De jongste gaat met opa naar de Zoo vandaag. Vandaag kan ik weer even op mijn bioritme leven. Leven in groep wil zeggen zich aanpassen aan de noden van anderen.
Mijn lichaam gaat in slaapmodus en het is 14 uur. Daar heeft een kind weinig boodschap aan. Gelukkig recupereer ik nu al beter van de slaap. Vroeger was het opstaan met het gevoel of ik nog niets had geslapen.
Het gevoel geleefd te worden, overvalt me opvallend vaak de laatste weken. Zou de vakantie en het huis met de allures van een duiventil er iets voor tussenzitten?
De hoofdpijn wil me niet verlaten maar het papierwerk en de onbetaalde rekeningen stapelen zich ongenadig op. Hubby kan geen kant meer op ditmaal. Geen salsa-les, geen klusjes, geen werk, geen gras maaien, ... dit moet nu uitgemest worden.
Een stapel van zes maanden rekeningen en papieren die me achtervolgen, worden door mijnheer netjes getrieerd. We houden het anderhalf uur vol. Daarna kan ik geen letter of cijfer meer zien. Mijn hoofd zit vol alsof ik net naar een psychedic film heb moeten kijken. Overprikkeld en geïrriteerd zet ik er een punt achter.
We zijn halverwege. Er komt schot in de zaak. Ik heb een secretaresse nodig om mijn papierwerk te doen. Mijn vorige was een toppertje. Hoe zou het nu met haar zijn?
Info:
Waarom voeding wijzigen belangrijk kan zijn om je immuunsysteem te ondersteunen:
Onze immuunbalans wordt in evenwicht gehouden door cortisol. Exorfinen brengen deze balans uit evenwicht.
Exorfinen zijn lichaamsvreemde stoffen zoals gluten (tarwe), caseine (melkeiwit), spinazie en soya.
Exorfinen worden eerst afgebroken door de pancreas en vervolgens door het enzym DPP-IV/CD26 in de bloedbaan.
Als dat laatste enzym niet goed functioneert, krijgt men exorfinen-overbelasting in de weefsels.
Exorfinen-overbelasting ontregelt het systeem voor meerdere redenen:
- Kanker wordt niet meer getraceerd naar behoren omdat de detectoren uitgeschakeld worden.
- De uitgeschakelde detectoren zijn op hun beurt weer verantwoordelijk voor de vrijgave van dopamine in de hersenen.
- Een slecht werkend DPP-IV/CD26 enzym doet de serotonine receptoren in de hersenen minder goed werken. (Serotonine wordt voor 90% aangemaakt in de darmen tenzij deze laatste niet goed werken.)
- Ze ontregelen de hormoonhuishouding
- Ze ontregelen de HPA-as ( de manier waarop we op stress reageren vluchten, vechten)
- Ze verhogen in eerste instantie cortisol waardoor na bepaalde tijd hun receptoren minder gevoelig worden en cortisol zou dalen
- Eenmaal cortisol onder bepaalde grens komt, worden ontstekingsbevorderende stofjes aangemaakt
- ...
Het is dus interessant om te overwegen om exorfines te minderen als je chronisch ziek bent, om niet te zeggen te schrappen gedurende een tweetal jaren, de tijd om het darmslijmvlies te herstellen.
Andere elementen die het enzym DPP-IV/CD26 verstoren zijn:
Kwik* (verbrandingsovens, amalgaam, voeding, vaccins) en pesticides (organofosfaten).
Kwik in combinatie met tekort van L-cysteine, zink, vitamine B6 en C en metallothioneïne.
Tip:
Schimmels (metallothioneïne) zijn een kenmerk van kwik overbelasting. Best is om houtskool capsules in te nemen als je een anti-schimmel behandeling volgt.
zaterdag 17 juli 2010
donderdag 15 juli 2010
Dag 159 Op slot
Ik sta op om de jongste zijn ontbijt te verzorgen, ga nog brood kopen voor de pubers en hun vrienden die in huis logeren, en val dan terug in slaap tot 13 uur.
Hubby en de jongens hangen voor de Tour de France, de jongste verveelt zich stierlijk.
Zucht, is de voetbal gedaan, begint het wielrennen. Kijken naar sport legt verbindingen in je hersenen alsof je zelf sport beoefent dus tegen het eind van de vakantie hebben mijn kerels vast gespierde benen en hersenen.
Jammer dat ik geen televisie verdraag. Mijn hersenen slaan tilt van die flikkerende beelden en dat geluid. Ik wil anders best wat bilspieren bijkweken.
De geplande vakantie van hubby met de kids naar Frankrijk is duidelijk van de baan geschoven en ik draai op voor de jongste.
