Gisteren was de meest intense dag sinds mijn total crash in november 2008. Een autorit van 90 km, gaan lunchen bij een vriendin én gaan slapen na 21 uur. Een mijlpaal.
Hoe ik me voel? Slecht gezind. Niet omdat ik ongelukkig ben. Mijn lijf is o.p. en dan ben ik zeer snel geïrriteerd. Maar ... niet ziek vandaag! Het spook is nu helemaal in zijn spelonk verdwenen ook al heb ik hem gisteren gesard en uitgedaagd.
Ik word even wakker dankzij een klein aapje dat naast mijn bed staat en vraagt hoe laat het is. Véél te vroeg! Hubby staat voor één keer op. Een uur later is het mijn beurt.
We gaan naar Sunparks vandaag. De jongste heeft geen "vakantie" gehad deze zomer en voelt zich tekortgedaan. Ziet en hoort dat zijn klasgenootjes naar de zee, strand en bergen zijn geweest.
Ik val om van uitputting in de auto, vervolgens in Sunparks. Toeval wil dat ik een bank inpalm net naast een (vroegere) klant. Gelukkig is hij geen grote prater.
Iedereen wil dat ik mee het water inkom. Brrr, veel te koud en te druk. Laat mij maar liggen.
Het is al laat als we doorgaan, de kinderen vonden het geweldig. Ik droom van een auto met een bed in.
Tip:
Tips om fibromyalgiepijn te verduidelijken
De National Fibromyalgia Association (VS.) heeft volgende tip om jou fibropijn duidelijk te maken aan je omgeving.
Laat hen het volgende doen:
1. Zet een wasknijper op de top van je vinger.
2. Zet de keukenwekker op 30 minuten of houd de klok in het oog.
3. Kijk hoe lang je dit volhoudt: 15 minuten, 10 minuten, 5 minuten?
4. Probeer je nu eens voor te stellen dat je die pijn altijd hebt. Dan kan je begrijpen wat het is om constant pijn te hebben.
Maar mensen met fibromyalgie kunnen de pijn niet weghalen door de wasknijper eraf te halen.
zondag 5 september 2010
Dag 189 Allergoloog
Het broeierige zit er nog in. Het beest zit weer onder zijn steen, alleen zijn staart zwiept af en toe nog eens. De officiële koorts was weg, nu nog dat griepgevoel.
Vandaag staat een vuurproef op het programma: 45 km rijden naar Gent. Afspraak bij een professor, allergoloog en immunoloog. Mijn derde (lange) autorit dit jaar. Had stiekem gehoopt dat hubby zou voorstellen te rijden, niet dus.
De jongste gaat mee, hij was de aanleiding, herinner u de vlekken enkele weken geleden.
Het bleek een maat voor niets. De professor praatte me onder tafel. Deed alsof zijn neus bloedde. Ik kreeg niet gezegd wat ik wilde zeggen. Haperend verstand. Voelt dementie ook zo aan? Je weet het maar het lukt niet? En ondertussen draait de wereld door?
Zonder veel resultaat terug naar huis. 90 km in de benen.
Dan maar een boterham gaan eten bij een boezemvriendin die op vakantie vertrok. Niets heerlijker dan buiten een hapje eten. Ik had de trip overleefd en kreeg eten geserveerd. Het was een foute dag, fout eten hoorde daar bij.
Op de terugweg heb ik een vriendje opgepikt zodat de jongste een speelkameraadje had terwijl ik zou slapen. Tegen 19u terug wakker geworden, tegen dan was het tijd om te eten. Goed 5 uur geslapen dus.
Mijn foute dag helemaal afgewerkt door voor de eerste keer in anderhalf jaar uit te gaan. Het kon niet meer stuk, ben een glas (thee) gaan drinken.
Heb nog wel genipt aan het glaasje cava van de kameraad maar na drie slokken kreeg ik zo'n ellendig gevoel dat ik hoopte dat hij niet zou vragen om recht te staan en door te gaan. Alsof mijn lijf in stukken aan elkaar hing. Van drie slokjes ... Ben nog net thuisgeraakt na een dik uur. Het was halféén. Ruim drie uur later dan mijn bioritme. Voelde me oud en versleten.
