Negen uur deze ochtend. En dat voor een ochtendmens. Grinnik.
Ditmaal wel een slaappilletje genomen, een kwartje. Heb maar een beetje valsgespeeld met de ontgiftigingskuur.
Hubby ging weer op stap en ik had geen zin om een halve nacht mijn nagels op te eten van ergernis.
De conditie was beter vandaag. Dan maar geprofiteerd om een stoofpot voor te bereiden. Als hubby vanavond nog eens onverwacht verdwijnt, heb ik tenminste eten klaar staan.
De hoofdpijn is gezakt, het lijf wil beter mee. Ditmaal trap ik niet in de val. De bezem blijft in de kast, de strijk blijft staan.
Een vriendje komt spelen, hubby gaat werken in de tuin. Zo iedereen is bezig, ik kan lekker blijven lezen ditmaal.
Info:
Als je pijnstillers neemt: aspirine (Bayer), ibuprofen (Advil), indomethacine (Indocin), naproxen (Aleve) en nabumetone (Relafen) kan je een tekort hebben aan foliumzuur, ijzer, vitamine C en zink.
Foliumzuur is essentieel voor de genezing van de cel en algemene cellullaire gezondheid. IJzer helpt je om je om bloed op te bouwen. Vitamine C en zink zijn nodig voor het immuunsysteem, wondgenezing en gezonde huid en haren.
Deze voedingsmiddelen zijn goed: kool, citrusvruchten, boerenkool, linzen, lam en pompoenpitten.
Neem dagelijks bij gebruik van pijnstillers : B-50 complex met 400 mcg foliumzuur en een multivitamine met 250 mg vitamine C en 15 mg zink.
Bron: http://healthosity.blogspot.com/2009_10_01_archive.htm
woensdag 4 augustus 2010
zondag 1 augustus 2010
Dag 175 Onzichtbaar
Vandaag haar nog eens wassen. Pfff, zie daar tegenop. Zo 's morgens vroeg al energie uitgeven. Met een nat hoofd ga ik naar de bakker. We drogen het straks wel.
We eten een hapje, gaan terug slapen. Hubby werkt dit weekend niet. Kan hij voor de jongste zorgen. Het is 13 uur als ik wakker word. Dat haar steekt inmiddels alle richtingen uit. Toch maar eens de haardroger bovenhalen.
De jongste mag bij een vriendje gaan spelen. Hubby en ik besluiten samen te gaan wandelen. Dat hebben we in geen jaren meer gedaan.
Na een paar honderd meter blijkt dat ik zijn tempo niet kan volgen. Alsof een onzichtbare kracht me tegenwerkt. Ik geraak niet vooruit. Hubby vraagt zich af waar ik ben, draait zich om en past zijn tempo aan.
Mijn ogen zoeken een stoel om te rusten. Niets te zien.
Dan in de verte een terrasje. Ik nodig hem uit voor een koffie. Het werkt. Hij heeft het niet direct door.
Mijn knieën kunnen een beetje smeerolie gebruiken. De trappen naar het toilet zijn een pijnlijk extraatje.
Vanavond geen kinderen in bed. Ik wil lekker slapen zonder blauwe plekken.
We eten een hapje, gaan terug slapen. Hubby werkt dit weekend niet. Kan hij voor de jongste zorgen. Het is 13 uur als ik wakker word. Dat haar steekt inmiddels alle richtingen uit. Toch maar eens de haardroger bovenhalen.
De jongste mag bij een vriendje gaan spelen. Hubby en ik besluiten samen te gaan wandelen. Dat hebben we in geen jaren meer gedaan.
Na een paar honderd meter blijkt dat ik zijn tempo niet kan volgen. Alsof een onzichtbare kracht me tegenwerkt. Ik geraak niet vooruit. Hubby vraagt zich af waar ik ben, draait zich om en past zijn tempo aan.
Mijn ogen zoeken een stoel om te rusten. Niets te zien.
Dan in de verte een terrasje. Ik nodig hem uit voor een koffie. Het werkt. Hij heeft het niet direct door.
Mijn knieën kunnen een beetje smeerolie gebruiken. De trappen naar het toilet zijn een pijnlijk extraatje.
Vanavond geen kinderen in bed. Ik wil lekker slapen zonder blauwe plekken.
Dag 174 Cement
De nacht was geen echt succes. De jongste miste zijn papa, wilde kost wat kost in het grote bed slapen. Mama was te moe om weerstand te bieden.