"Wil je nog een spelletje spelen mama?" Leuk, natuurlijk, kan ik niet weigeren, welk spelletje, wie begint er, ... ben op, kan niemand anders eens, mag het daar wat stiller anders kan ik me hier niet concentreren op dit spelletje, heb er geen zin meer in, het lukt me niet, ik snap het niet zo goed, wat staat er op dat plaatje, wie was er aan de beurt, hoeveel kaarten heb ik nog, ...
De overdaad van gisteren vreet aan mijn lijf maar iedereen is gehynotiseerd door de televisie. Zullen we dan maar naar het park gaan?
Gewapend met een kussen en een deken, een fluostift en een paar boeken, begeef ik me naar het dichtstbijzijnde park. Een eenzame bank wordt mijn plekje, in de verte schallen de kinderstemmen.
De gietende regen maakt een dwingend einde aan de pret.
Na een paar uur staan er 10 woorden op mijn blad en twee zinnen. "Je verstand zit voorlopig op slot." zei de geheugenspecialiste. De analogie is treffend.
Hubby en de jongens hangen voor de Tour de France, de jongste verveelt zich stierlijk.
Zucht, is de voetbal gedaan, begint het wielrennen. Kijken naar sport legt verbindingen in je hersenen alsof je zelf sport beoefent dus tegen het eind van de vakantie hebben mijn kerels vast gespierde benen en hersenen.
Jammer dat ik geen televisie verdraag. Mijn hersenen slaan tilt van die flikkerende beelden en dat geluid. Ik wil anders best wat bilspieren bijkweken.
De geplande vakantie van hubby met de kids naar Frankrijk is duidelijk van de baan geschoven en ik draai op voor de jongste.
"Wil je nog een spelletje spelen mama?" Leuk, natuurlijk, kan ik niet weigeren, welk spelletje, wie begint er, ... ben op, kan niemand anders eens, mag het daar wat stiller anders kan ik me hier niet concentreren op dit spelletje, heb er geen zin meer in, het lukt me niet, ik snap het niet zo goed, wat staat er op dat plaatje, wie was er aan de beurt, hoeveel kaarten heb ik nog, ...
De overdaad van gisteren vreet aan mijn lijf maar iedereen is gehynotiseerd door de televisie. Zullen we dan maar naar het park gaan?
Gewapend met een kussen en een deken, een fluostift en een paar boeken, begeef ik me naar het dichtstbijzijnde park. Een eenzame bank wordt mijn plekje, in de verte schallen de kinderstemmen.
De gietende regen maakt een dwingend einde aan de pret.
Na een paar uur staan er 10 woorden op mijn blad en twee zinnen. "Je verstand zit voorlopig op slot." zei de geheugenspecialiste. De analogie is treffend.
Dag 158 Massa
Mijn voelsprieten staan op Red Alert deze ochtend. Niemand kan iets goed zeggen of doen. Als dat maar goed komt. Hubby krijgt de volle lading. Ik wou dat de vakantie voorbij was en het huis voor mij alleen.
Een architecte komt langs om de miskleunen van de aannemer te registreren. Ze dicteert regel per regel waar ik bij een offerte op moet letten en kijkt niet raar als ik haar drie keer vraag hetzelfde te herhalen. Nu kan ik tenminste voort!
Vandaag ga ik aan mijn conditie werken. Een wandeling staat op het programma. Het wordt een uitdagend programma: in de massa, met een vriendin en 2 kinderen.
Halverwege gaan we een uur liggen, net genoeg om terug bij te tanken.
Aan het einde van de wandeling worden de kindjes getrakteerd op een ijsje en een toertje in de draaimolen. Ze vinden het geweldig.
Eenmaal thuis wacht de ligstoel. De echtgenoot van de vriendin bromt dat het eten nog niet klaar is.
Prioriteiten hihi.
Mijn voeten, handen en mond zijn gevoelloos, mijn hoofdpijn is knallend maar de armen zijn beter vandaag.
Een architecte komt langs om de miskleunen van de aannemer te registreren. Ze dicteert regel per regel waar ik bij een offerte op moet letten en kijkt niet raar als ik haar drie keer vraag hetzelfde te herhalen. Nu kan ik tenminste voort!
Vandaag ga ik aan mijn conditie werken. Een wandeling staat op het programma. Het wordt een uitdagend programma: in de massa, met een vriendin en 2 kinderen.
Halverwege gaan we een uur liggen, net genoeg om terug bij te tanken.
Aan het einde van de wandeling worden de kindjes getrakteerd op een ijsje en een toertje in de draaimolen. Ze vinden het geweldig.
Eenmaal thuis wacht de ligstoel. De echtgenoot van de vriendin bromt dat het eten nog niet klaar is.
Prioriteiten hihi.
Mijn voeten, handen en mond zijn gevoelloos, mijn hoofdpijn is knallend maar de armen zijn beter vandaag.
Dag 157 Hozen
Hubby heeft een week vrijgenomen.