Vandaag staat een vuurproef op het programma: 45 km rijden naar Gent. Afspraak bij een professor, allergoloog en immunoloog. Mijn derde (lange) autorit dit jaar. Had stiekem gehoopt dat hubby zou voorstellen te rijden, niet dus.
De jongste gaat mee, hij was de aanleiding, herinner u de vlekken enkele weken geleden.
Het bleek een maat voor niets. De professor praatte me onder tafel. Deed alsof zijn neus bloedde. Ik kreeg niet gezegd wat ik wilde zeggen. Haperend verstand. Voelt dementie ook zo aan? Je weet het maar het lukt niet? En ondertussen draait de wereld door?
Zonder veel resultaat terug naar huis. 90 km in de benen.
Dan maar een boterham gaan eten bij een boezemvriendin die op vakantie vertrok. Niets heerlijker dan buiten een hapje eten. Ik had de trip overleefd en kreeg eten geserveerd. Het was een foute dag, fout eten hoorde daar bij.
Op de terugweg heb ik een vriendje opgepikt zodat de jongste een speelkameraadje had terwijl ik zou slapen. Tegen 19u terug wakker geworden, tegen dan was het tijd om te eten. Goed 5 uur geslapen dus.
Mijn foute dag helemaal afgewerkt door voor de eerste keer in anderhalf jaar uit te gaan. Het kon niet meer stuk, ben een glas (thee) gaan drinken.
Heb nog wel genipt aan het glaasje cava van de kameraad maar na drie slokken kreeg ik zo'n ellendig gevoel dat ik hoopte dat hij niet zou vragen om recht te staan en door te gaan. Alsof mijn lijf in stukken aan elkaar hing. Van drie slokjes ... Ben nog net thuisgeraakt na een dik uur. Het was halféén. Ruim drie uur later dan mijn bioritme. Voelde me oud en versleten.
Dag 188 Wijs
Nog steeds een rotslecht en doorziek gevoel. Alsof alle snaren gespannen staan en trillen bij de minste beweging.
Alles gaat traag en met de wijsheid van een oud vrouwtje wacht ik het einde van de dag af. Mijn lever is gevoelig. Mijn mond gevoelloos. Mijn hormonen gooien mijn buik overhoop.
Alleen een douche en aankleden, een beetje lezen. Dat wordt het vandaag.
Wachten tot het beest weer onder zijn steen kruipt en ik mijn leven terugkrijg. Morgen is een nieuwe dag.
Alles gaat traag en met de wijsheid van een oud vrouwtje wacht ik het einde van de dag af. Mijn lever is gevoelig. Mijn mond gevoelloos. Mijn hormonen gooien mijn buik overhoop.
Alleen een douche en aankleden, een beetje lezen. Dat wordt het vandaag.
Wachten tot het beest weer onder zijn steen kruipt en ik mijn leven terugkrijg. Morgen is een nieuwe dag.
donderdag 12 augustus 2010
Dag 187 Rotbeest
Het spook is terug. Het zit nog ergens onder een steen te loeren maar het roert zich duidelijk. Mijn stem is hees. Mijn vlees voelt aan als bedorven. Mijn adem ruikt naar alcohol. Mijn bloed borrelt als zuur door mijn aderen en alles gaat weer een versnelling trager. Mijn oksels doen pijn. Mijn borstkast ook. Bah slecht in mijn vel.
Hubby heeft al weken geleden een stapel van me gekregen om bij de belastingen binnen te brengen maar begrijpt er zelf geen jota van. Hij wil me wel brengen. De collega van de ambtenaar heeft zich namelijk vergist. Het gaat om teruggave van geld en dat kunnen we in deze tijden gebruiken.
Ik lig de rit plat, het is maar 2 kilometer.
De uren van de namiddag tikken voorbij terwijl ik koortsig onder de dons slaap. Waggelend kom ik naar beneden.
De pot met gesneden abrikozen en suiker staat sinds gisteren te weken. Vandaag zou ik een paar potjes confituur maken. Zwetend van de koorts sta ik boven de dampende pot. Terwijl ik sta te draaien in de suikerbrij vraag ik me af wat het spook heeft wakkergemaakt.
Ze weten nog niet waar het virus zich schuilhoudt. Misschien is het de lever en heb ik het getriggerd met de leverreiniging? Of is het de maandelijkse cyclus die nu begint en dus de vrouwelijke hormonen? Of heb ik de afgelopen twee weken teveel gelezen en te weinig geslapen?
