Ik voel me nog steeds lekker, fit eigenlijk vandaag. Word er helemaal vrolijk van. Iedereen is het huis uit. Voor een keer verzaak ik aan de middagdut, voel er ditmaal geen behoefte aan. Heb zelfs geen hongergevoel, de tijd vliegt voorbij.
Het is al halfzes als een vriendin belt. Of ik de shiatsu sessie ben vergeten? Is het al zo laat? Ik heb geen auto meer, hubby is ermee op vakantie vertrokken. Er rijdt hier ook geen openbaar vervoer.
Dan zit er maar één ding op. Ik neem de fiets van de zoon. Het is 3 km. De laatste keer lukte het me net om 500 m te rijden en dat was 3 maanden geleden. Vandaag echter voel ik me fris als nooit tevoren. Heb nochtans alles fout gedaan de afgelopen dagen.
De rit gaat traag en halverwege moet ik even stoppen. Ik voel me echter de koning te rijk. Heb het gevoel dat iedereen ziet dat ik voor de eerste keer terug op de fiets zit. Helemaal uitgelaten kom ik bij de vriendin aan.
Ze masseert en drukt anderhalf uur lang. De warmte van haar handen straalt door mijn lichaam en de rit terug blijkt een makkie. Ik blijf heel laat op.
Wat een omschakeling deze week.
zondag 5 september 2010
Dag 193 Geen verf
Hubby heeft het lumineuze idee om de gang te schilderen. En ik mag de verf gaan kiezen. Deze voormiddag. Na de uitstap van gisteravond. Timing kon niet beter. We zijn er in de winkel dus niet uitgeraakt. Mijn hoofd stond er niet naar.
De middag poogde ik nog te slapen maar er was altijd wel een reden dat iemand iets moest vragen of weten. Morgen vertrekt hij op vakantie met 2 van de kinderen, dan kan ik eindelijk slapen zonder gestoord te worden.
Gelukkig kookt hij dezer dagen weer altijd. Dat helpt enorm om de energie te besparen aan het einde van de dag.
De middag poogde ik nog te slapen maar er was altijd wel een reden dat iemand iets moest vragen of weten. Morgen vertrekt hij op vakantie met 2 van de kinderen, dan kan ik eindelijk slapen zonder gestoord te worden.
Gelukkig kookt hij dezer dagen weer altijd. Dat helpt enorm om de energie te besparen aan het einde van de dag.
Dag 192 Ladies night
Ik voel me beter vandaag. Mijn hoofd is helder. De hoofdpijn is nu weggeëbt naar een dragelijk niveau. Het is nu ruim 2 weken dat ik geen LDN meer neem. Dit kan geen toeval meer zijn.
Na twee weken LDN was de dagelijkse hoofdpijn echt pijnlijk aanwezig om vervolgens ondragelijk te worden. Nu na 2 weken stoppen is de hoofdpijn weer dragelijk.
Nu nog de pijn 's nachts. Soms word ik er wakker van maar door het slaappilletje sukkel je snel weer in dromenland. Overdag heb ik er veel minder last van. Kan dat nog niet verklaren.
De huid op mijn schouders en bovenrug is aan het genezen. Na jarenlang puistjes en ontstekingen allerhande die ik poogde uit te drogen met isobetadine, vroeger ook al eens antibiotica kuur zonder al te veel effect, zijn het nu rode vlekjes aan het worden die langzaam wegtrekken in mijn huid. Ongezien!
Gezien ik mijn leverontgiftigingskuur een week geleden achter de rug heb, durf ik oprecht te geloven dat er een verband is.
Vanavond ga ik op stap tussen 20 en 23 uur, weeral! Ik voel me opleven. Goed slapen deze middag dus.
Na twee weken LDN was de dagelijkse hoofdpijn echt pijnlijk aanwezig om vervolgens ondragelijk te worden. Nu na 2 weken stoppen is de hoofdpijn weer dragelijk.
Nu nog de pijn 's nachts. Soms word ik er wakker van maar door het slaappilletje sukkel je snel weer in dromenland. Overdag heb ik er veel minder last van. Kan dat nog niet verklaren.
De huid op mijn schouders en bovenrug is aan het genezen. Na jarenlang puistjes en ontstekingen allerhande die ik poogde uit te drogen met isobetadine, vroeger ook al eens antibiotica kuur zonder al te veel effect, zijn het nu rode vlekjes aan het worden die langzaam wegtrekken in mijn huid. Ongezien!