Hij heeft twee zeer zware jaren achter de rug. Een huishouden draaiende houden, drie kinderen helpen groot brengen, een huis bouwen, plus de zorg van een zieke die de grenzen van de ziekte, pijn en bij uitzondering ook waanzin verkend heeft.
Gezinshulp, mantelzorg, ... vergeet het maar. Als je het systeem niet kent, kan je er ook geen beroep op doen.
Als je verzuipt, ben je zo hard bezig met dat bootje drijvende te houden met water te hozen dat je geen tijd of energie hebt om uit te zoeken of er een reddingsboei is.
De spieren van mijn armen branden venijnig tot het topje van mijn vingers. Ik kan me niet herinneren veel fysieke inspanningen te hebben geleverd. We stretchen beide armen uitgebreid meerdere keren per dag om de pijn te verlichten.
Ik zie me vandaag genoodzaakt mijn ellebogen tegen mijn lichaam te houden bij het tillen van zwaardere spullen.
De jongste gaat bij een vriendin spelen deze voormiddag. Ben te moe om terug te rijden en val bij haar in slaap op bank. Net op tijd wakker om even met haar tot de winkel te gaan. Ze zit zelf in de rolstoel met een gebroken been. Een gezellig stel vormen wij!
Stretchoefening:
Linkerarm gestrekt naar rechts, met de rechterhand de linkerbovenarm ondersteunend. Idem omgekeerd.
Zittend op een stoel, de linkeronderarm op de tafel dwars voor me, met de andere hand druk ik mijn hand in een hoek van 90° naar boven. Vervolgens trek ik ook nog eens aan elke vinger terwijl mijn arm in dezelfde positie blijft liggen. Vervolgens andere arm.
De linkerelleboog steunt nu op de tafel. Ik trek met mijn rechterhand de vingers van mijn linkerhand naar achteren/beneden. Andere arm idem.
Tip:
Een glas til ik steeds als volgt op: rechterhand omklemt het glas, linkerhand ondersteunt het glas.
Hij heeft twee zeer zware jaren achter de rug. Een huishouden draaiende houden, drie kinderen helpen groot brengen, een huis bouwen, plus de zorg van een zieke die de grenzen van de ziekte, pijn en bij uitzondering ook waanzin verkend heeft.
Gezinshulp, mantelzorg, ... vergeet het maar. Als je het systeem niet kent, kan je er ook geen beroep op doen.
Als je verzuipt, ben je zo hard bezig met dat bootje drijvende te houden met water te hozen dat je geen tijd of energie hebt om uit te zoeken of er een reddingsboei is.
De spieren van mijn armen branden venijnig tot het topje van mijn vingers. Ik kan me niet herinneren veel fysieke inspanningen te hebben geleverd. We stretchen beide armen uitgebreid meerdere keren per dag om de pijn te verlichten.
Ik zie me vandaag genoodzaakt mijn ellebogen tegen mijn lichaam te houden bij het tillen van zwaardere spullen.
De jongste gaat bij een vriendin spelen deze voormiddag. Ben te moe om terug te rijden en val bij haar in slaap op bank. Net op tijd wakker om even met haar tot de winkel te gaan. Ze zit zelf in de rolstoel met een gebroken been. Een gezellig stel vormen wij!
Stretchoefening:
Linkerarm gestrekt naar rechts, met de rechterhand de linkerbovenarm ondersteunend. Idem omgekeerd.
Zittend op een stoel, de linkeronderarm op de tafel dwars voor me, met de andere hand druk ik mijn hand in een hoek van 90° naar boven. Vervolgens trek ik ook nog eens aan elke vinger terwijl mijn arm in dezelfde positie blijft liggen. Vervolgens andere arm.
De linkerelleboog steunt nu op de tafel. Ik trek met mijn rechterhand de vingers van mijn linkerhand naar achteren/beneden. Andere arm idem.
Tip:
Een glas til ik steeds als volgt op: rechterhand omklemt het glas, linkerhand ondersteunt het glas.
maandag 12 juli 2010
Dag 156 Speransky
Het is prachtig weer. De jongste probeert zich koel te houden door emmers vol te gieten met water. Plantjes worden ijverig begoten. Ik bekijk het tafereel liggend van op de zetel.
Zou dit kind door de jaren heen geleerd hebben urenlang alleen te spelen met een zieke afwezige moeder in de zetel/bed? "Geniet maar van je jongste, hij is zo behulpzaam en sociaal." echoën de woorden van een vriendin door mijn hoofd.
"Blijf jij maar liggen mama, ik ruim het hier wel op." zei de 4-jarige.
"Kijk eens mama, ik heb de afwas gedaan en afgedroogd terwijl jij sliep." zei de 5-jarige.
Waar ligt de grens van het normale kleutergedrag?