Om drie uur was papa nog steeds niet thuis en bleek de jongste inmiddels het hele bed te hebben verkend door 360° te draaien in zijn slaap. Met de regelmaat van de klok, kreeg ik dus een klap. Gedaan met slapen om van de pijnlijke spieren nog maar te zwijgen.
Tegen dan was ik het spuugzat en klaarwakker. Toen kwam hubby ook thuis. "Slaap jij niet?", was hij verbaasd. Die had duidelijk gerekend op mijn slaappilletje om zijn uitspattingen te verbergen.
Relatief geradbraakt doorloop ik de dag. Het ene moment loop ik rond, even later lig ik uitgeteld op de bank, dan sta ik weer op, dan ga ik weer slapen. Mijn benen lijken net holle buizen van cement, zo zwaar en vanbinnen kolkt, tintelt en borrelt er een gloeiend hete massa.
Mijn borstkast is ingesnoerd als in een korset en mijn hoofd staat op ontploffen. Al mijn radertjes zitten onder het zand. Ik zak weg in slaap maar de wekker rinkelt ongenadig.
We gaan naar het park met de vriendin zoals afgesproken en doen ons tegoed aan de rust onder de bomen. De zomer is terug in het land. Dit was leuk.
Om drie uur was papa nog steeds niet thuis en bleek de jongste inmiddels het hele bed te hebben verkend door 360° te draaien in zijn slaap. Met de regelmaat van de klok, kreeg ik dus een klap. Gedaan met slapen om van de pijnlijke spieren nog maar te zwijgen.
Tegen dan was ik het spuugzat en klaarwakker. Toen kwam hubby ook thuis. "Slaap jij niet?", was hij verbaasd. Die had duidelijk gerekend op mijn slaappilletje om zijn uitspattingen te verbergen.
Relatief geradbraakt doorloop ik de dag. Het ene moment loop ik rond, even later lig ik uitgeteld op de bank, dan sta ik weer op, dan ga ik weer slapen. Mijn benen lijken net holle buizen van cement, zo zwaar en vanbinnen kolkt, tintelt en borrelt er een gloeiend hete massa.
Mijn borstkast is ingesnoerd als in een korset en mijn hoofd staat op ontploffen. Al mijn radertjes zitten onder het zand. Ik zak weg in slaap maar de wekker rinkelt ongenadig.
We gaan naar het park met de vriendin zoals afgesproken en doen ons tegoed aan de rust onder de bomen. De zomer is terug in het land. Dit was leuk.
Dag 173 Last minute
Vandaag is extra rustdag. Morgennamiddag heb ik afgesproken bij een vriendin met de jongste dus we sparen elke stap.
De pijn trekt feller door mijn armen tot in mijn handen, de rekoefeningen verlichten tijdelijk. Ik kneed mezelf waar ik kan. Hubby moppert dat hij me niet meer vastpakken, ik plooi dubbel onder elke knuffel.
Mieren kruipen onder leden, hoofdpijn achtervolgt me overal.
Geen mentale inspanning vandaag, mijn hersenpan pruttelt nog na van de inspanning de afgelopen dagen. Alleen een wasmachine kan op mijn goedkeuring rekenen. Veel hersencellen moet ik daarvoor niet gebruiken. De moderne machines zijn voorgeprogrammeerd. En was ophangen, is een vorm van stretchen.
De musjes in de voortuin worden mijn spektakel. De voorbijkomende sportwandelaars en fietsers worden benijd. En boekje over interieur moet inspiratie leveren voor de kale muren. Langzaam vallen de ogen toe. Tot de wekker gaat.
Hubby komt niet thuis eten vandaag. Een last minute verwittiging via sms. Koken met lege batterijen.
De ontgiftingskuur houdt in zoveel mogelijk medicatie te mijden. Vanavond geen slaapmedicatie dus.
De pijn trekt feller door mijn armen tot in mijn handen, de rekoefeningen verlichten tijdelijk. Ik kneed mezelf waar ik kan. Hubby moppert dat hij me niet meer vastpakken, ik plooi dubbel onder elke knuffel.
Mieren kruipen onder leden, hoofdpijn achtervolgt me overal.
