Deze studie suggereert een mogelijk verband tussen de darmflora van Gram-positieve facultatief anaërobe D-melkzuur bacteriën en symptoom uitdrukkingen in een subgroep van patiënten met CVS.
Gezien het feit dat dit wellicht niet alleen de neurocognitieve disfuncties in het CVS-patienten, maar ook mitochondriale disfunctie verklaren, kunnen deze bevindingen belangrijke klinische implicaties hebben.
Bron: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19567398
Mijn hoofd blijft gelukkig helder ditmaal. Tegen 13 uur ben ik in staat om op mijn benen te staan en verplicht mezelf om de tuin in te gaan. Zoals ik me nu voel, is het misschien de laatste keer in weken.
De jongste ligt inmiddels uren voor de televisie. De moestuin kan hem misschien verleiden om buiten te komen.
De helft van de tomaten hebben de natte weken van augustus niet overleefd maar de selder staat tussen het hoge gras inmiddels een halve meter hoog. Ongelofelijk.
De andere groenten kan ik niet onderscheiden van het onkruid. Alles ziet er even mooi uit. We laten de natuur zijn gang maar gaan. Ik heb wel een pompoen die groeit tussen al dat groen! Die bol lijkt net een voetbal.
Rode vruchten gaan in de mand, dode takken en onkruid gaan in de emmer. Rode bessen worden geofferd aan de merels.
Een uur later voel ik het water van mijn rug lopen, de benen trillen. De thermometer wijst een graadje meer aan. Ik val neer in de zetel en ben gevloerd. Mijn stem is verdwenen en gereduceerd tot een gefluister. Zinnen worden weer woorden. Ik kan nog nauwelijks ademen.
Hubby smst om 18u00 dat hij met vrienden gaat eten. Hij zag me aftakelen sinds gisteren en merkte op dat ik weer kermde tijdens mijn slaap. Mannelijk egoïsme. De kinderen zullen moeten koken. Mama kan niets meer ditmaal.
Tegen 20u00 ben ik weer even op de been en maak de boekentas klaar. Rap naar bed nu.
Info:
Verhoogde D-melkzuur darmflora bij patiënten met het chronisch vermoeidheidssyndroom.
Sheedy JR, Wettenhall RE, Scanlon D, Gooley PR, Lewis DP, McGregor N, DI Stapleton, Butt, HL, De Meirleir KL.
Bio21 Instituut voor Biotechnologie en Moleculaire Wetenschappen, Vakgroep Biochemie en Moleculaire Biologie, Victoria, Australië.
Abstract
Patiënten met chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) worden beïnvloed door symptomen van cognitieve dysfunctie en neurologische stoornissen, waarvan de oorzaak moet nog worden opgehelderd.
Echter, deze symptomen zijn opvallend vergelijkbaar met die van patiënten presenteerden zich met D-lactaatacidose. Een significante toename van de Gram-positieve facultatief anaërobe micro-organismen in fecaal 108 CVS-patienten in vergelijking tot en met 177 controlepersonen (p <0,01) is in dit rapport gepresenteerd.
Het kiemgetal van D-melkzuur producerende Enterococcus en Streptococcus spp. in de fecale monsters van de CVS-groep (3,5 x 10 (7) kve / L en 9,8 x 10 (7) kve / L respectievelijk) waren significant hoger dan die van de controlegroep (5,0 x 10 (6) kve / L en 8,9 x 10 (4) kve / L respectievelijk).
Analyse van exometabolic profielen van Enterococcus faecalis en Streptococcus sanguinis, vertegenwoordigers van Enterococcus en Streptococcus spp. respectievelijk met behulp van NMR en HPLC toonden aan dat deze organismen aanzienlijk meer melkzuur hadden geproduceerd (p <0.01) uit (13) C-gelabeld glucose, dan de Gram-negatieve Escherichia coli. Verder, zowel E. faecalis en S. sanguis scheiden meer D-melkzuur uit dan E. coli.