De laatste keer dat het spook zich zo duidelijk manifesteerde was 22 mei jl. Rotbeest.
Hubby heeft al weken geleden een stapel van me gekregen om bij de belastingen binnen te brengen maar begrijpt er zelf geen jota van. Hij wil me wel brengen. De collega van de ambtenaar heeft zich namelijk vergist. Het gaat om teruggave van geld en dat kunnen we in deze tijden gebruiken.
Ik lig de rit plat, het is maar 2 kilometer.
De uren van de namiddag tikken voorbij terwijl ik koortsig onder de dons slaap. Waggelend kom ik naar beneden.
De pot met gesneden abrikozen en suiker staat sinds gisteren te weken. Vandaag zou ik een paar potjes confituur maken. Zwetend van de koorts sta ik boven de dampende pot. Terwijl ik sta te draaien in de suikerbrij vraag ik me af wat het spook heeft wakkergemaakt.
Ze weten nog niet waar het virus zich schuilhoudt. Misschien is het de lever en heb ik het getriggerd met de leverreiniging? Of is het de maandelijkse cyclus die nu begint en dus de vrouwelijke hormonen? Of heb ik de afgelopen twee weken teveel gelezen en te weinig geslapen?
De laatste keer dat het spook zich zo duidelijk manifesteerde was 22 mei jl. Rotbeest.
Dag 186 Coucke
De nacht was rampzalig. Een slapeloos kind dat mijn bed onveilig maakte, een hongerige mug, een lawaaierige hubby en tiener die van een feestje thuiskwamen, een andere tiener met een diepe snee in zijn voet om drie uur 's nachts.
Doe daar de nodige cocktail van slaapmiddel, pijnstiller en LDN bij en je weet dat ik als een zombie door het huis zwalpte.
Geradbraakt en met een lichaam dat een gevaarlijk diep dof broeierig gevoel uitstraalt, sta ik op. Geen enkele andere kwaal geeft dit gevoel. Even was ik het vergeten maar nu friste het ongenadig mijn geheugen op.
Het is al voorbij 9u00. Alles deed bovendien weer pijn.
Mijn geduld is beperkt en ik breng de jongste naar de kinderopvang. Zelfs de boterhammen smeren valt me zwaar vandaag. Eenmaal thuis ga ik terug naar bed en zet de wekker op 13u50. Vandaag komt een jeugdvriendin langs die ik in anderhalf jaar niet meer heb gezien. Het is niet de moment om af te bellen.
Ze is zelf patient bij Dr Coucke wegens lupus, epilepsie en fibromyalgie en na enkele maanden fel verbeterd van vermoeidheids- en pijnklachten. Haar moeder na twintig jaar CVS gesukkel en twee jaar rolstoel, loopt nu ook weer "gezond" rond.
De baxters van Dr Coucke werken duidelijk. En dat zonder cortisone. Als ik haar daar zo fit en vol rondingen in de zetel zie zitten, denk ik, misschien moet ik wel eens een afspraak maken.
Doe daar de nodige cocktail van slaapmiddel, pijnstiller en LDN bij en je weet dat ik als een zombie door het huis zwalpte.
Geradbraakt en met een lichaam dat een gevaarlijk diep dof broeierig gevoel uitstraalt, sta ik op. Geen enkele andere kwaal geeft dit gevoel. Even was ik het vergeten maar nu friste het ongenadig mijn geheugen op.
Het is al voorbij 9u00. Alles deed bovendien weer pijn.
Mijn geduld is beperkt en ik breng de jongste naar de kinderopvang. Zelfs de boterhammen smeren valt me zwaar vandaag. Eenmaal thuis ga ik terug naar bed en zet de wekker op 13u50. Vandaag komt een jeugdvriendin langs die ik in anderhalf jaar niet meer heb gezien. Het is niet de moment om af te bellen.
Ze is zelf patient bij Dr Coucke wegens lupus, epilepsie en fibromyalgie en na enkele maanden fel verbeterd van vermoeidheids- en pijnklachten. Haar moeder na twintig jaar CVS gesukkel en twee jaar rolstoel, loopt nu ook weer "gezond" rond.