Hubby stuurt een berichtje dat hij de voetbalfinale met vrienden zal kijken. Het is 18u00. Ik heb net de vuilzakken gesorteerd en buitengezet.
Het is het einde van de dag, mijn batterijen zijn plat, koken was not in the plan.
Door mijn humeur van Thor vliegt een puber in actie en helpt mee in de keuken. Het is nog maar twee weken zomervakantie en ik zit al op mijn tandvlees.
Info:
Professor Speransky (pathaloog-anatoom) was opvolger van Pawlov en deed heel zijn leven onderzoek naar het centrale en het vegetatieve zenuwstelsel.
Enkele van zijn bevindingen:
- Alle prikkels in het lichaam liggen in het zenuwstelsel en dit is een gesloten systeem.
- Iedere prikkeling van het zenuwstelsel gaat uit en leidt tot processen die veranderingen teweeg kunnen brengen.
- De ziekte is een prikkelbeantwoording van het organisme onder invloed van het centraal zenuwstelsel.
- De hoeveelheid van de prikkels is belangrijker dan de kwaliteit.
- De soort van de prikkel (scheikundig, thermisch, mechanisch of bacterieel ) maakt niets uit.
- De reactie van het zenuwstelsel wordt mede bepaald door de ladingstoestand van het zenuwstelsel op het moment zelf.
De vijf stadia die men kan onderscheiden in ziekte:
1) de prikkel die een ziekte ingang zet. Het begint steeds met een geïrriteerde zone, een focus (maagzweer, appendicite, sinusitis, ...) Deze brengt na verloop van tijd en ontstemming mee van het totale vegetatieve zenuwstelsel.
2) in de beginnende fase, die zeer lang kan duren, kan de storende invloed vanuit de focus nog ongedaan gemaakt worden.
3) Stel dat een bepaalde hoeveelheid prikkel overschreden is, dan kan het storend effect autonoom worden en niet meer uitgeschakeld worden door het behandelen van de focus. Het gestoorde vegetatieve zenuwstelsel onderhoudt en organiseert nu zelf de ziekte.
4) De prikkelreactie is niet constant maar varieert volgens de toestand van het orgaan, het individu in de tijd.
5) De omstemming van het vegetatieve zenuwstelsel door een stoorveld kan jaren latent blijven bestaan tot een soort genadeslag wordt toegediend, namelijk een tweede bijkomende prikkel (ziekte, ongeval, operatie).
Zou dit kind door de jaren heen geleerd hebben urenlang alleen te spelen met een zieke afwezige moeder in de zetel/bed? "Geniet maar van je jongste, hij is zo behulpzaam en sociaal." echoën de woorden van een vriendin door mijn hoofd.
"Blijf jij maar liggen mama, ik ruim het hier wel op." zei de 4-jarige.
"Kijk eens mama, ik heb de afwas gedaan en afgedroogd terwijl jij sliep." zei de 5-jarige.
Waar ligt de grens van het normale kleutergedrag?
Hubby stuurt een berichtje dat hij de voetbalfinale met vrienden zal kijken. Het is 18u00. Ik heb net de vuilzakken gesorteerd en buitengezet.
Het is het einde van de dag, mijn batterijen zijn plat, koken was not in the plan.
Door mijn humeur van Thor vliegt een puber in actie en helpt mee in de keuken. Het is nog maar twee weken zomervakantie en ik zit al op mijn tandvlees.
Info:
Professor Speransky (pathaloog-anatoom) was opvolger van Pawlov en deed heel zijn leven onderzoek naar het centrale en het vegetatieve zenuwstelsel.
Enkele van zijn bevindingen:
- Alle prikkels in het lichaam liggen in het zenuwstelsel en dit is een gesloten systeem.
- Iedere prikkeling van het zenuwstelsel gaat uit en leidt tot processen die veranderingen teweeg kunnen brengen.
- De ziekte is een prikkelbeantwoording van het organisme onder invloed van het centraal zenuwstelsel.
- De hoeveelheid van de prikkels is belangrijker dan de kwaliteit.
- De soort van de prikkel (scheikundig, thermisch, mechanisch of bacterieel ) maakt niets uit.
- De reactie van het zenuwstelsel wordt mede bepaald door de ladingstoestand van het zenuwstelsel op het moment zelf.
De vijf stadia die men kan onderscheiden in ziekte:
1) de prikkel die een ziekte ingang zet. Het begint steeds met een geïrriteerde zone, een focus (maagzweer, appendicite, sinusitis, ...) Deze brengt na verloop van tijd en ontstemming mee van het totale vegetatieve zenuwstelsel.
2) in de beginnende fase, die zeer lang kan duren, kan de storende invloed vanuit de focus nog ongedaan gemaakt worden.