Gezien ik mijn leverontgiftigingskuur een week geleden achter de rug heb, durf ik oprecht te geloven dat er een verband is.
Vanavond ga ik op stap tussen 20 en 23 uur, weeral! Ik voel me opleven. Goed slapen deze middag dus.
Dag 191 Horizontaal
Iedereen wordt laat wakker, inclusief MEzelf.
Geen gekke nevenverschijnselen behalve de gevoelloze mond en de trage wandelgang, de bekende onzichtbare muur die je tegenhoudt. Ik voel nog een druk in de borstkast en me niet helemaal lekker, voel het wat wringen.
Geen grote bewegingen vandaag, geen moeilijke gesprekken ajb maar al bij al heb ik het weekend goed overleefd.
De truuk is blijkbaar urenlang horizontaal gaan liggen en zwijgen als slapen niet mogelijk blijkt. Niet lezen, gewoon rusten. Me vervolgens zoveel mogelijk afsluiten van de omgeving, denken aan niets.
Mijn rothumeur op het einde van de dag moet mijn gezin er jammer genoeg nog maar bijnemen.
Geen gekke nevenverschijnselen behalve de gevoelloze mond en de trage wandelgang, de bekende onzichtbare muur die je tegenhoudt. Ik voel nog een druk in de borstkast en me niet helemaal lekker, voel het wat wringen.
Geen grote bewegingen vandaag, geen moeilijke gesprekken ajb maar al bij al heb ik het weekend goed overleefd.
De truuk is blijkbaar urenlang horizontaal gaan liggen en zwijgen als slapen niet mogelijk blijkt. Niet lezen, gewoon rusten. Me vervolgens zoveel mogelijk afsluiten van de omgeving, denken aan niets.
Mijn rothumeur op het einde van de dag moet mijn gezin er jammer genoeg nog maar bijnemen.
Dag 190 Sea & fun
Gisteren was de meest intense dag sinds mijn total crash in november 2008. Een autorit van 90 km, gaan lunchen bij een vriendin én gaan slapen na 21 uur. Een mijlpaal.
Hoe ik me voel? Slecht gezind. Niet omdat ik ongelukkig ben. Mijn lijf is o.p. en dan ben ik zeer snel geïrriteerd. Maar ... niet ziek vandaag! Het spook is nu helemaal in zijn spelonk verdwenen ook al heb ik hem gisteren gesard en uitgedaagd.
Ik word even wakker dankzij een klein aapje dat naast mijn bed staat en vraagt hoe laat het is. Véél te vroeg! Hubby staat voor één keer op. Een uur later is het mijn beurt.
We gaan naar Sunparks vandaag. De jongste heeft geen "vakantie" gehad deze zomer en voelt zich tekortgedaan. Ziet en hoort dat zijn klasgenootjes naar de zee, strand en bergen zijn geweest.
Ik val om van uitputting in de auto, vervolgens in Sunparks. Toeval wil dat ik een bank inpalm net naast een (vroegere) klant. Gelukkig is hij geen grote prater.
Iedereen wil dat ik mee het water inkom. Brrr, veel te koud en te druk. Laat mij maar liggen.
Het is al laat als we doorgaan, de kinderen vonden het geweldig. Ik droom van een auto met een bed in.
Tip:
Tips om fibromyalgiepijn te verduidelijken
De National Fibromyalgia Association (VS.) heeft volgende tip om jou fibropijn duidelijk te maken aan je omgeving.
Laat hen het volgende doen:
1. Zet een wasknijper op de top van je vinger.
2. Zet de keukenwekker op 30 minuten of houd de klok in het oog.
3. Kijk hoe lang je dit volhoudt: 15 minuten, 10 minuten, 5 minuten?
4. Probeer je nu eens voor te stellen dat je die pijn altijd hebt. Dan kan je begrijpen wat het is om constant pijn te hebben.
Maar mensen met fibromyalgie kunnen de pijn niet weghalen door de wasknijper eraf te halen.
Hoe ik me voel? Slecht gezind. Niet omdat ik ongelukkig ben. Mijn lijf is o.p. en dan ben ik zeer snel geïrriteerd. Maar ... niet ziek vandaag! Het spook is nu helemaal in zijn spelonk verdwenen ook al heb ik hem gisteren gesard en uitgedaagd.
Ik word even wakker dankzij een klein aapje dat naast mijn bed staat en vraagt hoe laat het is. Véél te vroeg! Hubby staat voor één keer op. Een uur later is het mijn beurt.