De baxters van Dr Coucke werken duidelijk. En dat zonder cortisone. Als ik haar daar zo fit en vol rondingen in de zetel zie zitten, denk ik, misschien moet ik wel eens een afspraak maken.
Dag 185 Mirakel
De hoofdpijn en ligpijn is nog steeds weg. Wat een verandering in levenskwaliteit.
Oma en de osteopaat krijgen de foto te zien van de leverstenen en kunnen hun ogen niet geloven.
De kapper wordt voorgedragen bij de paus voor een mirakel. Ik zie er geweldig uit na enkele uren en mijn zonen beamen het volmondig. Tien jaar jonger.
Ik verzaak in mijn enthousiasme een middagdut te doen. Mijn leesplezier neemt de overhand. Een fout waar ik spijt van zal hebben.
Oma en de osteopaat krijgen de foto te zien van de leverstenen en kunnen hun ogen niet geloven.
De kapper wordt voorgedragen bij de paus voor een mirakel. Ik zie er geweldig uit na enkele uren en mijn zonen beamen het volmondig. Tien jaar jonger.
Ik verzaak in mijn enthousiasme een middagdut te doen. Mijn leesplezier neemt de overhand. Een fout waar ik spijt van zal hebben.
Dag 184 Anders en beter
De hoofdpijn is weer gezakt. De ik-maak-je-wakker-pijn is weg vandaag. Een goede dag dus. Fit in mijn hoofd zelfs. En honger!
Alleen jaag ik mezelf schrik aan in de spiegel met mijn spokenkapsel en dito trekken. Ik lijk net mijn moeder. Morgen naar de kapper. Het is beslist. Ik ga enkele uren commerciële muziek en jeuk van de verf trotseren om er toonbaar uit te zien.
Op mijn To Do lijst staat vandaag: "Clients buy difference. What is yours?"
Mijn toekomstplannen worden onderworpen aan een strenge blik. Krijg ik verwoord wat ik ooit anders en beter dan al die anderen wil aanbieden?
Laat opgebleven. Hihi wat een mens laat kan noemen, 22u30. Dat is toch ruim extra 2 uur later dan gemiddeld. Ik had een energieboost. Zou het van de leverreiniging zijn geweest?
Alleen jaag ik mezelf schrik aan in de spiegel met mijn spokenkapsel en dito trekken. Ik lijk net mijn moeder. Morgen naar de kapper. Het is beslist. Ik ga enkele uren commerciële muziek en jeuk van de verf trotseren om er toonbaar uit te zien.
Op mijn To Do lijst staat vandaag: "Clients buy difference. What is yours?"
Mijn toekomstplannen worden onderworpen aan een strenge blik. Krijg ik verwoord wat ik ooit anders en beter dan al die anderen wil aanbieden?
Laat opgebleven. Hihi wat een mens laat kan noemen, 22u30. Dat is toch ruim extra 2 uur later dan gemiddeld. Ik had een energieboost. Zou het van de leverreiniging zijn geweest?
zondag 8 augustus 2010
De waarheid over ME/CVS
De ENIGE ECHTE waarheid over ME/CVS, nu ook in het Nederlands.
http://www.oslersweb.com/
Met dank aan Hillary Johnson
http://www.oslersweb.com/
Met dank aan Hillary Johnson
Dag 183 Oogst
De eerste oogst is binnen lol. Een honderdtal steentjes zijn er al uit. De grootsten lijken net een knikker, de kleinsten hebben de grootte van een tomatenpit. De kleur varieert van lichtgroen, lichtbruin en zwart.
Ik heb er een foto van genomen. Indien interesse, wil ik het wel downloaden later.
Mijn eerste gevoel is er eentje van "verlichting". Ik ben blij te hebben doorgezet. Nu begrijp ik dat je het moet doen als je je wat beter voelt en niet als je last van een ontsteking hebt.
Deze nacht kwamen er regelmatig doodsgedachten naar boven. Heel tegenstrijdig. Ik dacht: je bent bezig met je lever te ontgiften, met je lichaam een nieuwe kans te geven en jij wil dood. Ik was dit hele ziekzijn en pijn hebben zo beu, het perspectief op een beperkt leven, ... Dat terwijl ik zoveel plannen heb.
Inmiddels heb ik nog twee van die gifbekers mogen drinken deze voormiddag. Het zet de kanalen van de gal en lever open en werkt tevens laxerend. Allemaal voor het goede doel dus.