3) Stel dat een bepaalde hoeveelheid prikkel overschreden is, dan kan het storend effect autonoom worden en niet meer uitgeschakeld worden door het behandelen van de focus. Het gestoorde vegetatieve zenuwstelsel onderhoudt en organiseert nu zelf de ziekte.
4) De prikkelreactie is niet constant maar varieert volgens de toestand van het orgaan, het individu in de tijd.
5) De omstemming van het vegetatieve zenuwstelsel door een stoorveld kan jaren latent blijven bestaan tot een soort genadeslag wordt toegediend, namelijk een tweede bijkomende prikkel (ziekte, ongeval, operatie).
zondag 11 juli 2010
Dag 155 Donder
Zoonlief gaat met vrienden naar een festival en beweert 4 dagen op cornflakes en 2 bakken bier te kunnen overleven. "Het heeft geen zin om eten mee te nemen, alles wordt toch slecht met deze warme temperaturen", is zijn uitleg.
Ik krijg nog net geen stuiptrekkingen.
Met de moed der wanhoop zet ik de jongste af bij oma en begeef me naar de dichtstbijzijnde (heb 3 minuten moeten googlen om het goed gegschreven te hebben lol) winkel.
Een stel blikken ravioli, choucroute met worstjes, chili con carne, een tube ketchup en morsterd, voorverpakte broodjes, ontbijtkoeken, ... en een gasstelletje van thuis zullen hem wel op andere ideeën brengen.
Bingo, eenmaal thuis als vliegen op stroop vallen de drie jongens de boodschappen aan. Eindelijk eens lekker eten! roepen ze in koor.
De fut om de andere boodschappen te doen, is er niet meer. Ik slaap een gat in de namiddag. Het is 18u30 als ik wakker word.
Tijd om de jongste te gaan halen bij oma. Koken lukt me niet meer. Hubby komt net thuis en wil best rijden. We beslissen om met ons drietjes samen te gaan eten. De tieners zijn immers bij de vrienden.
Ons eerste etentje buiten sinds jaren.
Ik twijfel voor een portie mossels en ga voor het vispannetje. Alles gaat goed tot halverwege. Maagpijn, felle hoofdpijn, kramp in de darmen, mijn systeem valt stil. Alsof er zand tussen de radertjes is gestrooid. Hubby probeert nog iets te zeggen maar ik hoor nauwelijks wat hij zegt. De donder van het onweer rammelt in mijn hoofd.
Hoog tijd voor jou om naar huis te gaan, zegt ie. Het is 20u15. Hij rekent snel af, gaat de auto halen, parkeert hem voor de deur. In zijn haast om snel huis te zijn, gaat hij sneller/sportiever rijden. Niet doen, maak het niet erger.
Ik krijg nog net geen stuiptrekkingen.
Met de moed der wanhoop zet ik de jongste af bij oma en begeef me naar de dichtstbijzijnde (heb 3 minuten moeten googlen om het goed gegschreven te hebben lol) winkel.
Een stel blikken ravioli, choucroute met worstjes, chili con carne, een tube ketchup en morsterd, voorverpakte broodjes, ontbijtkoeken, ... en een gasstelletje van thuis zullen hem wel op andere ideeën brengen.
Bingo, eenmaal thuis als vliegen op stroop vallen de drie jongens de boodschappen aan. Eindelijk eens lekker eten! roepen ze in koor.
De fut om de andere boodschappen te doen, is er niet meer. Ik slaap een gat in de namiddag. Het is 18u30 als ik wakker word.
Tijd om de jongste te gaan halen bij oma. Koken lukt me niet meer. Hubby komt net thuis en wil best rijden. We beslissen om met ons drietjes samen te gaan eten. De tieners zijn immers bij de vrienden.
Ons eerste etentje buiten sinds jaren.
Ik twijfel voor een portie mossels en ga voor het vispannetje. Alles gaat goed tot halverwege. Maagpijn, felle hoofdpijn, kramp in de darmen, mijn systeem valt stil. Alsof er zand tussen de radertjes is gestrooid. Hubby probeert nog iets te zeggen maar ik hoor nauwelijks wat hij zegt. De donder van het onweer rammelt in mijn hoofd.
Hoog tijd voor jou om naar huis te gaan, zegt ie. Het is 20u15. Hij rekent snel af, gaat de auto halen, parkeert hem voor de deur. In zijn haast om snel huis te zijn, gaat hij sneller/sportiever rijden. Niet doen, maak het niet erger.
zaterdag 10 juli 2010
Dag 154 Solden
De solden zijn nu al drie jaar op rij aan mijn neus voorbij gegaan. In 2007 mijn eerste crash en ziekenhuisopname, een jaar later nog steeds op apegapen tussen het werk door en in 2009 nauwelijks mijn bed uit geweest.