Deze studie suggereert een mogelijk verband tussen de darmflora van Gram-positieve facultatief anaërobe D-melkzuur bacteriën en symptoom uitdrukkingen in een subgroep van patiënten met CVS.
Gezien het feit dat dit wellicht niet alleen de neurocognitieve disfuncties in het CVS-patienten, maar ook mitochondriale disfunctie verklaren, kunnen deze bevindingen belangrijke klinische implicaties hebben.
Bron: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19567398
zondag 5 september 2010
Dag 210 Tijdsmachine
Het spook heeft me weer te pakken. Eerst aan de deur komen kloppen in de holst van de nacht. Dan me in de waan laten dat ie weer verdwenen was maar nu zwerft ie weer door mijn lijf.
Gloeiend straalt het door mijn keel, is het mijn adamsappel of schildklier, langs mijn ruggegraat en zwakt af door mijn armen en mondt zwakjes uit in mijn benen. Mijn borstkast lijkt leeg, uitgehold, verteerd door vuur.
Mijn cellen draaien traag en elke pas lijkt er één teveel. Voel me terug in de tijd gekatapulteerd.
Vandaag het laatste mooie weekend van het jaar misschien. In de tas gaat een kussen en deken voor mama, emmer en schupje voor de jongste. Vier uur later kom ik van de bank in het park af.
De mirabellen hangen rijkelijk aan de takken. Net te hoog voor mensenhanden. De gele balletjes verjagen even de pijn in de leden.
Ingeduffeld als een dakloze met een wollen trui, gebreide sokken en een dikke cape trakteer ik de jongste spruit op een ijsje. De ouders zitten zonnebadend op het terras en bekijken met nog net niet argwanend.
Tijd om naar huis te gaan. Het spook niet verder uitdagen. Vanaf vandaag wordt het weer agressieve rusttherapie.
Ik word nog net niet wanhopig. Het ging nu net zo goed.
Gloeiend straalt het door mijn keel, is het mijn adamsappel of schildklier, langs mijn ruggegraat en zwakt af door mijn armen en mondt zwakjes uit in mijn benen. Mijn borstkast lijkt leeg, uitgehold, verteerd door vuur.
Mijn cellen draaien traag en elke pas lijkt er één teveel. Voel me terug in de tijd gekatapulteerd.
Vandaag het laatste mooie weekend van het jaar misschien. In de tas gaat een kussen en deken voor mama, emmer en schupje voor de jongste. Vier uur later kom ik van de bank in het park af.
De mirabellen hangen rijkelijk aan de takken. Net te hoog voor mensenhanden. De gele balletjes verjagen even de pijn in de leden.
Ingeduffeld als een dakloze met een wollen trui, gebreide sokken en een dikke cape trakteer ik de jongste spruit op een ijsje. De ouders zitten zonnebadend op het terras en bekijken met nog net niet argwanend.
Tijd om naar huis te gaan. Het spook niet verder uitdagen. Vanaf vandaag wordt het weer agressieve rusttherapie.
Ik word nog net niet wanhopig. Het ging nu net zo goed.
Dag 209 Coaching
Op 19 augustus zweefden mijn cellen en neuronen in symbiose, resulteerden in het hoogtepunt in jaren.
Mijn lichaam was geen last meer, alsof ik in kristalhelder water zwom zonder moeite. Een oergevoel. Mijn geest was euforisch. Nauwelijks honger of dorst die dagen. Zo moet de mens in essentie functioneren.
Als er een God bestaat en zijn wij naar zijn evenbeeld gecreëerd, dan is dit wat ze bedoelen.
De laatste keer dat deze sensatie mijn geheugen markeerde, was in de lente van 1999. Als een dolfijn gleed ik moeiteloos en zonder weerstand tijdens mijn laatste zwemles in de Caraïben door het water. Geen tekort aan lucht. De warme zonnestralen schenen prachtig door het water.