Geen mentale inspanning vandaag, mijn hersenpan pruttelt nog na van de inspanning de afgelopen dagen. Alleen een wasmachine kan op mijn goedkeuring rekenen. Veel hersencellen moet ik daarvoor niet gebruiken. De moderne machines zijn voorgeprogrammeerd. En was ophangen, is een vorm van stretchen.
De musjes in de voortuin worden mijn spektakel. De voorbijkomende sportwandelaars en fietsers worden benijd. En boekje over interieur moet inspiratie leveren voor de kale muren. Langzaam vallen de ogen toe. Tot de wekker gaat.
Hubby komt niet thuis eten vandaag. Een last minute verwittiging via sms. Koken met lege batterijen.
De ontgiftingskuur houdt in zoveel mogelijk medicatie te mijden. Vanavond geen slaapmedicatie dus.
Dag 172 Waka
Alles blijft liggen. Ik dus ook. Dezer dagen slaap ik als een os.
Mijn aders liggen opvallend dik op mijn vel dezer dagen als ik ze laat hangen. Een onprettig gevoel. Sinds jaren heb ik wel opvallende aders gehad zoals fitness freaks. Nu nog de fitness ...
Herinner u dat energieke gevoel, die kick die je krijgt als je zo'n uurtje hebt gesport. De endorfines die door je lichaam razen. De geur van muffe sportschoenen, zweterige t-shirts, ...
Nu enkel dat lijf dat njet zegt, moe en ziek wordt van dagelijks leven waar men als gezond mens zelfs niet bij stilstaat, alles wikken en wegen om een beetje te kunnen functioneren, ...
Zoonlief kijkt naar een videoclip van Shakira, Waka. Ze straalt leven en pure energie uit, springt als een veertje, draait met die heupen, tovert de mooiste glimlach op haar gezicht, rondom haar tientallen mensen die ritmisch bewegen, ... Dat lijkt nu even een andere planeet.
Ik weiger om te accepteren dat ik dat nooit meer zal kunnen. En toch trap ik in de val. Als ik me wat beter voel, ga ik over de grens. Een brein doet je miserie rap vergeten en tegelijkertijd doet het je terug belanden in je miserie.
Tegen het middaguur kruip ik uit mijn ligzetel en besluit dan maar zelf de was op te hangen. Anders droogt die nooit. Het is alsof den duvel ermee gemoeid is. Tien minuten erna stortregent het.
Morgen start ik mijn ontgiftigingskuur van de lever. Zes dagen appelsap drinken ter voorbereiding. De appeltjes in de tuin zijn nog niet rijp maar daar ga ik niet op wachten. Ik koop vers sap in de biowinkel. Deze week geen medicijnen of vitamines. Alleen het hoogstnoodzakelijke, dus de schildklier en de migraine.
De koelkast is leeg, de katten hebben geen brokjes meer, ... Er is geen ontkomen meer aan. Ik moet naar de winkel. Heb het lang genoeg uitgesteld. Mensen beginnen te reclameren thuis, de poezen ook.
Mijn aders liggen opvallend dik op mijn vel dezer dagen als ik ze laat hangen. Een onprettig gevoel. Sinds jaren heb ik wel opvallende aders gehad zoals fitness freaks. Nu nog de fitness ...
Herinner u dat energieke gevoel, die kick die je krijgt als je zo'n uurtje hebt gesport. De endorfines die door je lichaam razen. De geur van muffe sportschoenen, zweterige t-shirts, ...
Nu enkel dat lijf dat njet zegt, moe en ziek wordt van dagelijks leven waar men als gezond mens zelfs niet bij stilstaat, alles wikken en wegen om een beetje te kunnen functioneren, ...
Zoonlief kijkt naar een videoclip van Shakira, Waka. Ze straalt leven en pure energie uit, springt als een veertje, draait met die heupen, tovert de mooiste glimlach op haar gezicht, rondom haar tientallen mensen die ritmisch bewegen, ... Dat lijkt nu even een andere planeet.
Ik weiger om te accepteren dat ik dat nooit meer zal kunnen. En toch trap ik in de val. Als ik me wat beter voel, ga ik over de grens. Een brein doet je miserie rap vergeten en tegelijkertijd doet het je terug belanden in je miserie.
Tegen het middaguur kruip ik uit mijn ligzetel en besluit dan maar zelf de was op te hangen. Anders droogt die nooit. Het is alsof den duvel ermee gemoeid is. Tien minuten erna stortregent het.