We gaan naar Sunparks vandaag. De jongste heeft geen "vakantie" gehad deze zomer en voelt zich tekortgedaan. Ziet en hoort dat zijn klasgenootjes naar de zee, strand en bergen zijn geweest.
Ik val om van uitputting in de auto, vervolgens in Sunparks. Toeval wil dat ik een bank inpalm net naast een (vroegere) klant. Gelukkig is hij geen grote prater.
Iedereen wil dat ik mee het water inkom. Brrr, veel te koud en te druk. Laat mij maar liggen.
Het is al laat als we doorgaan, de kinderen vonden het geweldig. Ik droom van een auto met een bed in.
Tip:
Tips om fibromyalgiepijn te verduidelijken
De National Fibromyalgia Association (VS.) heeft volgende tip om jou fibropijn duidelijk te maken aan je omgeving.
Laat hen het volgende doen:
1. Zet een wasknijper op de top van je vinger.
2. Zet de keukenwekker op 30 minuten of houd de klok in het oog.
3. Kijk hoe lang je dit volhoudt: 15 minuten, 10 minuten, 5 minuten?
4. Probeer je nu eens voor te stellen dat je die pijn altijd hebt. Dan kan je begrijpen wat het is om constant pijn te hebben.
Maar mensen met fibromyalgie kunnen de pijn niet weghalen door de wasknijper eraf te halen.
Dag 189 Allergoloog
Het broeierige zit er nog in. Het beest zit weer onder zijn steen, alleen zijn staart zwiept af en toe nog eens. De officiële koorts was weg, nu nog dat griepgevoel.
Vandaag staat een vuurproef op het programma: 45 km rijden naar Gent. Afspraak bij een professor, allergoloog en immunoloog. Mijn derde (lange) autorit dit jaar. Had stiekem gehoopt dat hubby zou voorstellen te rijden, niet dus.
De jongste gaat mee, hij was de aanleiding, herinner u de vlekken enkele weken geleden.
Het bleek een maat voor niets. De professor praatte me onder tafel. Deed alsof zijn neus bloedde. Ik kreeg niet gezegd wat ik wilde zeggen. Haperend verstand. Voelt dementie ook zo aan? Je weet het maar het lukt niet? En ondertussen draait de wereld door?
Zonder veel resultaat terug naar huis. 90 km in de benen.
Dan maar een boterham gaan eten bij een boezemvriendin die op vakantie vertrok. Niets heerlijker dan buiten een hapje eten. Ik had de trip overleefd en kreeg eten geserveerd. Het was een foute dag, fout eten hoorde daar bij.
Op de terugweg heb ik een vriendje opgepikt zodat de jongste een speelkameraadje had terwijl ik zou slapen. Tegen 19u terug wakker geworden, tegen dan was het tijd om te eten. Goed 5 uur geslapen dus.
Mijn foute dag helemaal afgewerkt door voor de eerste keer in anderhalf jaar uit te gaan. Het kon niet meer stuk, ben een glas (thee) gaan drinken.
Heb nog wel genipt aan het glaasje cava van de kameraad maar na drie slokken kreeg ik zo'n ellendig gevoel dat ik hoopte dat hij niet zou vragen om recht te staan en door te gaan. Alsof mijn lijf in stukken aan elkaar hing. Van drie slokjes ... Ben nog net thuisgeraakt na een dik uur. Het was halféén. Ruim drie uur later dan mijn bioritme. Voelde me oud en versleten.
Vandaag staat een vuurproef op het programma: 45 km rijden naar Gent. Afspraak bij een professor, allergoloog en immunoloog. Mijn derde (lange) autorit dit jaar. Had stiekem gehoopt dat hubby zou voorstellen te rijden, niet dus.
De jongste gaat mee, hij was de aanleiding, herinner u de vlekken enkele weken geleden.
Het bleek een maat voor niets. De professor praatte me onder tafel. Deed alsof zijn neus bloedde. Ik kreeg niet gezegd wat ik wilde zeggen. Haperend verstand. Voelt dementie ook zo aan? Je weet het maar het lukt niet? En ondertussen draait de wereld door?
Zonder veel resultaat terug naar huis. 90 km in de benen.
Dan maar een boterham gaan eten bij een boezemvriendin die op vakantie vertrok. Niets heerlijker dan buiten een hapje eten. Ik had de trip overleefd en kreeg eten geserveerd. Het was een foute dag, fout eten hoorde daar bij.