De film “Le grand bleu” van Luc Besson raakte een gevoelige snaar in me. Dat onderwatergevoel kon ik best wel begrijpen.
In de euforie van die enkele dagen, zag ik de toekomst eindelijk weer rooskleurig in, en heb ik mezelf een geschenk gedaan. Een reeks coachingssessies om oude patronen af te leren en nieuwe eigen te maken in het kader van professionele dromen.
Vandaag is het zover. Een autorit van 20 km H/T staat op het programma. De oefeningen bij de coach
zijn concreet. Mijn hoofd haakt af en toe af maar de schade blijft beperkt.
Op de terugweg laat ik me verleiden om een winkel binnen te gaan. Thuis aangekomen belt een ex-collega op. Een uur later hangt hij op. De jongste van school afhalen. Een puber wil op proefles naar de tekenacademie. Weer in de auto. Er moet nog gekookt worden.
Teveel van het goede.
Info:
De meer dan 5000 jaar oude Ayurveda, de klassieke Indiase geneeskunde, beschrijft een ziektebeeld dat zeer veel overeenkomsten vertoont met zowel ME/CVS als HIV/AIDS.
Het wordt 'Bala Kshaya' genoemd. Deze Sanskrit-term betekent letterlijk : 'het aftakelen van de levenskracht'. (Bala = levenskracht, Kshaya = afbraak, aftakeling).
De pathogenese ('Samprapti' in het Sanskrit) of het ontstaansmechanisme wordt als volgt beschreven :
Enerzijds het uit balans raken van 2 hoofd-dosha's (humoren) :
1.VATA : het 'kinetische' principe, dat vooral staat voor wat we tegenwoordig het 'zenuwstelsel' noemen. Dit is de neurologische component van de ziekte.
2.PITTA : het 'transformatie'-principe, dat vooral staat voor wat we tegenwoordig het 'metabolisme' noemen. Ayurveda leert dat pitta-uit-balans vooral leidt tot ontstekingen. Dit is de inflammatoire component van de ziekte
en anderzijds het ontstaan en de opstapeling van AMA, een slijmerige substantie vooral gevormd door endogene toxines die de SROTA's (macro- en micro-lichaamskanalen) blokkeren.
Deze blokkering strekt zich uit tot op het niveau van de individuele lichaamscel en haar componenten. Dit onderdeel betreft de cellulaire-immuniteits-component van de ziekte.
De behandeling ('Chikitsa' in het Sanskrit) is dan ook drieledig (heel kort samengevat):
1. het opnieuw in balans brengen van VATA
met vatabalancerende dieet- en levensstijlmaatregelen, snehana (oleatie), warmtetoediening, afwisselend reinigende en voedende vasti's (spoeling dikke darm), stressreductie, vatabalancerende kruiden (vooral adaptogenen)
2. het reduceren van PITTA
met dieet- en levensstijlmaatregelen, snehana, virechana (purgatie = reiniging dunne en dikke darm), pittareducerende kruiden
3. het verwijderen van AMA uit de SROTAMSI
vooral door het verhogen van AGNI (staat voor het 'spijsverterings-' of 'metabolische' vuur) wat de srota's 'openbrandt' waardoor AMA (endogeen junkmateriaal) makkelijker wordt afgevoerd en essentiële voedingsmetabolieten de cellen opnieuw kunnen bereiken ;
verder met amaverwijderende en agniverhogende fytotherapeutica en dieet- en levensstijlmaatregelen.
Volledige panchakarma-therapie* is aangewezen (pancha = vijf, karma = handeling) :”de 5 handelingen”.
Naderhand opvolging a.h.v. specifieke rasayana's (westers equivalent : anti-agingtherapie)
*wordt in India uitgevoerd tijdens langere hospitaalopname ; voor ernstig zieke ME- en AIDS-patiënten moeilijker uitvoerbaar in westerse niet-residentiële setting
Bron: http://sampraxis.blogspot.com/
Mijn lichaam was geen last meer, alsof ik in kristalhelder water zwom zonder moeite. Een oergevoel. Mijn geest was euforisch. Nauwelijks honger of dorst die dagen. Zo moet de mens in essentie functioneren.