Ze liggen iets minder op mijn maag dan gisteren. Het verlichtte gevoel blijft. Fysiek alsof er een last is weggevallen en het hoofd lijkt iets helderder. De pijn is jammer genoeg gebleven.
De wc-pot is mijn beste vriend vandaag. Ik loop heen en weer en collecteer met een zeef mijn steentjes alsof het goudklompjes zijn. Soms komen er een tiental kleintjes uit, dan weer enkelingen van het formaal van een erwt of knikker.
De handzeep en ontsmettingsgel komen goed van pas. Het blijft een boeltje. Mijn neuraal arts wilde een foto van de steentjes en alsook het aantal. Ik schat een ruime 150. De rest mag in de pot verdwijnen nu.
Tegen de middag ga ik onder de douche, niets beter na een gebroken nacht en ontelbare keren liggen ziften. Een glaasje appelsap en vervolgens onder de wol. Ditmaal val ik bijna onmiddellijk in slaap.
Mijn lever steekt een beetje in de zij, niet te veel. Daar had ik niets over gelezen. Wellicht nog wat steentjes die loskomen.
Ik heb er een foto van genomen. Indien interesse, wil ik het wel downloaden later.
Mijn eerste gevoel is er eentje van "verlichting". Ik ben blij te hebben doorgezet. Nu begrijp ik dat je het moet doen als je je wat beter voelt en niet als je last van een ontsteking hebt.
Deze nacht kwamen er regelmatig doodsgedachten naar boven. Heel tegenstrijdig. Ik dacht: je bent bezig met je lever te ontgiften, met je lichaam een nieuwe kans te geven en jij wil dood. Ik was dit hele ziekzijn en pijn hebben zo beu, het perspectief op een beperkt leven, ... Dat terwijl ik zoveel plannen heb.
Inmiddels heb ik nog twee van die gifbekers mogen drinken deze voormiddag. Het zet de kanalen van de gal en lever open en werkt tevens laxerend. Allemaal voor het goede doel dus.
Ze liggen iets minder op mijn maag dan gisteren. Het verlichtte gevoel blijft. Fysiek alsof er een last is weggevallen en het hoofd lijkt iets helderder. De pijn is jammer genoeg gebleven.
De wc-pot is mijn beste vriend vandaag. Ik loop heen en weer en collecteer met een zeef mijn steentjes alsof het goudklompjes zijn. Soms komen er een tiental kleintjes uit, dan weer enkelingen van het formaal van een erwt of knikker.
De handzeep en ontsmettingsgel komen goed van pas. Het blijft een boeltje. Mijn neuraal arts wilde een foto van de steentjes en alsook het aantal. Ik schat een ruime 150. De rest mag in de pot verdwijnen nu.
Tegen de middag ga ik onder de douche, niets beter na een gebroken nacht en ontelbare keren liggen ziften. Een glaasje appelsap en vervolgens onder de wol. Ditmaal val ik bijna onmiddellijk in slaap.
Mijn lever steekt een beetje in de zij, niet te veel. Daar had ik niets over gelezen. Wellicht nog wat steentjes die loskomen.
Dag 182 No to do Anymore
We rommelen en stommelen voorzichtig. Zetten de kussens van de zetel recht. De was wordt geplooid.
Mijn nieuw voornemen is me niet meer te ergeren aan het immobilisme van de pubers en hubby.
Oftewel een NOT TO DO actie voor de rest van mijn dagen. Ik weiger mijn humeur nog afhankelijk te maken van andermans acties (of zoals in dit geval immobilisme).
Anderhalf jaar lam en doodziek in je bed liggen en kijken op witte muren en gaten en zwarte draadjes uit het plafond zijn voorbij. Nu staan de dozen van de verhuis er nog steeds. We hebben nog geen kasten. Alle meubelstukken vloeken bij elkaar. Het tapijt, de zetels, geen gordijnen, ... Ik ga er werk van maken. Mijn huis zal een gezellig plekje worden. Ook al duurt het 10 jaar.
De eerste puber kruipt uit zijn bed tegen 14 uur, de volgende tegen 16 uur. Uitslapen noemen ze dat. De verwijten vliegen door de lucht.