Morgen start ik mijn ontgiftigingskuur van de lever. Zes dagen appelsap drinken ter voorbereiding. De appeltjes in de tuin zijn nog niet rijp maar daar ga ik niet op wachten. Ik koop vers sap in de biowinkel. Deze week geen medicijnen of vitamines. Alleen het hoogstnoodzakelijke, dus de schildklier en de migraine.
De koelkast is leeg, de katten hebben geen brokjes meer, ... Er is geen ontkomen meer aan. Ik moet naar de winkel. Heb het lang genoeg uitgesteld. Mensen beginnen te reclameren thuis, de poezen ook.
Dag 171 Allemaal beestjes
Bloed prikken vandaag. We gaan naar oma haar werk, een privé-kliniek. Collega's bekijken me, vragen hoe het nu me gaat. Sommige kennen me al 20 jaar, anderen hebben me nog nooit gezien.
Ze zeggen dat ik hard ben vermagerd maar dat de spirit er terug inzit. Moeder berispt een nieuweling die zegt dat ik er goed uitzie met een scheef hoofd. "Je weet niet waarover je spreekt. Je hebt haar vroeger niet gekend. Ze ziet er misschien leuk uit, ze kan nauwelijks wat."
Doodziek in mijn bed lig ik inderdaad niet meer. Dan had ik dit ook niet kunnen schrijven. We zijn op de goede weg.
De prik voel ik ditmaal helemaal niet. Een unicum. Zo kunnen ze van mijn prikfobie verlossen.
Ik ga pas om halftien slapen. De jongste heeft luizen meegebracht van de kinderopvang. De gedachte aan beestjes in bed, knuffels, lakens, ... nog meer wasmachines.
Ze zeggen dat ik hard ben vermagerd maar dat de spirit er terug inzit. Moeder berispt een nieuweling die zegt dat ik er goed uitzie met een scheef hoofd. "Je weet niet waarover je spreekt. Je hebt haar vroeger niet gekend. Ze ziet er misschien leuk uit, ze kan nauwelijks wat."
Doodziek in mijn bed lig ik inderdaad niet meer. Dan had ik dit ook niet kunnen schrijven. We zijn op de goede weg.
De prik voel ik ditmaal helemaal niet. Een unicum. Zo kunnen ze van mijn prikfobie verlossen.
Ik ga pas om halftien slapen. De jongste heeft luizen meegebracht van de kinderopvang. De gedachte aan beestjes in bed, knuffels, lakens, ... nog meer wasmachines.
woensdag 28 juli 2010
Dag 170 Was
Het gaat gelukkig beter vandaag. Geen zandzakken mee te sleuren. Geen olifant die op mijn borstkast zit. Geen baseballbat dat op mijn hoofd heeft geslagen.
De jongste gaat naar de kinderopvang. Hij vindt het niet zo leuk, is liever thuis ... maar ik verdraag geen mensen om me heen. Zelfs mijn eigen kinderen niet.
Al was het maar omdat de televisie dan opgaat. Het lijkt wel of al die programma's worden ingesproken door 5 dezelfde mensen. Om nog maar te zwijgen van de lachknop die om de haverklap wordt ingedrukt bij de soapseries.
Gewoon stilte vandaag. Uitbollen van de crash gisteren. Langzaam terug in het ritme komen. Het lijf is nog extra pijnlijk, stram en stijf. We stretchen extra om wat soepeler te worden.
Ik draai een wasmachine en vergeet het op te hangen. Zo gaat die berg was nooit weggeraken.
De jongste gaat naar de kinderopvang. Hij vindt het niet zo leuk, is liever thuis ... maar ik verdraag geen mensen om me heen. Zelfs mijn eigen kinderen niet.
Al was het maar omdat de televisie dan opgaat. Het lijkt wel of al die programma's worden ingesproken door 5 dezelfde mensen. Om nog maar te zwijgen van de lachknop die om de haverklap wordt ingedrukt bij de soapseries.
Gewoon stilte vandaag. Uitbollen van de crash gisteren. Langzaam terug in het ritme komen. Het lijf is nog extra pijnlijk, stram en stijf. We stretchen extra om wat soepeler te worden.
Ik draai een wasmachine en vergeet het op te hangen. Zo gaat die berg was nooit weggeraken.
Dag 169 Wigwam
Wat is een crash? Volgens Wikipedia een fysieke storing, overbelasting, inslag, ...