Als er een God bestaat en zijn wij naar zijn evenbeeld gecreëerd, dan is dit wat ze bedoelen.
De laatste keer dat deze sensatie mijn geheugen markeerde, was in de lente van 1999. Als een dolfijn gleed ik moeiteloos en zonder weerstand tijdens mijn laatste zwemles in de Caraïben door het water. Geen tekort aan lucht. De warme zonnestralen schenen prachtig door het water.
De film “Le grand bleu” van Luc Besson raakte een gevoelige snaar in me. Dat onderwatergevoel kon ik best wel begrijpen.
In de euforie van die enkele dagen, zag ik de toekomst eindelijk weer rooskleurig in, en heb ik mezelf een geschenk gedaan. Een reeks coachingssessies om oude patronen af te leren en nieuwe eigen te maken in het kader van professionele dromen.
Vandaag is het zover. Een autorit van 20 km H/T staat op het programma. De oefeningen bij de coach
zijn concreet. Mijn hoofd haakt af en toe af maar de schade blijft beperkt.
Op de terugweg laat ik me verleiden om een winkel binnen te gaan. Thuis aangekomen belt een ex-collega op. Een uur later hangt hij op. De jongste van school afhalen. Een puber wil op proefles naar de tekenacademie. Weer in de auto. Er moet nog gekookt worden.
Teveel van het goede.
Info:
De meer dan 5000 jaar oude Ayurveda, de klassieke Indiase geneeskunde, beschrijft een ziektebeeld dat zeer veel overeenkomsten vertoont met zowel ME/CVS als HIV/AIDS.
Het wordt 'Bala Kshaya' genoemd. Deze Sanskrit-term betekent letterlijk : 'het aftakelen van de levenskracht'. (Bala = levenskracht, Kshaya = afbraak, aftakeling).
De pathogenese ('Samprapti' in het Sanskrit) of het ontstaansmechanisme wordt als volgt beschreven :
Enerzijds het uit balans raken van 2 hoofd-dosha's (humoren) :
1.VATA : het 'kinetische' principe, dat vooral staat voor wat we tegenwoordig het 'zenuwstelsel' noemen. Dit is de neurologische component van de ziekte.
2.PITTA : het 'transformatie'-principe, dat vooral staat voor wat we tegenwoordig het 'metabolisme' noemen. Ayurveda leert dat pitta-uit-balans vooral leidt tot ontstekingen. Dit is de inflammatoire component van de ziekte
en anderzijds het ontstaan en de opstapeling van AMA, een slijmerige substantie vooral gevormd door endogene toxines die de SROTA's (macro- en micro-lichaamskanalen) blokkeren.
Deze blokkering strekt zich uit tot op het niveau van de individuele lichaamscel en haar componenten. Dit onderdeel betreft de cellulaire-immuniteits-component van de ziekte.
De behandeling ('Chikitsa' in het Sanskrit) is dan ook drieledig (heel kort samengevat):
1. het opnieuw in balans brengen van VATA
met vatabalancerende dieet- en levensstijlmaatregelen, snehana (oleatie), warmtetoediening, afwisselend reinigende en voedende vasti's (spoeling dikke darm), stressreductie, vatabalancerende kruiden (vooral adaptogenen)
2. het reduceren van PITTA
met dieet- en levensstijlmaatregelen, snehana, virechana (purgatie = reiniging dunne en dikke darm), pittareducerende kruiden
3. het verwijderen van AMA uit de SROTAMSI
vooral door het verhogen van AGNI (staat voor het 'spijsverterings-' of 'metabolische' vuur) wat de srota's 'openbrandt' waardoor AMA (endogeen junkmateriaal) makkelijker wordt afgevoerd en essentiële voedingsmetabolieten de cellen opnieuw kunnen bereiken ;
verder met amaverwijderende en agniverhogende fytotherapeutica en dieet- en levensstijlmaatregelen.