Mijn garderobe is hopeloos gedemodeerd en te groot, de kinderen zijn al lang uit hun kleren gegroeid. Met het hedendaagse beperkte budget komen koopjes best van pas om basisstukken aan te kopen.
Oma geeft me een vitamine B12 spuitje voor wat extra energie. Om onnodige prikkels te vermijden rij ik naar een rustig straatje in Antwerpen.
De auto gaat in de ondergrondse parking. Het loopt bijna mis. Ik overweeg om de parkeerwachter te vragen de auto te parkeren. Niet flauw doen.
Getoeter achter me. Concentreren en zo dicht mogelijk bij de lift parkeren. Hoe minder stappen, hoe beter!
Geen enkel kleedje of t-shirt lijkt me te staan. Ik kan niet nadenken met die muziek en al dat volk om me heen. Na 4 boetieks geef ik het op. Niks gezellig winkelen.
Een verkoper ziet de wanhoop op mijn gezicht, zoekt vervolgens 2 broeken plus een t-shirt voor mij, drie t-shirts en een short voor mijn 2e puber uit de rekken. Alles is leuk van snit en kleur. Ik hoef maar af te rekenen.
Mijn hoofd doet nog steeds behoorlijk pijn en maak de bedenking dat er niet veel nodig is om levenskwaliteit te verminderen in een mensenleven. Pijn alleen al vreet je vanbinnen levend op.
Mijn humeur is beneden alle peil als ik thuiskom. Ik ben o.p.
De wekker zet ik om 15u55. Dat geeft me vijf minuten om de jongste in de kinderopvang te gaan halen. Elke minuut recuperatie telt.
Ik krijg een email van een duitse ex-collega: "Hoe vul jij je dag?"
Misschien beantwoord ik die volgende week wel eens als ik bijgetankt ben. Een parttime leven is moeilijk uit te leggen aan gezonde mensen/leeftijdsgenoten.
Hebben ze als eens onderzocht hoe je door een neurologische ziekte van extraverte persoonlijkheid toch naar introverte neigingen kunt neigen?
Mijn garderobe is hopeloos gedemodeerd en te groot, de kinderen zijn al lang uit hun kleren gegroeid. Met het hedendaagse beperkte budget komen koopjes best van pas om basisstukken aan te kopen.
Oma geeft me een vitamine B12 spuitje voor wat extra energie. Om onnodige prikkels te vermijden rij ik naar een rustig straatje in Antwerpen.
De auto gaat in de ondergrondse parking. Het loopt bijna mis. Ik overweeg om de parkeerwachter te vragen de auto te parkeren. Niet flauw doen.
Getoeter achter me. Concentreren en zo dicht mogelijk bij de lift parkeren. Hoe minder stappen, hoe beter!
Geen enkel kleedje of t-shirt lijkt me te staan. Ik kan niet nadenken met die muziek en al dat volk om me heen. Na 4 boetieks geef ik het op. Niks gezellig winkelen.
Een verkoper ziet de wanhoop op mijn gezicht, zoekt vervolgens 2 broeken plus een t-shirt voor mij, drie t-shirts en een short voor mijn 2e puber uit de rekken. Alles is leuk van snit en kleur. Ik hoef maar af te rekenen.
Mijn hoofd doet nog steeds behoorlijk pijn en maak de bedenking dat er niet veel nodig is om levenskwaliteit te verminderen in een mensenleven. Pijn alleen al vreet je vanbinnen levend op.
Mijn humeur is beneden alle peil als ik thuiskom. Ik ben o.p.
De wekker zet ik om 15u55. Dat geeft me vijf minuten om de jongste in de kinderopvang te gaan halen. Elke minuut recuperatie telt.
Ik krijg een email van een duitse ex-collega: "Hoe vul jij je dag?"
Misschien beantwoord ik die volgende week wel eens als ik bijgetankt ben. Een parttime leven is moeilijk uit te leggen aan gezonde mensen/leeftijdsgenoten.
Hebben ze als eens onderzocht hoe je door een neurologische ziekte van extraverte persoonlijkheid toch naar introverte neigingen kunt neigen?
Dag 153 Hallo hallo
Dr Coolen is nu al enkele weken zelf ziek. Geen spuitjes dus ... ik mis mijn energy shots.
De pijn en vooral de migraine is sinds een week duidelijk aan het stijgen. Misschien is het een neveneffect van de Low Dose Naltrexone (LDN). Dat moet ik nog eens uitzoeken.
Hoop ik een oplossing te hebben gevonden om de HPA-as in de juiste stand te zetten, komt de hoofdpijn me de poten onder mijn lijf uitzagen. Daar was ik na 30 jaren bijna vanaf. Dat pijnsysteem werkt toch duidelijk fout.
Ik ben weer eens vergeten de rekeningen te betalen en ditmaal is de telefoon afgesloten. Opvolging van administratie is dramatisch met mijn warhoofd.