Nochtans zou ik na zoveel maanden beter moeten weten. Amper enkele dagen denkwerk over het schimmelscenario en enkele uurtjes minder middagslaap en ik heb prijs. Deze zondag = crashdag.
De pubers zijn niet thuis, hubby is gaan werken, oma en opa zijn op stap.
De jongste trekt aan mijn mouw terwijl ik op de zetel lig. Wil jij een spelletje met me spelen?
Ik slaap, word wakker, val opnieuw in slaap, word wakker, val lichtjes geërgerd opnieuw in slaap, ... Uren gaan voorbij. Het is 13u en zijn buikje rammelt nu ongemeen.
Welke hap kunnen we klaarmaken zonder energie te verspillen? Rijst en groenten van gisteren opwarmen in de pan, een blikje vis opentrekken en wat citroen erbij. Het smaakt.
Hij wil nu echt spelen. De tuin in met de wilgen stengels die al sinds de herfst wachten om tot een hut getransformeerd te worden. We bouwen een kamp, leggen ons er in neer, doen samen een dutje zoals echte indianen, gaan op insectenjacht. Het regent, rap naar binnen en een vieruurtje eten.
Net geen 16 uur en ik lig terug languit op de zetel. Er komt geen einde aan de dag. Het is 19 uur als ik terug wakker word. De jongste heeft zich geïnstalleerd voor de televisie. Zou hij daar de hele tijd gezeten hebben?
Nochtans zou ik na zoveel maanden beter moeten weten. Amper enkele dagen denkwerk over het schimmelscenario en enkele uurtjes minder middagslaap en ik heb prijs. Deze zondag = crashdag.
De pubers zijn niet thuis, hubby is gaan werken, oma en opa zijn op stap.
De jongste trekt aan mijn mouw terwijl ik op de zetel lig. Wil jij een spelletje met me spelen?
Ik slaap, word wakker, val opnieuw in slaap, word wakker, val lichtjes geërgerd opnieuw in slaap, ... Uren gaan voorbij. Het is 13u en zijn buikje rammelt nu ongemeen.
Welke hap kunnen we klaarmaken zonder energie te verspillen? Rijst en groenten van gisteren opwarmen in de pan, een blikje vis opentrekken en wat citroen erbij. Het smaakt.
Hij wil nu echt spelen. De tuin in met de wilgen stengels die al sinds de herfst wachten om tot een hut getransformeerd te worden. We bouwen een kamp, leggen ons er in neer, doen samen een dutje zoals echte indianen, gaan op insectenjacht. Het regent, rap naar binnen en een vieruurtje eten.
Net geen 16 uur en ik lig terug languit op de zetel. Er komt geen einde aan de dag. Het is 19 uur als ik terug wakker word. De jongste heeft zich geïnstalleerd voor de televisie. Zou hij daar de hele tijd gezeten hebben?
Dag 168 Complottheorie
De hoofdpijn is beter vandaag. Toevallig heb ik al vier dagen nauwelijks gegeten.
De complottheorieën "hoofdpijn" spoken door mijn helder hoofd:
1) mijn darmen zijn niet geprikkeld
2) ik heb niets verkeerd gegeten, geen histamine, geen aspartaam, geen kleurstoffen, geen bewaarmiddelen, ...
3) de schimmel heeft geen eten gekregen, geen suiker, geen granen, ...
Een vriendje mag komen spelen deze voormiddag. We zetten ons in het park met een dekentje en een kussen, een boek dient als afleiding. Fluostiften dienen om de aandacht erbij te houden.
De mirabellen groeien aan de bomen. Niemand ziet ze hangen, alle ouders zijn te druk bezig met hun drankje en gezelschap.
Om 13 uur komen ze beide kids ophalen voor de bioskoop. Ik heb thuis nog brieven te schrijven die al maanden wachten. Mijn hoofd is helder, 't is nu of nooit.
De complottheorieën "hoofdpijn" spoken door mijn helder hoofd:
1) mijn darmen zijn niet geprikkeld
2) ik heb niets verkeerd gegeten, geen histamine, geen aspartaam, geen kleurstoffen, geen bewaarmiddelen, ...
3) de schimmel heeft geen eten gekregen, geen suiker, geen granen, ...
Een vriendje mag komen spelen deze voormiddag. We zetten ons in het park met een dekentje en een kussen, een boek dient als afleiding. Fluostiften dienen om de aandacht erbij te houden.