Volledige panchakarma-therapie* is aangewezen (pancha = vijf, karma = handeling) :”de 5 handelingen”.
Naderhand opvolging a.h.v. specifieke rasayana's (westers equivalent : anti-agingtherapie)
*wordt in India uitgevoerd tijdens langere hospitaalopname ; voor ernstig zieke ME- en AIDS-patiënten moeilijker uitvoerbaar in westerse niet-residentiële setting
Bron: http://sampraxis.blogspot.com/
Dag 208 Guerilla taktieken
De pijnlijke wc-bril eergisteren was dus de voorloper van de koorts. Verder voel ik me redelijk. Het spook is verdwenen als een dief in de nacht.
Ik neem mijn deeltijds leven weer op. Een halve dag wakker, een halve dag plat, de rest langzaam uitbollen. Alles binnen een perimeter van 5 kilometer.
Dit was een regelrechte aanval op mijn systeem. Dit is een guerilla techniek. Het spook wil me choqueren.
Ik vecht tegen een onzichtbare vijand. Al jarenlang. Gewapend tot de tand met procaine, vitamines, mineralen, LDN, zuiver voedsel, ... De vijand voert een smerige oorlog.
Het plaatst booby traps, valkuilen, valt aan en verdwijnt, kent de omgeving beter dan mezelf, verschuilt zich in duistere gangen waar ik niet aan kan.
Ik neem mijn deeltijds leven weer op. Een halve dag wakker, een halve dag plat, de rest langzaam uitbollen. Alles binnen een perimeter van 5 kilometer.
Dit was een regelrechte aanval op mijn systeem. Dit is een guerilla techniek. Het spook wil me choqueren.
Ik vecht tegen een onzichtbare vijand. Al jarenlang. Gewapend tot de tand met procaine, vitamines, mineralen, LDN, zuiver voedsel, ... De vijand voert een smerige oorlog.
Het plaatst booby traps, valkuilen, valt aan en verdwijnt, kent de omgeving beter dan mezelf, verschuilt zich in duistere gangen waar ik niet aan kan.
Dag 207 Levende nachtmerrie
Ik leef nog. De nacht was een levende nachtmerrie. Nietsvermoedend gaan slapen en dan op een onbekend uur gewekt door het spook.
Inmiddels was mijn pyama doorweekt, borrelend liep mijn bloed door mijn aderen, pijn kroop tot in de kleinste vezel. Twee extra pijnlijke punten, diep ieder onder elk schouderblad.
Ik zweefde in een andere dimensie. Hubby leek wel 5 meter verder te liggen. Mijn mond weigerde dienst, net als mijn handen, verstijfd van de pijn. Wat een eenzaamheid terwijl ik daar lag en wachtte. De tijd leek stil te staan. Het bleef zo lang donker.
De nacht leek oneindig en onbewust ben ik in slaap gezakt of was het flauwgevallen. Het flauwe licht van de ochtend wekte me. Extra stram en stijf, met een gevoel dat je net ziek bent geweest kroop ik traag uit mijn bed.
Vandaag is de eerste schooldag. Hubby heeft geen flauw vermoeden wat er zich vannacht heeft afgespeeld en maakt geen aanstalten om op te staan. Ik laat het voorlopig erbij.
Nog een beetje verward van de nacht breng ik de jongste naar school en bel naar de huisarts maar die blijkt onbereikbaar.
Oma organiseert een voorschrift voor een bloedafname via haar werk. Ze stelt een cultuurkweek voor maar de arts van dienst houdt het op ontstekingstesten.
Wellicht is het een virusopstoot geweest, is zijn redenering en dat vindt je dan toch niet. Zo gezegd, zo gedaan. Het is inmiddels 10 uur ’s morgens en van het spook is niets meer te merken.