Op de terugweg heb ik een vriendje opgepikt zodat de jongste een speelkameraadje had terwijl ik zou slapen. Tegen 19u terug wakker geworden, tegen dan was het tijd om te eten. Goed 5 uur geslapen dus.
Mijn foute dag helemaal afgewerkt door voor de eerste keer in anderhalf jaar uit te gaan. Het kon niet meer stuk, ben een glas (thee) gaan drinken.
Heb nog wel genipt aan het glaasje cava van de kameraad maar na drie slokken kreeg ik zo'n ellendig gevoel dat ik hoopte dat hij niet zou vragen om recht te staan en door te gaan. Alsof mijn lijf in stukken aan elkaar hing. Van drie slokjes ... Ben nog net thuisgeraakt na een dik uur. Het was halféén. Ruim drie uur later dan mijn bioritme. Voelde me oud en versleten.
Dag 188 Wijs
Nog steeds een rotslecht en doorziek gevoel. Alsof alle snaren gespannen staan en trillen bij de minste beweging.
Alles gaat traag en met de wijsheid van een oud vrouwtje wacht ik het einde van de dag af. Mijn lever is gevoelig. Mijn mond gevoelloos. Mijn hormonen gooien mijn buik overhoop.
Alleen een douche en aankleden, een beetje lezen. Dat wordt het vandaag.
Wachten tot het beest weer onder zijn steen kruipt en ik mijn leven terugkrijg. Morgen is een nieuwe dag.
Alles gaat traag en met de wijsheid van een oud vrouwtje wacht ik het einde van de dag af. Mijn lever is gevoelig. Mijn mond gevoelloos. Mijn hormonen gooien mijn buik overhoop.
Alleen een douche en aankleden, een beetje lezen. Dat wordt het vandaag.
Wachten tot het beest weer onder zijn steen kruipt en ik mijn leven terugkrijg. Morgen is een nieuwe dag.
donderdag 12 augustus 2010
Dag 187 Rotbeest
Het spook is terug. Het zit nog ergens onder een steen te loeren maar het roert zich duidelijk. Mijn stem is hees. Mijn vlees voelt aan als bedorven. Mijn adem ruikt naar alcohol. Mijn bloed borrelt als zuur door mijn aderen en alles gaat weer een versnelling trager. Mijn oksels doen pijn. Mijn borstkast ook. Bah slecht in mijn vel.
Hubby heeft al weken geleden een stapel van me gekregen om bij de belastingen binnen te brengen maar begrijpt er zelf geen jota van. Hij wil me wel brengen. De collega van de ambtenaar heeft zich namelijk vergist. Het gaat om teruggave van geld en dat kunnen we in deze tijden gebruiken.
Ik lig de rit plat, het is maar 2 kilometer.
De uren van de namiddag tikken voorbij terwijl ik koortsig onder de dons slaap. Waggelend kom ik naar beneden.
De pot met gesneden abrikozen en suiker staat sinds gisteren te weken. Vandaag zou ik een paar potjes confituur maken. Zwetend van de koorts sta ik boven de dampende pot. Terwijl ik sta te draaien in de suikerbrij vraag ik me af wat het spook heeft wakkergemaakt.
Ze weten nog niet waar het virus zich schuilhoudt. Misschien is het de lever en heb ik het getriggerd met de leverreiniging? Of is het de maandelijkse cyclus die nu begint en dus de vrouwelijke hormonen? Of heb ik de afgelopen twee weken teveel gelezen en te weinig geslapen?
De laatste keer dat het spook zich zo duidelijk manifesteerde was 22 mei jl. Rotbeest.
Hubby heeft al weken geleden een stapel van me gekregen om bij de belastingen binnen te brengen maar begrijpt er zelf geen jota van. Hij wil me wel brengen. De collega van de ambtenaar heeft zich namelijk vergist. Het gaat om teruggave van geld en dat kunnen we in deze tijden gebruiken.
Ik lig de rit plat, het is maar 2 kilometer.
De uren van de namiddag tikken voorbij terwijl ik koortsig onder de dons slaap. Waggelend kom ik naar beneden.
De pot met gesneden abrikozen en suiker staat sinds gisteren te weken. Vandaag zou ik een paar potjes confituur maken. Zwetend van de koorts sta ik boven de dampende pot. Terwijl ik sta te draaien in de suikerbrij vraag ik me af wat het spook heeft wakkergemaakt.