Handig als ik ben, betaal ik het verkeerde bedrag, het referentienummer klopt ook niet dus de operator weigert de betaling. Ik kan ze uiteraard niet bereiken ... want geen telefoon.
Hubby weigert dat ik zijn mobiele telefoon gebruik want dat is enkel voor telefoonnummers van het werk en daarop wordt strikt toegekeken. Kuch, ik woon met een ambtenaar samen.
De kinderen hebben al in geen maanden geen belkrediet meer wegens budgettaire beperkingen. I'm stuck.
De osteopaat meldt dat mijn atlas scheef zit, manipuleert mijn schedel en belooft me hiermee meer energie te geven voor de dag. Het kriebelt al tot in mijn ellebogen.
Het eerste dat ik doe op de dagen dat ik me goed voel, is de vloer vegen of was plooien. En zeggen dat ik daar altijd een hekel aan heb gehad!
De energie gaat naar een email die ik het Frans opstel. Een taal die ik 18 jaar dagelijks sprak met mijn partner, lukt me heden nog nauwelijks. Het duurt bijna anderhalf uur om het kreng ineen te steken.
Ik ga de jongste om 16u afhalen in de kinderopvang. Een vriendin stelt voor om samen naar het park te gaan. Het weer is prachtig. Sorry, te laat voor mijn batterijtjes. Ik wil naar huis en zitten, niet meer stappen of rijden.
De pijn en vooral de migraine is sinds een week duidelijk aan het stijgen. Misschien is het een neveneffect van de Low Dose Naltrexone (LDN). Dat moet ik nog eens uitzoeken.
Hoop ik een oplossing te hebben gevonden om de HPA-as in de juiste stand te zetten, komt de hoofdpijn me de poten onder mijn lijf uitzagen. Daar was ik na 30 jaren bijna vanaf. Dat pijnsysteem werkt toch duidelijk fout.
Ik ben weer eens vergeten de rekeningen te betalen en ditmaal is de telefoon afgesloten. Opvolging van administratie is dramatisch met mijn warhoofd.
Handig als ik ben, betaal ik het verkeerde bedrag, het referentienummer klopt ook niet dus de operator weigert de betaling. Ik kan ze uiteraard niet bereiken ... want geen telefoon.
Hubby weigert dat ik zijn mobiele telefoon gebruik want dat is enkel voor telefoonnummers van het werk en daarop wordt strikt toegekeken. Kuch, ik woon met een ambtenaar samen.
De kinderen hebben al in geen maanden geen belkrediet meer wegens budgettaire beperkingen. I'm stuck.
De osteopaat meldt dat mijn atlas scheef zit, manipuleert mijn schedel en belooft me hiermee meer energie te geven voor de dag. Het kriebelt al tot in mijn ellebogen.
Het eerste dat ik doe op de dagen dat ik me goed voel, is de vloer vegen of was plooien. En zeggen dat ik daar altijd een hekel aan heb gehad!
De energie gaat naar een email die ik het Frans opstel. Een taal die ik 18 jaar dagelijks sprak met mijn partner, lukt me heden nog nauwelijks. Het duurt bijna anderhalf uur om het kreng ineen te steken.
Ik ga de jongste om 16u afhalen in de kinderopvang. Een vriendin stelt voor om samen naar het park te gaan. Het weer is prachtig. Sorry, te laat voor mijn batterijtjes. Ik wil naar huis en zitten, niet meer stappen of rijden.
Dag 152 Vogeltje
Extra vroeg gaan slapen gisteren. Deze ochtend het nieuwe ritueel opnieuw uitgevoerd.
Opstaan, rijstmelk met vitamines en medicatie innemen en dan een oud paar schoenen aan om een rustige wandeling tot achterin de tuin te doen om de organen rustig wakker te masseren.
Op het zonnigste plekje voorzichtige rekoefingen doen en dan terug naar binnen.
Tot voor kort kon ik zelfs niet in de tuin komen, dus nu geniet ik er dubbel van. Wie weet hoe lang kan ik hier nog blijven wonen? Vroeger was ik de kostwinner maar het duurt verdomd traag om een normaal niveau terug te winnen.
Naar het schijnt is het bos vlak achter onze tuin prachtig maar daar ben ik nog niet ingeraakt. Ik moet een soort beekje over en springen is een conditieniveau dat ik nog niet beheers.
Het is halfeen en ik heb nog steeds geen douche genomen. Het zal voor een andere keer worden. De hangmat wacht. Mijn lichaam weegt als lood. Mijn voeten slepen over de grond. Hubby moedigt me aan een dekentje mee te nemen.
Het is halfvier als ik uit de diepe slaap ontwaak. Alle spieren doen pijn. Na een uur zit het wat losser maar ik zit nog in de zetel. Ik poog wat te lezen en een spelletje te spelen met de jongste.