Deze namiddag ga ik toch langs bij de gynecoloog. Misschien is de buikpijn die me al weken parten speelt. Maar ook dat blijkt in orde te zijn. De echo duidt wel een stuk van 6 cm darm aan die erg pijnlijk blijkt te zijn.
Inmiddels was mijn pyama doorweekt, borrelend liep mijn bloed door mijn aderen, pijn kroop tot in de kleinste vezel. Twee extra pijnlijke punten, diep ieder onder elk schouderblad.
Ik zweefde in een andere dimensie. Hubby leek wel 5 meter verder te liggen. Mijn mond weigerde dienst, net als mijn handen, verstijfd van de pijn. Wat een eenzaamheid terwijl ik daar lag en wachtte. De tijd leek stil te staan. Het bleef zo lang donker.
De nacht leek oneindig en onbewust ben ik in slaap gezakt of was het flauwgevallen. Het flauwe licht van de ochtend wekte me. Extra stram en stijf, met een gevoel dat je net ziek bent geweest kroop ik traag uit mijn bed.
Vandaag is de eerste schooldag. Hubby heeft geen flauw vermoeden wat er zich vannacht heeft afgespeeld en maakt geen aanstalten om op te staan. Ik laat het voorlopig erbij.
Nog een beetje verward van de nacht breng ik de jongste naar school en bel naar de huisarts maar die blijkt onbereikbaar.
Oma organiseert een voorschrift voor een bloedafname via haar werk. Ze stelt een cultuurkweek voor maar de arts van dienst houdt het op ontstekingstesten.
Wellicht is het een virusopstoot geweest, is zijn redenering en dat vindt je dan toch niet. Zo gezegd, zo gedaan. Het is inmiddels 10 uur ’s morgens en van het spook is niets meer te merken.
Deze namiddag ga ik toch langs bij de gynecoloog. Misschien is de buikpijn die me al weken parten speelt. Maar ook dat blijkt in orde te zijn. De echo duidt wel een stuk van 6 cm darm aan die erg pijnlijk blijkt te zijn.
Dag 206 Pijnlijk plastic
Mijn billen voelen verrassend pijnlijk aan deze ochtend op de plastic wc-bril. Mijn ontzenuwde tanden doen nu al twee weken pijn net als mijn buik onderaan links.
De grote boodschap wordt vandaag een martelgang. Meters darm draaien in een mega-kramp terwijl ik op de pot zit. Onvrijwillege beelden van bloed en ontsteking schieten voor mijn ogen terwijl ik mijn buik vasthoud en mijn ogen dichtknijp.
Mijn humeur is best, de huisarts wordt ingelicht over mijn vorderingen de afgelopen weken. “Volgende keer kom ik met de fiets!” Dat zou nog eens een mirakel zijn.
Enkele uren later is het alweer voorbij. De huisarts zou me daar eens moeten zien liggen als een verlepte plant. Zou het hem al opgevallen zijn dat ik nooit in de namiddag kom?
De wc-bril blijft pijnlijk vandaag. Ik ken dat gevoel van ergens. Ah, wilde dat geheugen maar eens meewerken.
Info:
Baden om te ontgiften:
Neem ½ kop baking soda of ½ kop Epsom zout of ½ kop zeezout.
15-20 minuten inweken en daarna de huid voorzichtig borstelen met zeep op een washandje van natuurlijke vezels.
Na een paar minuten zal het water donker worden en "viezig".
De donkere kleur komt door de metalen die uit de huid gekomen zijn (aluminium en kwik). Doe dit eenmaal per week tijdens het ontgiften en een keer per maand om het te onderhouden.
De grote boodschap wordt vandaag een martelgang. Meters darm draaien in een mega-kramp terwijl ik op de pot zit. Onvrijwillege beelden van bloed en ontsteking schieten voor mijn ogen terwijl ik mijn buik vasthoud en mijn ogen dichtknijp.
Mijn humeur is best, de huisarts wordt ingelicht over mijn vorderingen de afgelopen weken. “Volgende keer kom ik met de fiets!” Dat zou nog eens een mirakel zijn.