De mirabellen groeien aan de bomen. Niemand ziet ze hangen, alle ouders zijn te druk bezig met hun drankje en gezelschap.
Om 13 uur komen ze beide kids ophalen voor de bioskoop. Ik heb thuis nog brieven te schrijven die al maanden wachten. Mijn hoofd is helder, 't is nu of nooit.
dinsdag 27 juli 2010
Dag 167 Fire
Ik heb nu al een paar dagen niet degelijk gegeten en beslis verse soep te maken. De chronisch zieken onder u begrijpen wat ik bedoel: bukken in de koelkast om groenten te nemen, kuisen en vervolgens in kleine stukjes te snijden. Vandaag geen vleesbouillie maar zeewier en rijstspagetti erbij.
Het vooruitzicht op een verse bouillon doet me watertanden.
De hele handel staat te pruttelen op het vuur. Na ruim anderhalf uur ben ik bijgetankt, draai het vuur uit en rij naar oma voor mijn vitamine B12 spuitje om het weekend door te komen. Even kletsen met opa en vragen wat hij zich nog herinnert van zijn vader.
Niet zo veel, alleen dat hij al ziek in bed lag tijdens de oorlog. Hij is dus ziek geworden vlak na zijn terugkeer in 1940 uit Congo.
Hij kent nog wel de drie regio's waar zijn vader gewerkt heeft en dat de derde keer zijn vader eigenlijk niet meer mocht gaan omdat zijn urine-uitslag slecht was. Als ingenieur had hij er echter een trukje op gevonden en dus toch kon gaan.
Vanop de straat, komt een verbrande geur me tegemoet. Dat komt toch niet van bij mij zeker? Het huis baadt in een grijze wolk. Mijn concentratiestoornis heeft bijna mijn huis in brand gezet. Het vuur stond nog tussen 0 en 1. Mijn kilo groenten is inmiddels zwartgeblakerd.
Ik zoek nog even een zondebok, mijn zoon die was toch thuis, had die dan niks in de gaten? Maar draai en keer het zoals je wil, ik heb die knop niet uitgedraaid naar behoren. Al een geluk dat hij niet meer thuis was als dat ding effectief in brand was gevlogen.
Alles stinkt, alle ramen en deuren zet ik open maar mijn speurhondneus kan ik niet afsluiten. De geur zit in mijn matras, in mijn kleerkast, overal. Ten einde raad, ga ik die middag in mijn auto slapen.
Hubby kan er net om lachen, hij mag de afwas doen!
Het vooruitzicht op een verse bouillon doet me watertanden.
De hele handel staat te pruttelen op het vuur. Na ruim anderhalf uur ben ik bijgetankt, draai het vuur uit en rij naar oma voor mijn vitamine B12 spuitje om het weekend door te komen. Even kletsen met opa en vragen wat hij zich nog herinnert van zijn vader.
Niet zo veel, alleen dat hij al ziek in bed lag tijdens de oorlog. Hij is dus ziek geworden vlak na zijn terugkeer in 1940 uit Congo.
Hij kent nog wel de drie regio's waar zijn vader gewerkt heeft en dat de derde keer zijn vader eigenlijk niet meer mocht gaan omdat zijn urine-uitslag slecht was. Als ingenieur had hij er echter een trukje op gevonden en dus toch kon gaan.
Vanop de straat, komt een verbrande geur me tegemoet. Dat komt toch niet van bij mij zeker? Het huis baadt in een grijze wolk. Mijn concentratiestoornis heeft bijna mijn huis in brand gezet. Het vuur stond nog tussen 0 en 1. Mijn kilo groenten is inmiddels zwartgeblakerd.
Ik zoek nog even een zondebok, mijn zoon die was toch thuis, had die dan niks in de gaten? Maar draai en keer het zoals je wil, ik heb die knop niet uitgedraaid naar behoren. Al een geluk dat hij niet meer thuis was als dat ding effectief in brand was gevlogen.
Alles stinkt, alle ramen en deuren zet ik open maar mijn speurhondneus kan ik niet afsluiten. De geur zit in mijn matras, in mijn kleerkast, overal. Ten einde raad, ga ik die middag in mijn auto slapen.
Hubby kan er net om lachen, hij mag de afwas doen!
Abonneren op:
Posts (Atom)