Dan is het etenstijd. Hubby treuzelt, ik heb honger. Spaghetti met tomatensaus en andijvie. Simpel en voedzaam. Een paar schijfjes komkommer in ieders bord doet de rest. Niemand gaat dood van de honger vanavond.
De jongste wil nog een spelletje spelen. Oh help, niet nu. Ik kom wel zingen aan je bed. Dat kan ik nog net. "Vogeltje gij zijt gevangen, ..."
Opstaan, rijstmelk met vitamines en medicatie innemen en dan een oud paar schoenen aan om een rustige wandeling tot achterin de tuin te doen om de organen rustig wakker te masseren.
Op het zonnigste plekje voorzichtige rekoefingen doen en dan terug naar binnen.
Tot voor kort kon ik zelfs niet in de tuin komen, dus nu geniet ik er dubbel van. Wie weet hoe lang kan ik hier nog blijven wonen? Vroeger was ik de kostwinner maar het duurt verdomd traag om een normaal niveau terug te winnen.
Naar het schijnt is het bos vlak achter onze tuin prachtig maar daar ben ik nog niet ingeraakt. Ik moet een soort beekje over en springen is een conditieniveau dat ik nog niet beheers.
Het is halfeen en ik heb nog steeds geen douche genomen. Het zal voor een andere keer worden. De hangmat wacht. Mijn lichaam weegt als lood. Mijn voeten slepen over de grond. Hubby moedigt me aan een dekentje mee te nemen.
Het is halfvier als ik uit de diepe slaap ontwaak. Alle spieren doen pijn. Na een uur zit het wat losser maar ik zit nog in de zetel. Ik poog wat te lezen en een spelletje te spelen met de jongste.
Dan is het etenstijd. Hubby treuzelt, ik heb honger. Spaghetti met tomatensaus en andijvie. Simpel en voedzaam. Een paar schijfjes komkommer in ieders bord doet de rest. Niemand gaat dood van de honger vanavond.
De jongste wil nog een spelletje spelen. Oh help, niet nu. Ik kom wel zingen aan je bed. Dat kan ik nog net. "Vogeltje gij zijt gevangen, ..."
Dag 151 Haan
De uitslagen van de slaapkliniek vallen best mee. Het duurt maar anderhalf uur voor ik inslaap en nog voor de haan kraan kraait, ben ik weer wakker. Tussendoor enkele keren wakker in de REM-slaap maar dat is een normaal verschijnsel.
Ik vind 90 minuten wakker liggen nog steeds vervelend en zal dus 1/2 Zolpidem in blijven nemen om sneller in Dromenland te vertoeven. De Lerivon helpt me niet meer wakker te worden tussendoor en langer door te slapen. Dan heb ik al bij toch drie uur per nacht gewonnen oftewel 21 uur extra per week. Dat hoef ik overdag dan al niet meer te slapen. Revenche voor de jarenlange white nights!
Het is middag wanneer ik weer thuis ben. De siesta wordt uitgesteld wegens administratieve aka energieslopende dringende zaken.
De jongste moet afgehaald worden van zijn sportactiviteit. De benzinetank van auto blijkt leeg te zijn. Het brood in de diepvries is op. Dat heb ik weer netjes geregeld.
Een verplicht rondje met een auto zonder benzine dringt zich op en een zoektocht naar een warme bakker die nog niet uitverkocht is op dit uur van de dag. Het cash geld blijkt ook op te zijn. Een bankautomaat? Leeg kom ik thuis.
Mijn voeten en mond mond tintelen. Een drukkend gevoel bekruipt me in de borstkast. De bekende grens is overschreden.
Ik vind 90 minuten wakker liggen nog steeds vervelend en zal dus 1/2 Zolpidem in blijven nemen om sneller in Dromenland te vertoeven. De Lerivon helpt me niet meer wakker te worden tussendoor en langer door te slapen. Dan heb ik al bij toch drie uur per nacht gewonnen oftewel 21 uur extra per week. Dat hoef ik overdag dan al niet meer te slapen. Revenche voor de jarenlange white nights!
Het is middag wanneer ik weer thuis ben. De siesta wordt uitgesteld wegens administratieve aka energieslopende dringende zaken.
De jongste moet afgehaald worden van zijn sportactiviteit. De benzinetank van auto blijkt leeg te zijn. Het brood in de diepvries is op. Dat heb ik weer netjes geregeld.
Een verplicht rondje met een auto zonder benzine dringt zich op en een zoektocht naar een warme bakker die nog niet uitverkocht is op dit uur van de dag. Het cash geld blijkt ook op te zijn. Een bankautomaat? Leeg kom ik thuis.
Mijn voeten en mond mond tintelen. Een drukkend gevoel bekruipt me in de borstkast. De bekende grens is overschreden.
Abonneren op:
Posts (Atom)