Wie is er hier op ziekteverlof? Wie zou er moeten uitslapen? Daar gaat mijn goed voornemen. Morgen probeer ik het opnieuw. En de wasmand mogen ze mee naar boven nemen! Weer mislukt.
Hubby verkondigt doodleuk dat hij dringend weg moet naar een salsa-les. Een mens voor een voldongen feit zetten terwijl ik had gerekend op een rustige (fysiek - emotioneel) avond met de leverontgiftiging.
Het produkt ligt zwaar op mijn maag. Ik moet nog net niet overgeven en voel me misselijk. Ik lig stilletjes op de bank terwijl het produkt zijn werking doet. De jongste is nog bij een vriendin, ze zijn laat.
Het is na 21u als ze terugkomen. De tranen rollen over mijn gezicht als de deur dichtgaat. De pubers zijn bezig met tv of computer. Ik sta er alleen voor. De jongste heeft onmiddellijk door dat er iets niet pluis is, vraagt nog even naar zijn papa en volgt dan gedwee naar de badkamer.
Hij ligt snel in zijn bed en respecteert mijn vraag om me ditmaal echt niet meer te storen. Ik concentreer me op mijn lever en visualiseer piepkleine mannetjes die de leverstenen als rotsblokken naar buiten rollen. Gerommel in de leverstreek. Opnieuw.
De nacht verloopt chaotisch. Gek hoe een mens zo slecht slaapt in zijn eigen bed en in een slaapkliniek aan één stuk door. De ligpijn, spierpijn en hoofdpijn zit er nu ook wel voor iets tussen.
Morgen gaan we zien of er steentjes uit de lever zijn gekomen zoals schrijver Andreas Moriz beweert. Hopelijk heb ik het allemaal goed gedaan.
Mijn nieuw voornemen is me niet meer te ergeren aan het immobilisme van de pubers en hubby.
Oftewel een NOT TO DO actie voor de rest van mijn dagen. Ik weiger mijn humeur nog afhankelijk te maken van andermans acties (of zoals in dit geval immobilisme).
Anderhalf jaar lam en doodziek in je bed liggen en kijken op witte muren en gaten en zwarte draadjes uit het plafond zijn voorbij. Nu staan de dozen van de verhuis er nog steeds. We hebben nog geen kasten. Alle meubelstukken vloeken bij elkaar. Het tapijt, de zetels, geen gordijnen, ... Ik ga er werk van maken. Mijn huis zal een gezellig plekje worden. Ook al duurt het 10 jaar.
De eerste puber kruipt uit zijn bed tegen 14 uur, de volgende tegen 16 uur. Uitslapen noemen ze dat. De verwijten vliegen door de lucht.
Wie is er hier op ziekteverlof? Wie zou er moeten uitslapen? Daar gaat mijn goed voornemen. Morgen probeer ik het opnieuw. En de wasmand mogen ze mee naar boven nemen! Weer mislukt.
Hubby verkondigt doodleuk dat hij dringend weg moet naar een salsa-les. Een mens voor een voldongen feit zetten terwijl ik had gerekend op een rustige (fysiek - emotioneel) avond met de leverontgiftiging.
Het produkt ligt zwaar op mijn maag. Ik moet nog net niet overgeven en voel me misselijk. Ik lig stilletjes op de bank terwijl het produkt zijn werking doet. De jongste is nog bij een vriendin, ze zijn laat.
Het is na 21u als ze terugkomen. De tranen rollen over mijn gezicht als de deur dichtgaat. De pubers zijn bezig met tv of computer. Ik sta er alleen voor. De jongste heeft onmiddellijk door dat er iets niet pluis is, vraagt nog even naar zijn papa en volgt dan gedwee naar de badkamer.
Hij ligt snel in zijn bed en respecteert mijn vraag om me ditmaal echt niet meer te storen. Ik concentreer me op mijn lever en visualiseer piepkleine mannetjes die de leverstenen als rotsblokken naar buiten rollen. Gerommel in de leverstreek. Opnieuw.
De nacht verloopt chaotisch. Gek hoe een mens zo slecht slaapt in zijn eigen bed en in een slaapkliniek aan één stuk door. De ligpijn, spierpijn en hoofdpijn zit er nu ook wel voor iets tussen.
Morgen gaan we zien of er steentjes uit de lever zijn gekomen zoals schrijver Andreas Moriz beweert. Hopelijk heb ik het allemaal goed gedaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)