Enkele uren later is het alweer voorbij. De huisarts zou me daar eens moeten zien liggen als een verlepte plant. Zou het hem al opgevallen zijn dat ik nooit in de namiddag kom?
De wc-bril blijft pijnlijk vandaag. Ik ken dat gevoel van ergens. Ah, wilde dat geheugen maar eens meewerken.
Info:
Baden om te ontgiften:
Neem ½ kop baking soda of ½ kop Epsom zout of ½ kop zeezout.
15-20 minuten inweken en daarna de huid voorzichtig borstelen met zeep op een washandje van natuurlijke vezels.
Na een paar minuten zal het water donker worden en "viezig".
De donkere kleur komt door de metalen die uit de huid gekomen zijn (aluminium en kwik). Doe dit eenmaal per week tijdens het ontgiften en een keer per maand om het te onderhouden.
Dag 205 Stekker uit
Om 13 uur vielen mijn ogen al terug dicht. Alsof de stekker werd uitgetrokken. En dat terwijl ik pas 4 uurtjes wakker was. Wat een afknapper.
Net nu ik sinds enige tijd pas vanaf 14 uur en soms later dat gevoel kreeg.
Niks aan te doen, pyama aan, onder de dons. De wekker hoefde ditmaal niet, het was nog vroeg in de namiddag. De dag is om als ik wakker word, tijd om naar de kinderopvang te gaan.
Het gaat wat trager dan anders. Schrijven en lezen lukt me niet. Mijn bureau blijkt de ideale plek te zijn om naast mama te komen zitten. De was blijft in de machine zitten. Hubby kookt. Ik zit erbij en kijk ernaar.
Een uitzending over ME/CVS ditmaal. Hoe gebruik je die afstandsbediening? Al die knopjes.
De patiente ziet er op het eerste zicht gezond uit. Zou een buitenstaander vatten welke lijdensweg deze dame al achter de rug had en welke andere zwaardere vormen er tevens bestaan van ME/CVS?
Info:
Vitamine C is van essentieel belang bij elk ontgiftingsprogramma, want het lichaam gebruikt het als energiebron bij het verwerken en uitscheiden van giftige afvalstoffen.
Vitamine C kan gezien worden als de vrachtwagen die het huisvuil naar de vuilstortplaats brengt. De vrachtwagen heeft brandstof nodig om te kunnen rijden.
Zonder vitamine C kan ons lichaam zijn giftige lading niet "storten". Zorg daarom voor voldoende vitamine C en neem altijd gelijktijdig bioflavine in voor een optimale werking.
Net nu ik sinds enige tijd pas vanaf 14 uur en soms later dat gevoel kreeg.
Niks aan te doen, pyama aan, onder de dons. De wekker hoefde ditmaal niet, het was nog vroeg in de namiddag. De dag is om als ik wakker word, tijd om naar de kinderopvang te gaan.
Het gaat wat trager dan anders. Schrijven en lezen lukt me niet. Mijn bureau blijkt de ideale plek te zijn om naast mama te komen zitten. De was blijft in de machine zitten. Hubby kookt. Ik zit erbij en kijk ernaar.
Een uitzending over ME/CVS ditmaal. Hoe gebruik je die afstandsbediening? Al die knopjes.
De patiente ziet er op het eerste zicht gezond uit. Zou een buitenstaander vatten welke lijdensweg deze dame al achter de rug had en welke andere zwaardere vormen er tevens bestaan van ME/CVS?
Info:
Vitamine C is van essentieel belang bij elk ontgiftingsprogramma, want het lichaam gebruikt het als energiebron bij het verwerken en uitscheiden van giftige afvalstoffen.
Vitamine C kan gezien worden als de vrachtwagen die het huisvuil naar de vuilstortplaats brengt. De vrachtwagen heeft brandstof nodig om te kunnen rijden.