Ze weten nog niet waar het virus zich schuilhoudt. Misschien is het de lever en heb ik het getriggerd met de leverreiniging? Of is het de maandelijkse cyclus die nu begint en dus de vrouwelijke hormonen? Of heb ik de afgelopen twee weken teveel gelezen en te weinig geslapen?
De laatste keer dat het spook zich zo duidelijk manifesteerde was 22 mei jl. Rotbeest.
Dag 186 Coucke
De nacht was rampzalig. Een slapeloos kind dat mijn bed onveilig maakte, een hongerige mug, een lawaaierige hubby en tiener die van een feestje thuiskwamen, een andere tiener met een diepe snee in zijn voet om drie uur 's nachts.
Doe daar de nodige cocktail van slaapmiddel, pijnstiller en LDN bij en je weet dat ik als een zombie door het huis zwalpte.
Geradbraakt en met een lichaam dat een gevaarlijk diep dof broeierig gevoel uitstraalt, sta ik op. Geen enkele andere kwaal geeft dit gevoel. Even was ik het vergeten maar nu friste het ongenadig mijn geheugen op.
Het is al voorbij 9u00. Alles deed bovendien weer pijn.
Mijn geduld is beperkt en ik breng de jongste naar de kinderopvang. Zelfs de boterhammen smeren valt me zwaar vandaag. Eenmaal thuis ga ik terug naar bed en zet de wekker op 13u50. Vandaag komt een jeugdvriendin langs die ik in anderhalf jaar niet meer heb gezien. Het is niet de moment om af te bellen.
Ze is zelf patient bij Dr Coucke wegens lupus, epilepsie en fibromyalgie en na enkele maanden fel verbeterd van vermoeidheids- en pijnklachten. Haar moeder na twintig jaar CVS gesukkel en twee jaar rolstoel, loopt nu ook weer "gezond" rond.
De baxters van Dr Coucke werken duidelijk. En dat zonder cortisone. Als ik haar daar zo fit en vol rondingen in de zetel zie zitten, denk ik, misschien moet ik wel eens een afspraak maken.
Doe daar de nodige cocktail van slaapmiddel, pijnstiller en LDN bij en je weet dat ik als een zombie door het huis zwalpte.
Geradbraakt en met een lichaam dat een gevaarlijk diep dof broeierig gevoel uitstraalt, sta ik op. Geen enkele andere kwaal geeft dit gevoel. Even was ik het vergeten maar nu friste het ongenadig mijn geheugen op.
Het is al voorbij 9u00. Alles deed bovendien weer pijn.
Mijn geduld is beperkt en ik breng de jongste naar de kinderopvang. Zelfs de boterhammen smeren valt me zwaar vandaag. Eenmaal thuis ga ik terug naar bed en zet de wekker op 13u50. Vandaag komt een jeugdvriendin langs die ik in anderhalf jaar niet meer heb gezien. Het is niet de moment om af te bellen.
Ze is zelf patient bij Dr Coucke wegens lupus, epilepsie en fibromyalgie en na enkele maanden fel verbeterd van vermoeidheids- en pijnklachten. Haar moeder na twintig jaar CVS gesukkel en twee jaar rolstoel, loopt nu ook weer "gezond" rond.
De baxters van Dr Coucke werken duidelijk. En dat zonder cortisone. Als ik haar daar zo fit en vol rondingen in de zetel zie zitten, denk ik, misschien moet ik wel eens een afspraak maken.
Dag 185 Mirakel
De hoofdpijn en ligpijn is nog steeds weg. Wat een verandering in levenskwaliteit.
Oma en de osteopaat krijgen de foto te zien van de leverstenen en kunnen hun ogen niet geloven.
De kapper wordt voorgedragen bij de paus voor een mirakel. Ik zie er geweldig uit na enkele uren en mijn zonen beamen het volmondig. Tien jaar jonger.
Ik verzaak in mijn enthousiasme een middagdut te doen. Mijn leesplezier neemt de overhand. Een fout waar ik spijt van zal hebben.
Oma en de osteopaat krijgen de foto te zien van de leverstenen en kunnen hun ogen niet geloven.
De kapper wordt voorgedragen bij de paus voor een mirakel. Ik zie er geweldig uit na enkele uren en mijn zonen beamen het volmondig. Tien jaar jonger.
Ik verzaak in mijn enthousiasme een middagdut te doen. Mijn leesplezier neemt de overhand. Een fout waar ik spijt van zal hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)