Zonder vitamine C kan ons lichaam zijn giftige lading niet "storten". Zorg daarom voor voldoende vitamine C en neem altijd gelijktijdig bioflavine in voor een optimale werking.
Dag 204 Builen
Vandaag komt er een vriendje spelen. Mijn uithoudingsvermogen wordt op de proef gesteld. Het kind communiceert lichamelijk en mijn zachte brave jongste transformeert zich in een dove bokser.
Hubby houdt ze een tweetal uurtjes zoet met een kaartenspel. Ik verstop me in de slaapkamer en maak een schap met kleding leeg. Alle vergeelde, oude, te grote stukken vliegen eruit.
Een brandgeur bereikt mijn neusgaten! Mijn stoofappeltjes! Hubby grinnikt als hij me de trap ziet afkomen. Te laat. "Jouw kookkunsten zijn waardeloos." Dit is de druppel. Vanaf nu zet ik geen pan of pot meer op zonder kookwekker. Ik ben een brandgevaar want ik vergeet steevast mijn potten op het vuur.
Als het vriendje om 16u wordt opgehaald, zitten ze beiden onder de builen, met een ijszak tegen hun voorhoofd en staat mijn nekhaar stijf van de irritatie. Dit was te hoog gegrepen.
Info:
"Een zwakke lever en een verstopte galblaas, verstopte darmen en nieren kunnen de oorzaak zijn van veel chronische aandoeningen en er voor zorgen dat bedorven afval (blijvend) opgenomen wordt in ons lichaam.
Na verloop van tijd wordt elke cel en elk orgaan hierdoor aangetast. Het bloed, het lymfestelsel, het zenuwstelsel en de hersenen worden vergiftigd, terwijl hart, bloedvaten, longen en lichaamsholten verstopt raken.
Een van de basisregels van de Natuurlijke Geneeskunde, en dit is iets wat ik over de hele wereld verkondig, is dat je EERST de uitscheidingsorganen moet openen, versterken en met elkaar in harmonie moet brengen, vooral de darmen, de lever en de nieren. Waarom?
Het doel van een reiniging of ontgifting is het verwijderen van gifstoffen uit je vetopslag, je spieren en je bloed."
Dr Richard Schulze
Hubby houdt ze een tweetal uurtjes zoet met een kaartenspel. Ik verstop me in de slaapkamer en maak een schap met kleding leeg. Alle vergeelde, oude, te grote stukken vliegen eruit.
Een brandgeur bereikt mijn neusgaten! Mijn stoofappeltjes! Hubby grinnikt als hij me de trap ziet afkomen. Te laat. "Jouw kookkunsten zijn waardeloos." Dit is de druppel. Vanaf nu zet ik geen pan of pot meer op zonder kookwekker. Ik ben een brandgevaar want ik vergeet steevast mijn potten op het vuur.
Als het vriendje om 16u wordt opgehaald, zitten ze beiden onder de builen, met een ijszak tegen hun voorhoofd en staat mijn nekhaar stijf van de irritatie. Dit was te hoog gegrepen.
Info:
"Een zwakke lever en een verstopte galblaas, verstopte darmen en nieren kunnen de oorzaak zijn van veel chronische aandoeningen en er voor zorgen dat bedorven afval (blijvend) opgenomen wordt in ons lichaam.
Na verloop van tijd wordt elke cel en elk orgaan hierdoor aangetast. Het bloed, het lymfestelsel, het zenuwstelsel en de hersenen worden vergiftigd, terwijl hart, bloedvaten, longen en lichaamsholten verstopt raken.
Een van de basisregels van de Natuurlijke Geneeskunde, en dit is iets wat ik over de hele wereld verkondig, is dat je EERST de uitscheidingsorganen moet openen, versterken en met elkaar in harmonie moet brengen, vooral de darmen, de lever en de nieren. Waarom?
Het doel van een reiniging of ontgifting is het verwijderen van gifstoffen uit je vetopslag, je spieren en je bloed."
Dr Richard Schulze
Abonneren op:
Posts (Atom)